Յոթ տարեկան աղջնակը նկատեց, որ մի տարօրինակ տղամարդ՝ սև հագնված, հետևում է իրեն։ Բայց դրա փոխարեն, որ վազեր տուն, նա արեց մի բան, ինչ ոչ ոք չէր սպասում։
Փոքրիկ աղջիկը վերադառնում էր դպրոցից տուն։
Ձեռքին բռնած էր իր պայուսակը, որից տետրերն անհավասար դուրս էին ցցվել, իսկ ուսին կախված շարֆը ամեն քայլի հետ սահում էր։
Բակը դատարկ էր ու լուռ։
Միայն մուտքի մոտ կանգնած էր մի տղամարդ։
Բարձրահասակ էր, հագին՝ երկար սև վերարկու։
Դեմքը մասամբ ծածկված էր շարֆով ու վեր բարձրացված օձիքով, բայց դա էլ բավական էր՝ վախ ներշնչելու համար։
Կարծես ինչ-որ մեկին էր սպասում։
Ժամանակ առ ժամանակ նա նայում էր շուրջը, հետո հայացքը նորից կանգ էր առնում տան վրա։
Աղջիկը անհանգստացավ։
Հիշեց հոր նախազգուշացումները։
Տղամարդը նկատեց նրան։
Նրա հայացքը կտրուկ փոխվեց՝ դարձավ սուր ու կասկածոտ։
Նա դանդաղ քայլ առաջ արեց՝ կարծես համոզվելով, որ շուրջը ոչ ոք չկա։
Բայց փողոցը դատարկ էր․ ոչ մեքենա, ոչ անցորդ։
Աղջկա սիրտը խփում էր արագ, ափերը քրտնել էին։
Տղամարդը արագացրեց քայլերն։
Նա շրջվեց — և տեսավ, որ տղամարդը արդեն շատ մոտ է։
Աչքերը սկսեցին խուճապահար նայել շուրջը։
Եվ հենց այդ պահին նա արեց մի բան, որ նույնիսկ սև հագնված տղամարդուն ցնցեց 😨😨
Նրա արագ որոշումը փրկեց իրեն։
Գլխով անցավ մի միտք՝ «Լույսը… աղմուկը…»
Նա վազեց դեպի մուտքը, միանգամից միացրեց բոլոր լամպերը ու սկսեց ամբողջ ուժով բախել ամենամոտ դուռը։
— Օգնեք՛, օգնեք՛,— գոռաց նա՝ ձայնը դողալով։
Ձայնը արձագանքեց ամբողջ շքամուտքում։
Սև հագնված տղամարդը վարանեց՝ զարմացած երեխայի քաջությունից։
Այդ պահին դուռը բացվեց։
Շեմին կանգնած էր ամուր կազմվածքով մի տղամարդ, իսկ նրա հետևից երևաց մի կին։
— Ի՞նչ է կատարվում այստեղ,— հարցրեց նա՝ հերթով նայելով աղջկան ու անծանոթին։
Տղամարդը ցնցվեց, աչքերը լայնացան, հետո վազեց հետ՝ մթության մեջ կորելով բակում։
Աղջիկը դողում էր՝ պայուսակը սեղմած կրծքին։
Բայց ներսից մի փոքրիկ կայծ էր զգում՝ հպարտության։
Նա հիշեց հոր խոսքերը — և հենց դա էլ փրկեց իր կյանքը…
