Հայրս գաղտնի յոդ ու ձու էր քսում երեք տարեկան որդուս ոտքին։ Երբ մի օր երեխայիս մաշկի վրա մեծ կարմիր բիծ տեսա, անմիջապես հիվանդանոց տարա։ Բայց երբ բժիշկը տեսավ, թե ինչպես է որդիս քայլում, ինձ մի հարց տվեց, որից քարացա…
Սկզբում մտածում էի, թե հայրս պարզապես տարիքի հետ մի քանի տարօրինակ սովորություն է ձեռք բերել։
Նա միշտ շատ կապված էր երեք տարեկան որդուս՝ Նարեկի հետ։
Երբ աշխատանքից ուշ էի վերադառնում, առանց անհանգստանալու երեխայիս թողնում էի պապիկի մոտ։
Հայրս շատ հոգատար էր։
Բայց վերջին ամիսներին նրա պահվածքի մեջ ինչ-որ տարօրինակ բան էի նկատում։
Նա սկսել էր անընդհատ հետևել Նարեկի քայլվածքին։
Նայում էր, թե ինչպես է երեխան բարձրանում աստիճաններով, որ ոտքն է առաջինը դնում, ինչպես է նստում խաղալուց հետո։
Մի անգամ նույնիսկ տեսա, որ հեռախոսով նկարում է տղայիս ոտքերը։
— Պա՛պ, ի՞նչ ես նկարում։
Նա արագ իջեցրեց հեռախոսը։
— Ոչինչ, աղջի՛կս։ Հիշողության համար։
Զարմացա։
Ո՞վ է երեք տարեկան երեխայի ծնկները նկարում՝ պարզապես հիշողության համար։
Մի քանի օր անց տեսա, որ փոքրիկ կապույտ տետրում ինչ-որ թվեր ու ամսաթվեր է գրում։
— Ի՞նչ ես գրանցում։
— Ոչինչ։
— Պա՛պ։
Նա հոգոց հանեց։
— Նարեկին եմ հետևում։
— Ինչի՞ն ես հետևում։
— Դեռ համոզված չեմ։
Այդ պատասխանը ինձ դուր չեկավ։
— Եթե երեխայիս հետ ինչ-որ խնդիր ես նկատել, ասա ինձ։
— Երբ համոզվեմ, կասեմ։
Հաջորդ երկու շաբաթների ընթացքում նկատեցի, որ Նարեկը պապիկի մոտից վերադառնալիս երբեմն անհանգիստ էր լինում։
Բայց երեք տարեկան երեխան ամենատարբեր պատճառներով կարող է լաց լինել կամ կամակորություն անել։
Մի օր աշխատանքից սովորականից մեկ ժամ շուտ վերադարձա։
Տան դուռը բաց էր։
Խոհանոցից տարօրինակ հոտ էր գալիս։
Հետո լսեցի որդուս լացը։
Վազեցի ներս։
Եվ տեսածիցս քարացա։
Հայրս Նարեկին նստեցրել էր աթոռին ու վեր էր քաշել նրա տաբատի մի փողքը։
Երեխայի սրունքին շագանակագույն ինչ-որ նյութ կար։
Իսկ սեղանին դրված էին յոդի փոքրիկ սրվակ, ձու, բամբակ ու թաս։
— Պա՛պ, ի՞նչ ես անում երեխայիս հետ։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Հայրս շփոթված շրջվեց։
— Սոնա՛, սպասիր, բացատրեմ։
Մոտեցա Նարեկին։
Նրա ոտքի մաշկի մի հատվածը կարմրել էր։
Երեխաս լաց էր լինում ու փորձում ոտքը հետ քաշել։
— Հեռացի՛ր նրանից,— ասացի հորս։
— Աղջի՛կս, լսիր ինձ…
— Ի՞նչ ես քսել որդուս ոտքին։
— Տնական հին միջոց է։ Մտածեցի՝ գուցե օգնի…
Չէի հավատում ականջներիս։
— Մտածեցի՞ր։ Երեք տարեկան երեխայի վրա՞ ես փորձարկում անում։
Հայրս գլուխը կախեց։
— Չէի ուզում վնասել նրան։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չասացիր։
Նա լռեց։
Եվ այդ լռությունն ինձ ավելի վախեցրեց, քան նրա ցանկացած պատասխանը։
Գրկեցի Նարեկին, վերցրի պայուսակս ու շտապեցի դեպի դուռը։
Հայրս հետևից կանչեց.
— Սոնա՛, տետրը վերցրու։
Չշրջվեցի։
— Քո տետրը ինձ պետք չէ։
— Աղջի՛կս, խնդրում եմ, վերցրու։ Կարևոր է։
Բայց ես արդեն դուրս էի եկել։
Ուղիղ հիվանդանոց գնացի։
Բժիշկը զննեց Նարեկի ոտքը։
Բարեբախտաբար, մաշկի կարմրությունը թեթև գրգռվածություն էր։
— Երեխայի մաշկին նման խառնուրդներ մի՛ օգտագործեք,— խիստ ասաց բժիշկը։— Հատկապես առանց բժշկի խորհրդի։
Ամոթից գլուխս կախեցի։
— Ես չեմ արել։ Պապիկն է։
Բժիշկը բացատրեց, թե ինչպես պետք է խնամել գրգռված հատվածը, և պատրաստվում էր ավարտել զննումը։
Բայց հենց այդ պահին Նարեկը իջավ զննման սեղանից ու քայլեց դեպի ինձ։
Բժիշկը հանկարծ ուշադիր նայեց նրան։
— Մի րոպե սպասեք։
Նա խնդրեց, որ Նարեկը ևս մեկ անգամ անցնի սենյակով։
Տղաս մի քանի քայլ արեց։
Բժիշկը կռացավ նրա դիմաց։
— Երբևէ նկատե՞լ եք, որ երեխան աջ ոտքը մի փոքր այլ կերպ է դնում։
Ուշադիր նայեցի։
— Ոչ։
Նարեկը նորից քայլեց։
Այս անգամ ես էլ նկատեցի։
Տարբերությունը շատ փոքր էր։
Այնքան աննշան, որ եթե բժիշկը հատուկ ուշադրություն չհրավիրեր, երևի չէի տեսնի։
Թվում էր՝ Նարեկն աջ ոտքին մի փոքր ավելի քիչ ծանրություն է տալիս։
Բժիշկը զննեց նրա ծնկները։
Մեկ ծնկի շրջակայքում նույնպես թեթև կարմրած հատված կար։
Բայց դա այն տեղը չէր, որտեղ հայրս խառնուրդ էր քսել։
— Պապիկն այստեղ էլ ինչ-որ բա՞ն է քսել,— հարցրեց բժիշկը։
— Չգիտեմ։
Հենց այդ պահին դուռը բացվեց։
Ներս մտավ հայրս։
Ձեռքին նույն հաստ կապույտ տետրն էր։
Անմիջապես ոտքի կանգնեցի։
— Պա՛պ, այստեղ ի՞նչ ես անում։
Նա մոտեցավ բժշկին։
— Խնդրում եմ, մի անգամ նայեք սրան։
Ուզում էի միջամտել։
Բայց բժիշկն արդեն վերցրել էր տետրը։
Բացեց առաջին էջը։
Եվ սկսեց կարդալ։
Էջերը լիքն էին ամսաթվերով ու կարճ նշումներով։
«Մարտի 3 — երկար քայլելուց հետո աջ ոտքը մի փոքր քարշ է տալիս»։
«Մարտի 9 — ծնկի շրջակայքում կարմրություն կա»։
«Մարտի 16 — աստիճաններով բարձրանալուց հետո նստեց ու չցանկացավ շարունակել խաղը»։
«Մարտի 27 — կրկին նույն կողմի քայլվածքի փոփոխություն»։
