Ես սանդուղքով բարձրացել էի, որ ծառի չոր ճյուղերը կտրեմ, բայց հանկարծ իմ շունը սկսեց համառորեն հաչել ու շալվարիցս քաշել ինձ ներքև։ Սկզբում մտածեցի՝ երևի խելքը թռցրել է կամ խաղ է անում ու կարող է պատահմամբ ինձ սանդուղքից գցել։ Փորձում էի նրան հեռու հրել, նույնիսկ բարկացա, բայց մի քանի վայրկյան անց տեղի ունեցավ մի բան, որ բոլորովին անսպասելի էր։
Ես արդեն սանդուղքի կեսին էի ու մկրատով ձգվում էի տան մոտի հին խնձորենու չոր ճյուղերին։ Առավոտն ի սկզբանե տարօրինակ էր։ Երկինքը ծածկված էր ծանր մոխրագույն ամպերով, իսկ օդը կանգնած էր՝ անշարժ ու խոնավ, կարծես ուժեղ անձրևից առաջ։ Զգում էի, որ եղանակը փոխվում է, բայց միևնույն է որոշել էի գործը ավարտել, որովհետև այդ չոր ճյուղերը վաղուց պիտի հեռացվեին։
Սանդուղքը դեռ առավոտյան էի դրել՝ զգուշորեն հենելով բնին ու ստուգելով՝ արդյոք ուղիղ է կանգնած։ Բարձրացա մի քանի աստիճան և հենց պատրաստվում էի առաջին ճյուղը կտրել, երբ հանկարծ զգացի, որ ինչ-որ մեկը հետևից շալվարիցս քաշում է։
Հետ նայեցի ու մի պահ շփոթվեցի։ Իմ շունը փորձում էր սանդուղքով բարձրանալ ինձ մոտ։ Թաթերը սահում էին մետաղյա աստիճանների վրա, ճանկերը քերում էին մետաղը, իսկ աչքերը լայն բացված՝ ուղիղ ինձ էին նայում։
— Հեյ, ի՞նչ ես անում, — ասացի ես՝ նյարդային ժպիտով։ — Իջիր ներքև։
Ձեռքով նշան արեցի՝ հույսով, որ կհեռանա, բայց շունը չհեռացավ։ Ընդհակառակը՝ ավելի բարձրացավ, առջևի թաթերը դրեց սանդուղքին ու հանկարծ ատամներով բռնեց շալվարիցս։
Սկսեց քաշել։ Ուժեղ։
Ես կտրուկ ցնցվեցի ու քիչ էր մնում հավասարակշռությունս կորցնեի։
— Խելագարվե՞լ ես։ Թո՛ղ, — բարկացած ասացի ես։
Բայց նա չէր թողնում։ Շունը քաշում էր ինձ ներքև, թաթերով հենվում ու շարունակում հաչել, կարծես ամեն գնով փորձում էր կանգնեցնել ինձ։
Սկզբում բարկացա, բայց մի քանի վայրկյան անց հասկացա, որ սա խաղ չէ։ Նա երբեք այդպես չէր պահել իրեն։ Նրա աչքերում ուրիշ բան կար։ Կարծես ուզում էր ինչ-որ բան ասել ինձ։
Ես նորից փորձեցի վեր բարձրանալ, բայց շունը այնպես կտրուկ ձգեց շալվարիցս, որ ակամա երկու ձեռքով ամուր բռնվեցի սանդուղքից։
Ծանր հառաչեցի ու սկսեցի իջնել։
— Լավ, հերիք է, — մրթմրթացի ես։ — Եթե չհանգստանաս, կփակեմ քեզ։
Շունը գլուխը կախեց՝ կարծես իրեն մեղավոր զգալով, բայց ես միևնույն է նրան տարա վանդակը ու փակեցի դուռը։ Թվում էր՝ հիմա արդեն հանգիստ կկարողանամ ավարտել գործը։
Բայց հենց այդ պահին տեղի ունեցավ այն, ինչից ես սարսափեցի ու հանկարծ հասկացա, թե ինչու էր իմ շունն այդքան տարօրինակ պահում իրեն…
Ես նորից մոտեցա սանդուղքին ու ոտքս դրեցի առաջին աստիճանին։ Եվ հենց նույն վայրկյանին գլխավերևսս հնչեց սուր ճայթյուն։
Ձայնը բարձր ու չոր էր, կարծես ինչ-որ բան կիսվում էր մեջտեղից։
Ես բնազդաբար գլուխս վեր բարձրացրի։
Ու տեսա, թե ինչպես մի հսկայական չոր ճյուղ պոկվում է ծառից։
Այն ուղիղ ընկնում էր այնտեղ, որտեղ մի վայրկյան առաջ իմ գլուխն էր։
Ճյուղը դղրդյունով ընկավ գետնին, ջարդվեց մասերի ու ինձնից անցավ ընդամենը մի քանի սանտիմետր հեռավորությամբ։
Ոտքերս միանգամից թուլացան։ Կանգնած էի սանդուղքի կողքին ու նայում էի այդ հսկայական կոտրված ճյուղին, իսկ սիրտս այնքան բարձր էր բաբախում, որ ականջներիս մեջ լսում էի։
Եվ միայն այդ պահին հասկացա։
Իմ շունը ինձ չէր խանգարում։
Նա փորձում էր ինձ կանգնեցնել։
Նա վտանգը ինձնից շուտ էր զգացել։
Գուցե լսել էր ծառի ներսի ճեղքվելու ձայնը կամ զգացել էր, որ ճյուղը պատրաստվում է կոտրվել։
Դանդաղ շրջվեցի դեպի վանդակը։
Շունը նայում էր ինձ ցանցի միջից։ Նրա աչքերը ուշադիր ու հանգիստ էին, իսկ պոչը մեղմորեն շարժվում էր աջ ու ձախ, կարծես սպասում էր՝ արդյոք վերջապես հասկացա՞։
Մոտեցա նրան, բացեցի դուռը ու ծնկի իջա կողքին։
Շունն անմիջապես սեղմվեց ինձ։
Ես գրկեցի նրա վիզը ու կամաց ասացի․
— Դու փրկեցիր իմ կյանքը։
Այդ օրվանից հետո ես այլևս երբեք չանտեսեցի նրա բնազդները։ 🤔❤️🐕🐕🐕
