Երեք տարեկան որդիս երկու ժամ շարունակ լացում էր ու պահանջում, որ իրեն ոստիկանուհու մոտ տանենք։ Իսկ երբ ոստիկանուհին լսեց նրա շշուկը, ժպիտն անհետացավ

Երեք տարեկան որդիս երկու ժամ շարունակ լացում էր ու պահանջում, որ իրեն ոստիկանուհու մոտ տանենք։ Իսկ երբ ոստիկանուհին լսեց նրա շշուկը, ժպիտն անհետացավ

Առավոտից երեք տարեկան որդիս՝ Արամը, անդադար լացում էր։ Ո՛չ գրկելը, ո՛չ սիրելի խաղալիքները չէին հանգստացնում նրան։ Միևնույն նախադասությունն էր կրկնում.

— Մա՛մ, ինձ ոստիկան մորաքույր է պետք։

Սկզբում մտածեցի՝ մղձավանջ է տեսել կամ հեռուստացույցից ինչ-որ բան է հիշել։ Երբ հարցրի, թե ինչու է հենց ոստիկանուհու ուզում տեսնել, ավելի ուժեղ սկսեց լաց լինել։

— Խնդրում եմ, մա՛մ։ Պիտի նրան գտնեմ։

Տիգրանի հետ մի քանի անգամ փորձեցինք բացատրություն ստանալ, բայց որդիս համառում էր։ Գրեթե երկու ժամ անց, երբ տեսանք, որ չի հանգստանում, մեքենայով գնացինք մոտակա ոստիկանության բաժին։

Ներս մտնելուն պես անհարմար զգացի։ Համազգեստավոր մի քանի աշխատակից գլուխ բարձրացրեց սեղանների վրայից։ Արամը կպել էր ձեռքիս, աչքերը լացից ուռած էին։

— Ներեցե՛ք,— հերթապահին դիմեց ամուսինս։— Գիտեմ՝ տարօրինակ կթվա, բայց տղաս պնդում է, որ իրեն ոստիկանուհի է պետք։ Մենք էլ չենք հասկանում՝ ինչու։

— Ինչ-որ բա՞ն է պատահել,— հարցրեց աշխատակիցը։

— Հենց դա էլ ուզում ենք պարզել։ Մեզ ոչինչ չի ասում։

Մեկը մտածեց, թե նա մուլտֆիլմի հերոսուհու է փնտրում։ Մյուսը նկատեց, որ երեխան իսկապես վախեցած է։ Պարզվեց՝ այդ պահին բաժնում ընդամենը մեկ կին ոստիկան էր հերթապահում։ Նրան կանչեցին։

Միջանցքի վերջում հայտնվեց երիտասարդ լեյտենանտը։ Արամը միանգամից լռեց, բաց թողեց ձեռքս ու քարացած նայեց նրան։ Կինը ծնկի իջավ, որ դեմքը երեխայի դեմքին հավասարվի։

— Բարև՛, փոքրի՛կ։ Ի՞նձ էիր փնտրում։

Արամը գլխով արեց։ Հետո գրպանից հանեց բազմիցս ծալված թուղթը։ Երբ ոստիկանուհին այն բացեց, տեսավ երեխայի նկարած մեքենան, կապույտ համազգեստով կնոջը և մեծ կարմիր սիրտը։ Նա ժպտաց ու հարցրեց.

— Շատ գեղեցիկ է։ Իսկ ինչո՞ւ ես որոշել հենց ինձ նվիրել։

Որդիս նայեց ինձ, հետո հորը և վերջապես շշնջաց մի բան, որից կնոջ ժպիտն անհետացավ։ Նա դանդաղ բարձրացրեց գլուխն ու նայեց ուղիղ ինձ։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

— Որովհետև երեկ գիշեր դուք փրկեցիք իմ մամային,— ասաց Արամը։

Այդ խոսքերից ոստիկանուհին մի պահ անշարժացավ։ Իսկ ես զգացի, թե ինչպես աչքերս լցվեցին արցունքներով։

— Դուք մեզ հիշո՞ւմ եք,— հարցրի։

Կինը մի քանի վայրկյան ուշադիր նայեց ինձ։ Հետո նրա դեմքին ճանաչման արտահայտություն հայտնվեց։

— Աստվա՜ծ իմ… Այո՛, հիշեցի։

Նախորդ գիշեր մեր ընտանիքը ծանր ավտովթարի էր ենթարկվել։ Թաց ճանապարհին մյուս մեքենայի վարորդը կորցրել էր կառավարումը և հարվածել մեր մեքենայի կողքին։ Ես հիշում էի ճմրթվող մետաղի սարսափելի ձայնը, որդուս ճիչը և հետո՝ խավարը։ Գիտակցությունս կորցրել էի։

Երբ ուշքի եկա հիվանդանոցում, Տիգրանն արդեն կողքիս էր։ Նա պատմեց, որ որդիս մանկական նստատեղում ամրացված է եղել իմ կողքին։ Արամը լուրջ վնասվածք չէր ստացել, սակայն սարսափելի վախեցել էր։ Փրկարարներն ինձ մեքենայից դուրս բերելու համար ժամանակ էին պահանջել։ Հիվանդանոցում բժիշկները զննել էին երկուսիս, և երբ թույլ էին տվել տուն վերադառնալ, մտածել էինք, որ ամենավատն արդեն անցյալում է։

Տիգրանն ասել էր նաև, որ վթարի վայր առաջիններից մեկը ոստիկանուհի է հասել։ Բայց քանի որ ես անգիտակից էի, նրա դեմքը չէի տեսել և չէի հասկացել, թե ինչ նշանակություն է ունեցել նրա ներկայությունը Արամի համար։

Այժմ այդ կինը կանգնած էր մեր առջև։ Նա կամաց ասաց.

— Հիշում եմ ձեր մեքենան։ Հիշում եմ նաև այս փոքրիկին։

Հետո նայեց որդուս, և ես կարծես առաջին անգամ ամբողջությամբ լսեցի այն, ինչ տեղի էր ունեցել այն րոպեներին, որոնցից ոչինչ չէի հիշում։

Ոստիկանուհին մասամբ ներս էր մտել վնասված մեքենայի մեջ։ Արամը նստած էր իր մանկական նստատեղում՝ իմ կողքին, չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչու մայրիկը չի պատասխանում իրեն։ Նա ձեռքերը մեկնել էր դեպի ինձ ու լացելով կանչել, իսկ կինը բռնել էր նրա փոքրիկ ձեռքը։ Գրեթե քսան րոպե մնացել էր այդպես, մինչ հրշեջ-փրկարարները փորձում էին ինձ դուրս բերել։

— Ես նրան անընդհատ կրկնում էի՝ «Մայրիկդ լավ կլինի»։ Երբ նա նորից էր լացում, ասում էի. «Նայի՛ր ինձ։ Ես այստեղ եմ։ Մայրիկդ լավ կլինի»։

Լսելիս կոկորդս սեղմվեց։ Ես չէի կարողացել նույնիսկ որդուս պատասխանել։ Իսկ այդ անծանոթ կինը, շրջապատված մեքենաների աղմուկով ու շտապող փրկարարներով, պարզապես մնացել էր նրա կողքին, մինչև մեզ օգնեցին։

— Ես չէի պատկերացնում, որ նա այդ ամենը հիշում է,— շշնջացի։— Ընդամենը երեք տարեկան է։

Ոստիկանուհին գլխով արեց։

— Բայց հիշել է։

Հետո կրկին ծնկի իջավ Արամի առաջ։

— Դու երեկ շատ համարձակ էիր։

Որդիս լուրջ դեմքով գլուխը տարուբերեց։

— Չէ՛։ Ես վախեցել էի։

— Համարձակ լինելը չի նշանակում չվախենալ,— պատասխանեց կինը՝ արցունքոտ ժպտալով։

Տիգրանը թևն անցկացրեց ուսերիս։ Եվ հենց այդ պահին վերջապես հասկացանք մեր առավոտվա ամբողջ անհանգստությունը։ Հիվանդանոցից վերադառնալուց հետո Արամը մի քանի անգամ հիշատակել էր «այն մորաքրոջը»։ Մենք կարծել էինք՝ բուժքրոջ մասին է խոսում։ Հետո սկսել էր ասել «կապույտ շորով մորաքույր», բայց մենք դարձյալ չէինք հասկացել։ Մեր ուշադրությունն ավելի շատ նրա առողջական վիճակին էր, և չէինք նկատել, թե ում էր այդքան համառորեն փնտրում։

Նա հիշում էր կնոջը, որը բռնել էր իր ձեռքը կյանքի ամենասարսափելի գիշերը, և ցանկանում էր գտնել հենց նրան։

Լեյտենանտը բացեց ձեռքերը։ Արամն անմիջապես մոտեցավ ու գրկեց նրան։ Բաժնի աշխատակիցներն այդ պահին լուռ հետևում էին։ Քիչ առաջ նրանք հավանաբար մտածում էին, թե ինչ տարօրինակ խնդրանքով ենք եկել, իսկ այժմ ոչ ոք չէր ժպտում։

Որդիս գլուխը մոտեցրեց կնոջ ականջին ու նորից մի բան շշնջաց։ Կինը քարացավ։ Աչքերը լցվեցին, և նա չկարողացավ անմիջապես պատասխանել։

— Ի՞նչ ասաց,— կամաց հարցրի։

Ոստիկանուհին փորձեց ժպտալ, բայց ձայնը դողաց։

— Ասաց. «Վախենում էի, որ դուք չգիտեք, թե ինձ էլ եք փրկել»։

Ես հազիվ էի շնչում։

Արամը շրջվեց դեպի ինձ ու բացատրեց այնպես պարզ, ինչպես միայն փոքր երեխան կարող էր.

— Եթե մաման տուն չգար, ես միշտ կվախենայի։

Բաժնի աշխատակիցներից մեկը հայացքը թեքեց դեպի իր սեղանը։ Մյուսը ձևացրեց, թե ինչ-որ բան է փնտրում թղթերի մեջ։ Մի տղամարդ մի քանի անգամ կոկորդը մաքրեց։ Ոչ ոք չէր ցանկանում խանգարել երեխային։

Ոստիկանուհին ավելի ամուր գրկեց Արամին։

— Ես գիտեի, որ մայրիկիդ օգնություն էր պետք,— շշնջաց նա։— Բայց չգիտեի, որ դու էլ այդքան կարիք ունեիր, որ որևէ մեկը քեզ հետ մնա։

Արամը գլուխը դրեց նրա ուսին։ Հետո մատով ցույց տվեց նկարած մեծ կարմիր սիրտը։

— Սա ձերն է։

Կինը ծիծաղեց արցունքների միջից։ Նա երեխայի նկարը տարավ իր աշխատասեղանի մոտ ու դրեց այնտեղ՝ բոլորին տեսանելի տեղում։ Ասաց, որ դա իր կյանքի ամենագեղեցիկ նվերներից մեկն է։

Մենք էլ շնորհակալություն հայտնեցինք։ Բայց ինձ համար բառերը բավական չէին։ Ամուսինս բռնել էր ձեռքս, Արամն արդեն հանգիստ էր շնչում, իսկ ես նայում էի մի կնոջ, որի դեմքը նախորդ գիշեր չէի տեսել, բայց որի ձայնը որդիս ճանաչել էր։

Երբ պատրաստվեցինք դուրս գալ, Արամը վերջին անգամ շրջվեց ու ձեռքով արեց ոստիկանուհուն։ Նա պատասխանեց նույն կերպ։ Դեպի մեքենա գնալիս առաջին անգամ այդ առավոտ որդիս այլևս չէր լացում։ Նրան այլևս պետք չէր բացատրել, թե ինչու ենք տուն գնում։ Նա գտել էր այն մարդուն, ում փնտրում էր։

Մենք ժամերով մտածել էինք, թե երեխան ոստիկանուհի է պահանջում, որովհետև ինչ-որ նոր սարսափելի բան է պատահել։ Իսկ իրականում նա հիշում էր նախորդ գիշերվա անծանոթ կնոջը, որն իր կողքին էր մնացել, երբ կարծում էր, թե կարող է կորցնել մայրիկին։

Երեք տարեկան որդիս չէր կարողանում մեզ բացատրել այդ զգացումը։ Բայց գիտեր, որ պիտի գտնի նրան և ասի այն երկու բառը, որոնց համար ամբողջ առավոտ լաց էր եղել.

— Շնորհակալ եմ։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ