Ամուսինս քիմիաթերապիա ստացող 70-ամյա մորս ստիպել էր քնել նկուղում՝ հին ներքնակի վրա։ Երբ վերադարձա տուն, որոշեցի նրան մի դաս տալ, որը երբեք չէր մոռանա

Ամուսինս քիմիաթերապիա ստացող 70-ամյա մորս ստիպել էր քնել նկուղում՝ հին ներքնակի վրա։ Երբ վերադարձա տուն, որոշեցի նրան մի դաս տալ, որը երբեք չէր մոռանա

Մայրս մինչև հիվանդանալը մենակ էր ապրում։ Երբ սկսվեց քիմիաթերապիան, նրա ուժերը գրեթե սպառվեցին։ Բուժումից հետո հաճախ հազիվ էր քայլում, պետք է ժամանակին դեղերն ընդուներ, հանգստանար և մեկը նրան ուղեկցեր բժշկական այցելությունների։

Այդ պատճառով որոշեցի նրան մեզ մոտ տեղափոխել։

Առաջին հարկում հատուկ սենյակ պատրաստեցի՝ լոգասենյակի դիմաց, որպեսզի ստիպված չլինի աստիճաններով բարձրանալ ու իջնել։ Հարմարավետ մահճակալ դրեցի, մաքուր սպիտակեղեն փռեցի և բոլոր անհրաժեշտ իրերը դասավորեցի ձեռքի տակ։

Ուզում էի, որ բուժման այդ ծանր շրջանում մայրս գոնե տանը հանգիստ ու ապահով զգա։

Երբ աշխատանքային գործերով մի քանի օրով մեկնեցի, ամեն ինչ կարգին էր թվում։ Ամուսինս՝ Արմենը, խոստացել էր հետևել, որ մայրս ժամանակին դեղերն ընդունի և ոչնչի կարիք չունենա։

Բայց նախատեսվածից շուտ վերադարձա և տեսա մի բան, որին մինչ օրս դժվարանում եմ հավատալ։

Արմենն իր եղբոր հետ նստած էր հենց մորս սենյակում։ Երկուսն էլ հարմար տեղավորվել էին ու մեծ հեռուստացույցով ֆուտբոլ էին դիտում։

— Որտե՞ղ է մայրս,— հարցրի։

Ամուսինս նույնիսկ չանջատեց հեռուստացույցը։

— Նկուղ եմ տեղափոխել։ Եղբորս հետ ուզում էինք այստեղ խաղը նայել։

Մի պահ կարծեցի՝ սխալ եմ լսել։

— Արմե՛ն, մայրս քիմիաթերապիա է ստանում։ Ինչպե՞ս կարողացար նրան նկուղ տեղափոխել։

Նա բարկացած վեր կացավ։

— Սա նաև ի՛մ տունն է։ Ես այս տան տղամարդն եմ և կանեմ այն, ինչ ուզում եմ։

Առանց պատասխանելու վազեցի նկուղ։

Մայրս քնած էր հատակին փռված հին ներքնակի վրա։ Բարակ ծածկոցի տակ կուչ էր եկել։ Նկուղում ցուրտ էր, իսկ նրա դեղերն ու ջրի բաժակը դրված էին այնքան հեռու, որ ձեռք չէր հասցնի առանց վեր կենալու։

Ծնկի իջա նրա կողքին։

— Մա՛մ, ինչո՞ւ ինձ չզանգեցիր։

Նա դժվարությամբ բացեց աչքերը։

— Չէի ուզում ձեր ընտանիքում կռիվ լինի, աղջի՛կս։

Այդ խոսքերից սիրտս ավելի ծանրացավ, քան ամուսնուս պահվածքից։

Մորս օգնեցի վերադառնալ իր սենյակ։ Իսկ հաջորդ առավոտ արդեն հստակ գիտեի, թե ինչ պիտի անեմ։

Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇

Առաջին մեկնաբանություն

Եթե Արմենն իրեն տան միակ տերն էր համարում և կարծում էր, թե կարող է հիվանդ կնոջն ուղարկել այնտեղ, որտեղ իրեն հարմար է, ուրեմն թող ինքն էլ տեսներ այդ «հարմարավետությունը»։

Երբ նա աշխատանքի գնաց, զանգեցի եղբորը։ Խնդրեցի գալ և օգնել տեղափոխել Արմենի իրերը։

Միասին նրա հագուստը, ծածկոցները, հեռուստացույցն ու խաղային սարքը տարանք նկուղ։ Հին ներքնակը փռեցինք ճիշտ այնտեղ, որտեղ նախորդ օրը մայրս էր քնել։

Արմենի եղբայրը սկզբում փորձում էր ինչ-որ բան ասել, բայց երբ ցույց տվեցի մորս լուսանկարը, լռեց։

— Երեկ ես էլ չպետք է համաձայնեի,— վերջապես խոստովանեց նա։

Այնուհետև մաքրեցի մորս սենյակը, փոխեցի անկողնային սպիտակեղենը և պատրաստեցի նրա սիրելի ճաշը։

Մի քանի օրից առաջին անգամ տեսա, թե ինչպես է ժպտում։

Երեկոյան Արմենը վերադարձավ տուն։ Երբ հայտնաբերեց, որ իր իրերը նկուղում են, բարկությունից կարմրեց։

— Սա ի՞նչ է։ Իմ իրերն ինչո՞ւ են այստեղ։

Ես հանգիստ նայեցի նրան։

— Պարզապես քեզ հատկացրել եմ այն տեղը, որը բավարար հարմար համարեցիր քաղցկեղի դեմ պայքարող յոթանասունամյա կնոջ համար։ Դու առողջ ես։ Առաջին հարկում ննջասենյակ ունենալու անհրաժեշտություն չունես։

Նա նյարդային ծիծաղեց։

— Դու լրիվ խելագարվե՞լ ես։ Չես կարող ինձ հետ այսպես վարվել։

Հեռախոսս հանեցի ու ցույց տվեցի լուսանկարները, որոնք արել էի վերադարձիս օրը։

Դրանցում մայրս մենակ քնած էր հին ներքնակի վրա՝ ցրտից կուչ եկած։

— Լա՛վ նայիր։ Ահա թե ինչ ես արել իմ բացակայության ժամանակ։ Եթե կարծում ես՝ կմոռանամ մորս հասցրած այդ նվաստացումը, սխալվում ես։

Արմենի եղբայրը, որը դեռ մեր տանն էր, գլուխը կախեց։

— Արմե՛ն, այս անգամ դու իսկապես չափն անցել ես։ Ես էլ եմ մեղավոր, որ չկանգնեցրի քեզ։

Ամուսինս առաջին անգամ պատասխան չգտավ։

Մի քանի վայրկյան լուռ նայում էր լուսանկարներին։

Հետո կամաց ասաց.

— Ես չէի մտածել, որ այդքան վատ կլինի։

— Դու ընդհանրապես նրա մասին չես մտածել,— պատասխանեցի։— Քո ֆուտբոլային խաղն ավելի կարևոր էր, քան հիվանդ կնոջ հանգիստը։

Նա նստեց ներքնակի եզրին։

— Հիմա ի՞նչ ես ուզում, որ անեմ։

— Նախ՝ անկեղծորեն ներողություն խնդրես մորիցս։ Հետո որոշես՝ պատրա՞ստ ես այս տանը ապրել այնպես, որ մյուսներն էլ իրենց ապահով զգան։

Այդ գիշեր Արմենը մնաց նկուղում։

Առավոտյան, երբ վերև բարձրացավ, սովորականից ավելի լուռ էր։ Ես խոհանոցում մորս նախաճաշն էի պատրաստում։

— Կարո՞ղ եմ նրա հետ խոսել,— հարցրեց։

Նայեցի մորս։ Նա գլխով արեց։

Արմենը մոտեցավ մահճակալին։

— Ների՛ր ինձ։ Ես իրավունք չունեի քեզ այնտեղ տեղափոխելու։ Գիտեի, որ վատ ես զգում, բայց նույնիսկ չմտածեցի՝ որքան դժվար կլինի քեզ համար։ Դա աններելի վերաբերմունք էր։

Մայրս երկար նայեց նրան։

— Արմե՛ն, ես չեմ ուզում ձեր կյանքը դժվարացնել։ Եթե ինձ այստեղ պահելը ձեզ համար ծանր է, կարելի է այլ տարբերակ գտնել։ Բայց ես երբեք չէի մտածի, որ սեփական աղջկաս տանը կարող եմ ինձ ավելորդ զգալ։

Ամուսինս աչքերը խոնարհեց։

— Դու ավելորդ չես։ Ես եմ ինձ անպատասխանատու պահել։

Մայրս չպատասխանեց։ Միայն խնդրեց օգնել նստել, որ կարողանա նախաճաշել։

Այդ օրը ես ու Արմենը երկար խոսեցինք։

Ասացի, որ նրա ներողությունը չի նշանակում, թե ամեն ինչ միանգամից մոռացվել է։ Մայրս պետք է մնա իր հարմարավետ սենյակում։ Նրա խնամքի վերաբերյալ որևէ որոշում այլևս չի կարող կայացվել առանց ինձ և հենց մորս մասնակցության։

— Եթե չես ցանկանում կամ չես կարող օգնել, ասա՛ ուղիղ։ Մենք մասնագիտական օգնություն կկազմակերպենք։ Բայց հիվանդ մարդու նկատմամբ այդպիսի վերաբերմունք այլևս չեմ հանդուրժի։

Արմենը համաձայնեց։

Հաջորդ շաբաթներին նա փորձեց գործերով ցույց տալ, որ հասկացել է իր սխալը։ Մի քանի անգամ անձամբ մորս տարավ բժշկական այցելությունների, դեղատնից բերեց անհրաժեշտ դեղերը և օգնեց տան գործերում։

Սկզբում մայրս նրա ներկայությամբ լարված էր։ Դա նկատում էի և չէի պահանջում, որ անմիջապես ների։

Մի օր, հերթական բուժումից վերադառնալիս, Արմենը մեքենան կանգնեցրեց տան մոտ ու օգնեց մորս իջնել։

Մայրս, ձեռքը հենելով նրա թևին, կամաց ասաց.

— Շնորհակալ եմ, Արմե՛ն։

Ամուսինս միայն պատասխանեց.

— Խնդրեմ։ Զգույշ իջիր։

Դա նրանց առաջին հանգիստ խոսակցությունն էր կատարվածից հետո։

Ժամանակի ընթացքում մորս առողջական վիճակը փոքր-ինչ կայունացավ։ Նա դեռ բուժման կարիք ուներ, բայց արդեն կարողանում էր ավելի երկար նստել ու երբեմն մեզ հետ ընթրել։

Մի երեկո, երբ երեքով սեղանի շուրջ էինք, մայրս հանկարծ ասաց.

— Գիտե՞ք՝ ինչն էր ամենացավալին այդ օրը։ Ոչ թե հին ներքնակը կամ ցուրտ նկուղը։ Այլ այն զգացումը, որ իմ ներկայությունն ինչ-որ մեկին խանգարում է։

Արմենը դրեց պատառաքաղը։

— Գիտեմ։ Եվ երբեք չեմ ուզում, որ նորից այդպես զգաս։

Ես նայեցի երկուսին։

Չէի կարող ասել, թե մեր հարաբերություններն արդեն լիովին նախկինի պես են։ Դրա համար դեռ ժամանակ էր պետք։

Բայց մի բան հաստատ փոխվել էր։

Այն օրը, երբ վերադարձա ու մորս գտա նկուղի հատակին, հասկացա, որ այլևս չեմ կարող լռել՝ ընտանիքիս խաղաղությունը պահպանելու պատրվակով։

Իսկ Արմենը հասկացավ, որ իր տան նկատմամբ ունեցած իրավունքը նրան իրավունք չի տալիս նվաստացնելու այնտեղ ապրող մարդկանց։

Մայրս մնաց իր սենյակում՝ առաջին հարկում, լոգասենյակի դիմաց։

Եվ այլևս ոչ ոք նրան չխնդրեց զիջել իր մահճակալը՝ հեռուստացույցով ֆուտբոլ դիտելու համար։

Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Գեղարվեստական Պատմություններ