Հարուստ հայրս գտավ ինձ այն բանից հետո, երբ ամբողջ մանկությունս խնամատար ընտանիքներում էի անցկացրել։Ընդամենը մեկ շաբաթ անց նա մահացավ, իսկ նրա փաստաբանն ինձ ասաց.
— Դու ընկել ես նրա պատրաստած թակարդը։
Մայրս մահացավ, երբ ես ընդամենը վեց տարեկան էի։
Նրա մահից հետո հայտնվեցի խնամատար ընտանիքներում և տարիներ շարունակ գրեթե ոչինչ չգիտեի սեփական հորս մասին։
Այդ պատճառով, երբ մի օր դուռս թակեց թանկարժեք, էլեգանտ վերնաշապիկով մի տղամարդ, պատկերացում անգամ չունեի, թե ինչ լուր էր բերել։
— Քո հայրը՝ Թոմասը, երկար ժամանակ է՝ փորձում է գտնել քեզ,— ցածր ձայնով ասաց նա։— Նա ծանր հիվանդ է և շուտով կմահանա։ Նրա վերջին ցանկությունն է տեսնել սեփական դստերը։
Ապշած նայում էի նրան։
Մի քանի վայրկյան այնպիսի զգացողություն ունեցա, կարծես դիմացս մայրիկիս դեմքն էի տեսնում։
Նույնիսկ տեղից շարժվել չէի կարողանում։
— Հիմա՞ հիշեց, որ գոյություն ունեմ,— դառը ժպիտով հարցրի։
Տարիներ շարունակ երբեմն սոված էի քնում։
Սուրբ Ծնունդն անցկացնում էի անծանոթ մարդկանց հետ։
Նույն կոշիկները կրում էի այնքան ժամանակ, մինչև ներբանները պատռվում էին։
Իսկ նա՞։
Նա ապրում էր մի աշխարհում, որի մասին ես միայն կարող էի երազել։
— Գիտե՞ս՝ ինչպիսին էր իմ կյանքը,— դողացող ձայնով հարցրի։— Ես ամեն օր պարզապես փորձում էի գոյատևել, իսկ դու այսպիսի շքեղության մեջ էիր ապրում։
Տղամարդը գլուխն իջեցրեց։
— Ոչ մի արդարացում չունեմ,— շշնջաց նա։— Նույնիսկ իրավունք չունեմ քեզանից ներողություն խնդրելու։ Բայց խնդրում եմ… տուր ինձ այս յոթ օրը։
Պետք է հեռանայի։
Պետք է թողնեի այն մարդուն, որն ամբողջ կյանքում ինձ համար միայն բացակայության ու ցավի խորհրդանիշ էր եղել։
Բայց չգնացի։
Մնացի։
Եվ հենց այդ ժամանակ տեղի ունեցավ մի բան, որին ընդհանրապես չէի սպասում։
Ընդամենը մեկ շաբաթում այն մարդը, որին տարիներ շարունակ ատում էի, կամաց-կամաց իսկական հայր դարձավ ինձ համար։
Ժամերով զրուցում էինք։
Խոսում էինք իմ մանկության, մայրիկիս, նրա սխալների և այն տարիների մասին, որոնք իրարից հեռու էինք անցկացրել և որոնք վերադարձնել այլևս հնարավոր չէր։
Մի կեսօր Քերոլայնը հայտնվեց միջանցքում։
Մի քանի վայրկյան լուռ նայում էր ինձ, հետո մոտեցավ ու ամուր գրկեց։
Թոմասը արցունքոտ աչքերով նայում էր մեզ։
— Գիտեմ, որ ատում ես ինձ,— ցածր ձայնով ասաց նա։— Եվ դրա լիակատար իրավունքն ունես։
Մի պահ լռեց։
— Բայց շուտով… ամեն ինչ կիմանաս։
Այդ պահին պատկերացում անգամ չունեի՝ ինչ նկատի ուներ։
Չգիտեի նաև, որ նրա այդ խոսքերը շուտով ընդմիշտ փոխելու էին իմ կյանքը։
Փորձում էի հանգստացնել նրան։
Ասում էի, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, բայց իմ խոսքերից ոչ մեկը չէր օգնում։
Դրանք վերջին խոսքերն էին, որ երբևէ լսեցի հորիցս։
Մի քանի ժամ անց նա մահացավ։
Հուղարկավորությունից հետո միայն մի բան էի ուզում՝ հավաքել իրերս ու ընդմիշտ հեռանալ այդ կալվածքից։
Ուզում էի հետևում թողնել այդ ծանր օրերը, ցավոտ հիշողություններն ու այն ամենը, ինչ ինձ կապում էր հորս կյանքի վերջին օրերի հետ։
Բայց երբ արդեն պատրաստվում էի հեռանալ, սենյակիս դռան մոտ հայտնվեց այն փաստաբանը, որն ինձ այստեղ էր բերել։
Նրա դեմքին անմիջապես նկատեցի, որ ինչ-որ տարօրինակ բան էր կատարվում։
— Հայրդ խնդրե՞լ էր, որ նրա կյանքի վերջին շաբաթն այստեղ մնաս,— հարցրեց նա։
— Այո։
— Իսկ դու այստեղ սեփական ցանկությա՞մբ մնացիր։
Նրա հարցն ինձ շփոթեցրեց։
— Ինչո՞ւ է դա այդքան կարևոր։
Փաստաբանը մի քանի վայրկյան լուռ նայեց ինձ։
Նրա աչքերում այնպիսի լրջություն տեսա, որ սիրտս տարօրինակ կերպով սկսեց արագ բաբախել։
— Սյուզան… դու ուղիղ ընկել ես հորդ պատրաստած թակարդը։
Մարմնովս սարսուռ անցավ։
— Ի՞նչ նկատի ունեք։
Նա խորը շունչ քաշեց ու ցածր ձայնով շարունակեց.
— Հայրդ շատ մանրամասն հրահանգներ է թողել։ Նա հստակ գիտեր, թե այստեղ գալուց հետո ինչ ես անելու։ Ամեն ինչ նախապես էր ծրագրել։
Հետո սեղանին դրված հաստ ծրարը դանդաղ հրեց դեպի ինձ։
Մի քանի վայրկյան անշարժ նստած նայում էի ծրարին։
Չգիտեի՝ ինչ էր թաքնված դրա ներսում։
Բայց այդ պահին մի բան հստակ հասկացա։
Հորս մահը այս պատմության ավարտը չէր։
Ընդհակառակը՝ դա միայն սկիզբն էր այն մեծ գաղտնիքի, որը նա տարիներ շարունակ թաքցրել էր։
