58 տարեկանում համացանցով ծանոթացա 32-ամյա տղամարդու հետ ու սիրահարվեցի նրան։ Մի երեկո նա խնդրեց լուսանկարս ուղարկել։ Նկարեցի ինձ կապույտ գիշերազգեստով և ուղարկեցի։ Քսան րոպե անց երեք ոստիկան թակեցին դուռս։ Նրանցից մեկը ցույց տվեց հենց նոր ուղարկածս լուսանկարն ու ասաց. «Տիկի՛ն, դուք ձերբակալված եք»։ Իսկ երբ իմացա, թե երիտասարդն ինչ էր արել այդ լուսանկարով, քիչ էր մնում ուշագնաց լինեի…
Յոթանասունվեց տարեկան եմ։
Տասներկու տարի առաջ ամուսինս մահացավ, և այդ օրվանից մենակ էի ապրում։
Երեխաներս առանձին ընտանիքներ ունեին։ Հաճախ էին զանգում, այցելում, բայց երեկոները տունս միևնույն է դատարկ էր թվում։
Երբեք չէի մտածել, որ այդ տարիքում կարող եմ նորից սիրահարվել։
Մինչև երեք շաբաթ առաջ Facebook-ում ինձ մի տղամարդ գրեց։
Ներկայացավ որպես Դավիթ։
Ասաց, որ երեսուներկու տարեկան է։
Սկզբում նույնիսկ զարմացա։
Ի՞նչ կարող էր այդքան երիտասարդ տղամարդը ցանկանալ իմ տարիքի կնոջից։
Բայց նա այնքան քաղաքավարի էր խոսում, այնքան ուշադիր էր լսում, որ աստիճանաբար սկսեցի սպասել նրա հաղորդագրություններին։
Ամեն առավոտ գրում էր.
«Բարի լույս, իմ գեղեցկուհի։ Ինչպե՞ս ես քնել»։
Երեկոները երկար զրուցում էինք։
Նա ասում էր, որ տարիքը սիրո համար նշանակություն չունի։
Ես ժպտում էի, թեև չէի հավատում, որ նման բան կարող է ինձ հետ պատահել։
Մի երեկո Դավիթը խնդրեց.
«Սիրելի՛ս, մի լուսանկար ուղարկիր։ Ուզում եմ տեսնել այն կնոջը, որն այսքան կարճ ժամանակում ինձ համար այդքան թանկ է դարձել»։
Հագա իմ սիրելի կապույտ գիշերազգեստը, նստեցի մահճակալի եզրին ու հեռախոսով լուսանկարվեցի։
Ժամը 21։40-ին ուղարկեցի նկարը։
Նա անմիջապես պատասխանեց.
«Դու հրաշալի ես։ Հիմա վերջապես կարող եմ իրականացնել այն, ինչ վաղուց ծրագրել էի»։
Կարծեցի՝ պատրաստվում է մեր առաջին հանդիպումը կազմակերպել։
Բայց ուղիղ քսան րոպե անց դուռս ուժգին թակեցին։
— Ոստիկանությո՛ւն։ Բացե՛ք դուռը։
Դրսում երեք ոստիկան էր կանգնած։
Նրանցից մեկը ցույց տվեց իմ լուսանկարը։
— Դուք Արաքսյա՞ն եք։
— Այո՛։
— Դուք կասկածվում եք խոշոր ֆինանսական խարդախության գործով։ Պետք է մեզ հետ գաք։
Վախից ծնկներս թուլացան։
— Ի՞նչ խարդախություն։ Ես ընդամենը մի տղամարդու լուսանկար եմ ուղարկել։
Ավագ ոստիկանը լրջորեն պատասխանեց.
— Տիկի՛ն, այդ տղամարդն այն մարդը չէ, ում դուք կարծում եք։ Եվ ձեր լուսանկարն արդեն օգտագործվել է կասկածելի ֆինանսական գործարքի համար։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Մի քանի վայրկյան չկարողացա խոսել։
— Բայց Դավիթն իմ սիրելին է,— վերջապես արտասանեցի։— Մենք պատրաստվում ենք հանդիպել։
Ոստիկանը նայեց ինձ։
— Այդ մասին բաժնում կխոսենք։
Երբ ինձ տարան ոստիկանության բաժին, ձեռքերս այնքան ուժեղ էին դողում, որ դժվարությամբ էի պահում պայուսակս։
Հետաքննիչը նստեց դիմացս։
Նրա սեղանին մի քանի փաստաթուղթ կար։
— Տիկի՛ն Արաքսյա, ճանաչո՞ւմ եք այս փոխանցումները։
Նայեցի թղթերին։
Իմ բանկային հաշվի տվյալներն էին։
— Այո՛։ Այդ գումարները ես եմ փոխանցել։
— Ո՞ւմ։
— Դավիթի ասած մարդկանց։ Նա բարեգործական կազմակերպությունում է աշխատում։
Հետաքննիչը մի պահ լռեց։
— Գիտե՞ք՝ ձեր հաշվով ընդհանուր որքան գումար է անցել վերջին երեք շաբաթում։
— Հստակ չեմ հիշում։ Մեծ գումարներ էին, բայց դրանք իմը չէին։
Նա ցույց տվեց հաշվարկը։
— Մոտ հարյուր հիսուն միլիոն դրամի համարժեք գումար։
Ես քարացա։
— Այդքա՞ն։
— Այո՛։
Հետաքննիչը բացատրեց, որ գումարների մի մասը փոխանցվել է արտարժույթով, և հաշվարկում ներկայացված է ընդհանուր համարժեքը։
Ես դեռ չէի հասկանում, թե ինչ է կատարվում։
— Բայց ես պարզապես օգնում էի։ Դավիթն ասում էր, որ գումարները նախատեսված են հիվանդ ու անօթևան տարեցների համար։
Հետաքննիչը հարցրեց.
— Պատմեք՝ ինչպես է ամեն ինչ սկսվել։
Խորը շունչ քաշեցի։
Երեք շաբաթ առաջ Դավիթն ինձ պատմել էր, որ աշխատում է բարեգործական կազմակերպությունում։
Ասում էր՝ օգնում են տարեց մարդկանց, որոնք չեն կարողանում վճարել բուժման կամ բնակարանի համար։
Նույնիսկ լուսանկարներ էր ուղարկել։
Նկարներում ժպտացող տարեց մարդիկ էին։
Նա պատմում էր նրանց դժվարությունների մասին, իսկ ես լսում էի ու հուզվում։
Մի օր Դավիթը զանգեց անսովոր անհանգիստ ձայնով։
— Արաքսյա՛ ջան, մեծ խնդիր ունենք։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Մեր կազմակերպության բանկային հաշիվը ժամանակավորապես սահմանափակվել է։ Մի քանի ընտանիք շտապ օգնության է սպասում։
— Իսկ ես ինչո՞վ կարող եմ օգնել։
Նա մի պահ լռեց։
— Եթե դեմ չես, որոշ նվիրատվություններ ժամանակավորապես քո հաշվին կստանանք։ Հետո դու դրանք կփոխանցես այն մարդկանց, ում օգնությունը նախատեսված է։
Սկզբում կասկածեցի։
— Բայց ես նման գործերից չեմ հասկանում։
Դավիթը սկսեց հանգստացնել ինձ։
— Դու ոչ մի վտանգավոր բան չես անելու։ Պարզապես օգնելու ես, որ գումարները ժամանակին տեղ հասնեն։
Ես հավատացի։
Նա այնքան ջերմ էր խոսում։
Ամեն օր հետաքրքրվում էր առողջությամբս։
Հիշում էր նույնիսկ ամենափոքր մանրուքները, որոնք պատմել էի իմ կյանքի մասին։
Հաջորդ օրերին իմ հաշվին սկսեցին գումարներ ստացվել։
Դավիթը զանգում էր ու ասում՝ որ հաշվեհամարին փոխանցեմ դրանք։
Ես կատարում էի նրա խնդրանքները։
Երբեմն ծաղիկներ էր ուղարկում տուն։
Մի անգամ նույնիսկ գրել էր.
«Դու իմ հրեշտակն ես։ Այդ մարդիկ երբեք չեն մոռանա քո բարությունը»։
Իսկ ես երջանիկ էի։
Կարծում էի՝ ոչ միայն սիրված եմ, այլև օգտակար գործ եմ անում։
Հետաքննիչը լուռ լսում էր։
Երբ ավարտեցի, նա ասաց.
— Տիկի՛ն Արաքսյա, այդ գումարները բարեգործական նվիրատվություններ չեն եղել։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ եք ասում։
