Մի երեկո իմ հինգ տարեկան որդին գրկեց ինձ ու ականջիս շշնջաց․
«Երբ դու աշխատանքի ես լինում, մի մորաքույր է դուրս գալիս, ու նա հայրիկի հետ բժիշկ-բժիշկ է խաղում», — ասաց նա՝ մատով ներքև ցույց տալով։
Ես ոչինչ չասացի, բայց հաջորդ օրը ամբողջ տան մեջ տեսախցիկներ տեղադրեցի։ Իսկ նույն երեկոյան մեր տան շեմին արդեն երեք ոստիկանական մեքենա էր կանգնած։
Ես տուն էի վերադարձել երեքօրյա գործուղումից հետո։ Դրսում արդեն մութ էր, մեքենայի վահանակի ժամացույցը ցույց էր տալիս 21։05։ Գիտեի, որ տղաս սովորաբար քնում է իննին մոտ, բայց հույս ունեի գոնե մի քիչ գրկել նրան ու մի քանի րոպե խոսել։
Տանը լռություն էր։
Ամուսինս նստած էր հյուրասենյակում՝ հեռուստացույցի առաջ, ու նույնիսկ գլուխը չշրջեց, երբ ներս մտա։
— Շուտ ես եկել, — միայն ասաց նա։
Ես գլխով արեցի ու անմիջապես գնացի որդուս սենյակ։
Նա արդեն կանաչ դինոզավրերով պիժամայով էր, նստած էր անկողնուն՝ գրկած իր փափուկ արջուկը։ Երբ ինձ տեսավ, աչքերը փայլեցին։
— Մամա՜։
Նա վազեց դեպի ինձ, և ես ամուր սեղմեցի նրան ինձ։ Նրանից մանկական շամպունի ու տաք կաթի հոտ էր գալիս։
— Դու եկա՜ր։
— Իհարկե եկա, — ժպտացի ես։ — Ինչպե՞ս առանց քեզ։
Մենք երկար նստեցինք անկողնու վրա։ Նա պատմում էր, թե ինչպես էր մանկապարտեզում նկարել, ինչպես էին աղավնիներին կերակրել, ու ինչպես էր դաստիարակչուհին թույլ տվել պահմտոցի խաղալ։
Հետո նրան ծածկեցի վերմակով ու սկսեցի հեքիաթ պատմել փոքրիկ ոզնու մասին, որը տուն տանող ճանապարհն էր փնտրում։
Ինչպես միշտ քնելուց առաջ, նա սկսեց հարցեր տալ։
— Մամ, խոտն ինչո՞ւ է կանաչ։
— Որովհետև սիրում է արևը։
— Իսկ ինչո՞ւ որոշ շնիկներ փողոցում են ապրում։
— Որովհետև դեռ տուն չունեն։
Նա մտածեց, հետո հանկարծ լրջացավ։
Ու տվեց մի հարց, որից ներսս սառեց։
Նա կամաց մատով ցույց տվեց ներքև՝ հատակի կողմը։
— Մամ… ինչո՞ւ է մորաքույրը դուրս գալիս մահճակալի տակից ու հայրիկի հետ բժիշկ-բժիշկ խաղում։
Սկզբում նույնիսկ ժպտացի՝ կարծելով, թե կատակ է անում։
— Ի՞նչ մորաքույր, բալես։
Նա ինձ նայեց այնպես, ասես զարմացած էր, որ չեմ հասկանում։
— Նա գալիս է, երբ դու տանը չես։ Նա ներքևում է ապրում։
Նորից մատով ցույց տվեց ներքև։ Ստորին հարկում մեր ննջասենյակն էր։
— Նա դուրս է գալիս այնտեղից… հայրիկի մահճակալից։
Սիրտս մի պահ կանգ առավ։
— Եվ հայրիկն ասաց, որ դա գաղտնիք է, — կամաց ավելացրեց նա։ — Եթե պատմեմ, ինձ կպատժի։
Այդ պահին ոչինչ չասացի։ Պարզապես համբուրեցի ճակատը ու շոյեցի մազերը։ Բայց ներսումս ինչ-որ բան սառը կծկվեց։
Այդ գիշեր գրեթե չքնեցի։ Որդուս խոսքերը նորից ու նորից հնչում էին գլխումս։
Առավոտյան, երբ ամուսինս գնաց աշխատանքի, ես գնացի էլեկտրոնիկայի խանութ։ Երկու ժամ անց տեսախցիկներ էին տեղադրված ամբողջ տանը՝ հյուրասենյակում, խոհանոցում, միջանցքում… և մեր ննջասենյակում։
Ոչ ոքի ոչինչ չասացի։ Սպասեցի երեք օր։
Երրորդ գիշերը, երբ միացրի տեսագրությունը, ձեռքերս դողացին։ Ժամը 14։37-ին բացվեց մուտքի դուռը։ Ամուսինս տուն ներս թողեց մի կնոջ։ Բայց դա դեռ ամենասարսափելին չէր։
Նրանք արագ գնացին ննջասենյակ։ Ես սպասում էի, որ պարզապես դուռը կփակեն։ Բայց հետո տեղի ունեցավ մի բան, որ չէի սպասում։
Ամուսինս մի կողմ հրեց մահճակալը։ Գորգի տակ թաքնված լյուկ կար։ Նա բացեց այն, ու երկուսն էլ իջան ներքև։
Ես քարացա։
Ես այս տանն ապրել էի գրեթե ութ տարի — ու նույնիսկ չգիտեի, որ մեր ննջասենյակի տակ նկուղ կա։
Մեծացրի պատկերը մյուս տեսախցիկից, որը հասցրել էի դնել ննջասենյակում։
Մի քանի րոպե անց լյուկը նորից բացվեց։ Եվ ես լույս տեսա։
Նկուղում ամբողջական սենյակ էր սարքավորված։
Սեղան։ Բժշկական լամպեր։ Մետաղական գործիքներ։ Եվ մարդիկ։
Սկզբում չէի հասկանում՝ ինչ է կատարվում։ Բայց հետո լսեցի նրանց խոսակցությունը։ Նրանք փողի մասին էին խոսում։
Եվ այդ պահին ամեն ինչ պարզ դարձավ։
Իմ ամուսինն ու նրա սիրուհին նկուղում անօրինական վիրահատություններ էին անում։
Մարդիկ այնտեղ գաղտնի էին գալիս։ Առանց փաստաթղթերի։ Առանց լիցենզիայի։
Այդ պահին ձեռքերս սկսեցին դողալ։ Անմիջապես զանգահարեցի ոստիկանություն։
Երկու ժամ անց մեր տան առաջ երեք ոստիկանական մեքենա էր կանգնած։
Երբ նկուղի դուռը բացեցին, ներսում մի քանի մարդ կար։ Ինքնաշեն վիրահատարան։ Բժշկական սարքավորում։ Եվ այն նույն կինը, որի մասին խոսել էր որդիս։
Ոստիկաններից մեկը, զննելով սենյակը, կամաց ասաց ինձ․
— Եթե այսօր մեզ չզանգեիք… հայտնի չէ՝ ինչով կավարտվեր այս ամենը։ 🤦♀️🤦♀️😕😕🤔🤔
