Տղամարդը արդեն պատրաստվում էր ինքնաթիռ նստել, երբ մի փոքրիկ աղջիկ վազելով մոտեցավ նրան ու լացելով ասաց․
«Խնդրում եմ… օգնեք… մայրիկս քնած է ու չի արթնանում…»
Ալեքսը կանգնած էր նստեցման ելքի մոտ ու հերթական անգամ նայեց ժամացույցին։ Թռիչքին մնացել էր ընդամենը մի քանի րոպե։ Ինքնաթիռը պետք է թռչեր երկու ժամ, իսկ երեք ժամ անց նրան սպասում էր իր կյանքի ամենակարևոր հարցազրույցը։ Նա շատ երկար էր սպասել այդ օրվան։ Ամիսներ շարունակ ուղարկել էր իր ինքնակենսագրականը, անցել ընտրության փուլեր ու սպասել պատասխանի։ Եվ վերջապես մի մեծ ընկերություն հրավիրել էր նրան անձամբ հարցազրույցի։
Գուցե տարիների մեջ առաջին անգամ նրա կյանքը սկսեր փոխվել դեպի լավը։
Ալեքսը մի քայլ առաջ արեց՝ պատրաստվելով կանգնել հերթում։ Այդ պահին կողքից հանկարծ մի բարակ, վախեցած ձայն լսվեց։
— Կներեք… պարոն… խնդրում եմ օգնեք ինձ…
Նա շրջվեց։ Իր դիմաց կանգնած էր մոտ վեց տարեկան մի աղջիկ։ Վարդագույն շապիկով էր ու ջինսե զգեստով։ Ծանր էր շնչում՝ կարծես երկար էր վազել։
— Խնդրում եմ օգնեք… մայրիկս քնած է ու չի արթնանում…
Ալեքսը մի պահ քարացավ։ Նորից նայեց ժամացույցին։ Նստեցման ավարտին մնացել էր ընդամենը մի քանի րոպե։
Եթե հիմա գնա, ինքնաթիռը կթռչի առանց իրեն։ Իսկ դրա հետ կկորչի նաև իր երազած աշխատանքի միակ հնարավորությունը։
Բայց աղջիկը դեռ նայում էր նրան՝ մեծ, վախով լի աչքերով, ու դողացող ձեռքով ցույց էր տալիս սպասասրահի կողմը։
— Այնտեղ… մայրիկս այնտեղ է…
Ալեքսը խորը շունչ քաշեց ու կտրուկ շրջվեց։
— Եկ, ցույց տուր։
Գրեթե վազելով նրանք անցան դահլիճը։ Աղջիկը նրան տարավ պատուհանի մոտ գտնվող նստարաններից մեկի մոտ։ Այնտեղ պառկած էր մոտ երեսուն տարեկան մի կին՝ գունատ ու անշարժ։
Ալեքսը կռացավ նրա վրա։
Զգուշությամբ դիպավ նրա դաստակին, ստուգեց զարկերակը ու նայեց աչքերին։ Զարկերակը թույլ էր, բայց կար։ Կինը պարզապես ուշագնաց էր եղել։
— Ոչինչ, նա կենդանի է,— կամաց ասաց աղջկան,— հիմա ամեն ինչ լավ կլինի։
Նա զանգեց օդանավակայանի ծառայությանը ու բժշկական օգնություն խնդրեց։
Մինչ շտապօգնությունը գալիս էր, Ալեքսը նստած էր կնոջ կողքին, ջրով թրջում էր նրա դեմքը ու փորձում էր նրան ուշքի բերել։ Աղջիկը նստած էր կողքին ու ամուր բռնել էր մոր ձեռքը։
Երբ բժիշկները եկան ու կնոջը պատգարակով տարան, տախտակի վրա արդեն երևում էր, որ նստեցումն ավարտվել է։ Ինքնաթիռը թռել էր։ Ալեքսը կանգնած էր օդանավակայանի մեջտեղում՝ դատարկություն ու հոգնածություն զգալով։
Մի քանի րոպե անց նրա հեռախոսին հաղորդագրություն եկավ տանտիրոջից։
«Եթե երեք օրվա ընթացքում վարձը չվճարես, քեզ կհանեմ բնակարանից»։
Ալեքսը ծանր նստեց նստարանին։ Երեք օր։ Նրա մոտ մնացել էին միայն վերջին գումարները։ Հարցազրույցին մեկ ժամից էլ քիչ էր մնացել, բայց հիմա այլևս ոչ մի հնարավորություն չուներ հասնելու մյուս քաղաք։
Նա երկար նայում էր հեռախոսի էկրանին՝ փորձելով հասկանալ՝ ինչ անել։ Եվ հենց այդ պահին նոր հաղորդագրություն եկավ։
Ալեքսը բացեց այն ու կարդալով՝ զարմանքից քարացավ։
«Հարցազրույցը տեղափոխվել է վաղվա։ Մեր տնօրենը շտապ գնացել է հիվանդանոց․ նրա աղջկան հոսպիտալացրել են»։
Ալեքսը մի քանի անգամ նորից կարդաց հաղորդագրությունը։
Դա նրա վերջին շանսն էր։ Նա գնեց նոր ավիատոմս՝ ծախսելով իր վերջին գումարը։
Հաջորդ օրը Ալեքսը մտավ ընկերության գրասենյակ։ Մեծ, ժամանակակից շենք, խիստ ընդունարան, թանկ կահույք։
Երբ բացվեց տնօրենի սենյակի դուռը, նա տեսավ մոտ վաթսուն տարեկան մի տղամարդու՝ մեծ սեղանի մոտ նստած։ Բայց նրա կողքին նստած էր նաև մի կին։ Դա նույն կինն էր օդանավակայանից։ Նա անմիջապես ճանաչեց Ալեքսին։
Նրա աչքերը լայնացան զարմանքից։
— Պա՛պ, սա նա է…— կամաց ասաց նա,— երեկ հենց նա է ինձ օգնել օդանավակայանում։
Սենյակում մի քանի վայրկյան լռություն տիրեց։
Տնօրենը ուշադիր նայեց Ալեքսին։
— Այսինքն՝ դուք եք փրկել իմ աղջկան։
Ալեքսը մի քիչ շփոթվեց։
— Ես պարզապես այնտեղ էի…
Կինը գլուխը տարուբերեց։
— Եթե նա չլիներ, ոչ ոք չգիտի՝ ինչով կավարտվեր։
Տղամարդը դանդաղ վեր կացավ, մոտեցավ Ալեքսին ու ձեռքը մեկնեց։
— Գիտե՞ք,— հանգիստ ասաց նա,— ես միշտ մտածել եմ, որ մարդու բնավորությունն ավելի կարևոր է, քան ցանկացած ինքնակենսագրական։ Կարծում եմ՝ մեզ հենց նման մարդիկ են պետք մեր ընկերությունում։
Այդ օրը Ալեքսը դուրս եկավ գրասենյակից արդեն նոր աշխատանքով։ 😕🤔
