Ծննդաբերությունից մի քանի ժամ անց ամուսինս գրկեց մեր նորածին որդուն ու անհետացավ։ Երեք օր շարունակ ոչ մի զանգիս չպատասխանեց։ Իսկ երրորդ առավոտյան երկու ոստիկան մտան հիվանդասենյակս։ Նրանցից մեկն ասաց. «Տիկի՛ն, ձեր ամուսնուն գտել ենք, բայց երեխայի հետ մի շատ լուրջ բան է պատահել»։ Երբ իմացա, թե ինչու էր ամուսինս տարել որդուս, հասկացա, որ նա այդ ամենը նախապես էր ծրագրել…
Երբ ոստիկանները մտան հիվանդասենյակս, առաջին բանը, որ հարցրի, հետևյալն էր.
— Երեխաս ո՞ղջ է։
Երիտասարդ ոստիկանը մոտեցրեց աթոռն ու նստեց կողքիս։
— Ձեր որդին ողջ է։ Բայց նրան տեղափոխել են մանկական հիվանդանոց։ Բժիշկները հիմա պայքարում են նրա վիճակը կայունացնելու համար։
Այդ խոսքերը լսելիս սկսեցի լաց լինել։
Երեք օր շարունակ չգիտեի՝ որտեղ է փոքրիկս։
Նա ընդամենը մի քանի ժամական էր, երբ ամուսինս անհետացել էր նրա հետ։
Յոթ տարի ամուսնացած էինք։
Տարիներ շարունակ երազել էինք երեխա ունենալ։
Բազմաթիվ հետազոտություններից, բուժումներից ու հիասթափություններից հետո վերջապես հղիացել էի։
Վահեն երջանկությունից իրեն կորցրել էր։
Ինքն էր ընտրել մանկական մահճակալը, ներկել սենյակի պատերը, նույնիսկ փոքրիկ հագուստներ գնել։
Երբեմն ձեռքը դնում էր փորիս ու ասում.
— Տղա՛ս, խոստանում եմ՝ միշտ պաշտպանելու եմ քեզ։
Երեքշաբթի առավոտյան ծնվեց մեր որդին՝ Արամը։
Ծննդաբերությունը բարդ էր, և բժիշկները կեսարյան հատում էին կատարել։
Երբ առաջին անգամ երեխային դրեցին գրկիս, արտասվեցի։
Վահեն էլ էր հուզված։
Մենք նույնիսկ առաջին ընտանեկան լուսանկարը նկարեցինք։
Բայց նույն երեկոյան ամեն ինչ փոխվեց։
Ես շատ թույլ էի։
Վահեն առաջարկեց, որ մի փոքր քնեմ, իսկ ինքն այդ ընթացքում կհետևի երեխային։
— Հանգստացի՛ր, Անի՛։ Ես կխնամեմ մեր տղային։
Դրանք նրա վերջին խոսքերն էին։
Երկու ժամ անց արթնացա։
Ամուսինս չկար։
Երեխաս նույնպես։
Սկզբում մտածեցի՝ փոքրիկին տարել են բուժզննման։
Բայց երբ կանչեցի բուժքրոջը, նա զարմացած նայեց ինձ։
— Ձեր ամուսինը երեխայի հետ դուրս է եկել սենյակից։ Մենք հիմա պարզում ենք՝ ինչպես է հեռացել բաժանմունքից։
Այդ պահին սկսվեց իմ կյանքի ամենասարսափելի գիշերը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Հեռախոսս վերցրի ու զանգահարեցի Վահեին։
Չպատասխանեց։
Կրկին զանգահարեցի։
Հետո՝ նորից։
Մինչև կեսգիշեր արդեն տասնյակ անգամներ էի փորձել կապ հաստատել։
Հիվանդանոցի աշխատակիցները ստուգում էին տեսախցիկների գրառումները։
Պարզվեց՝ Վահեն օգտվել էր բաժանմունքի հերթափոխի ժամանակ առաջացած խառնաշփոթից և երեխային գրկած դուրս եկել հիվանդանոցից՝ առանց թույլտվության։
Ոստիկանություն անմիջապես հաղորդում ներկայացվեց։
Իսկ ես պառկած էի հիվանդասենյակում՝ վիրահատությունից հետո հազիվ շարժվելով։
Ամեն անգամ, երբ դուռը բացվում էր, մտածում էի՝ հիմա երեխայիս կբերեն։
Բայց ժամերն անցնում էին։
Հաջորդ օրը ոստիկանները դեռ փնտրում էին Վահեին։
Նրա հեռախոսն անջատված էր։
Հարազատներից ոչ ոք չէր կարողանում կապ հաստատել հետը։
Ես չէի ուտում։
Գրեթե չէի քնում։
Երրորդ առավոտյան, երբ ոստիկանները հայտնեցին, որ որդուս գտել են, առաջին անգամ երեք օրվա ընթացքում մի փոքր հույս զգացի։
Բայց հետո լսեցի երեխայիս վիճակի մասին։
— Նա ջրազրկվել է,— բացատրեց ոստիկանը։— Ժամանակին բավարար սնունդ չի ստացել։ Բարեբախտաբար, հիմա բժիշկների հսկողության տակ է։
— Իսկ Վահե՞ն։
— Նա ոստիկանության վերահսկողության տակ է։ Բայց նախ ուզում ենք ձեզ մի հարց տալ։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ հարց։
— Վերջին ամիսներին ձեր ամուսնության մեջ լուրջ խնդիրներ եղե՞լ են։
Այդ պահին սիրտս սեղմվեց։
Որովհետև պատասխանը «այո» էր։
Եվ հանկարծ հասկացա՝ ինչու էր Վահեն տարել երեխային։
Երեք շաբաթ առաջ մենք սարսափելի վիճաբանություն էինք ունեցել։
Վահեն կորցրել էր աշխատանքը։
Սկզբում թաքցնում էր, թե որքան պարտք ունի։
Հետո սկսեց ավելի նյարդային դառնալ։
Հաճախ էր հարցնում՝ ուր եմ գնում, ում հետ եմ խոսում, ինչու եմ ուշ վերադարձել։
Եթե զանգում էի մորս, ուզում էր իմանալ՝ ինչ ենք քննարկել։
Իսկ մի օր ուղղակի ասաց.
— Երբ երեխան ծնվի, դու այլևս առանց ինձ որոշումներ չես կայացնելու։
Այդ խոսքերը շատ էին անհանգստացրել ինձ։
Փորձել էի նրա հետ հանգիստ խոսել։
Բայց ամեն զրույց ավարտվում էր վիճաբանությամբ։
Մի երեկո ասացի.
— Վահե՛, եթե այսպես շարունակվի, երեխայի ծնվելուց հետո ստիպված կլինեմ առանձին ապրել։
Նա կատաղեց։
— Այսինքն՝ ուզում ես որդուս ինձնից խլե՞լ։
— Ես նման բան չեմ ասել։ Դու միշտ նրա հայրն ես լինելու։
Բայց Վահեն այլևս չէր լսում։
Այդ գիշեր զանգել էի մորս։
Արտասվելով պատմել էի, որ մտածում եմ բաժանվելու մասին։
Չէի նկատել, որ Վահեն կանգնած է ննջասենյակի դռան մոտ։
Հետո պարզվեց՝ ամբողջ խոսակցությունը լսել էր։
Ոստիկանն ինձ պատմեց, թե ինչպես են գտել նրան։
Հիվանդանոցից հեռանալուց հետո Վահեն երեխայի հետ գնացել էր իր կրտսեր եղբոր՝ Գոռի տուն։
Գոռը երկու ժամ հեռավորության վրա էր ապրում։
Վահեն նրան ասել էր, թե ես թույլ եմ տվել, որ փոքրիկին մի քանի օրով տանի, մինչև վերականգնվեմ վիրահատությունից։
Գոռը սկզբում հավատացել էր։
Բայց հաջորդ օրը համացանցում տեսել էր ոստիկանության տարածած որոնման տեղեկությունը։
Նկարագրության մեջ նշված էին Վահեի անունն ու երեխայի տվյալները։
Գոռն անմիջապես հարցրել էր.
— Վահե՛, ի՞նչ է կատարվում։ Այստեղ գրված է, որ Անին փնտրում է երեխային։
Ամուսինս պատասխանել էր.
— Անն ուզում է ինձ հեռացնել որդուց։ Ես պարզապես երեխայիս հետ եմ։ Ոչ մի վատ բան չեմ արել։
Գոռը պահանջել էր, որ անմիջապես զանգի ինձ և վերադարձնի փոքրիկին։
Բայց Վահեն հրաժարվել էր։
— Եթե տանեմ, այլևս չեմ տեսնի նրան։
Գոռը փորձել էր համոզել եղբորը։
Հետագայում նա ընդունեց, որ հենց այդ պահին պետք է զանգահարեր ոստիկանություն, ոչ թե հույս ունենար, որ կկարողանա ինքնուրույն լուծել հարցը։
Սակայն Վահեն չէր համաձայնվել երեխային վերադարձնել։
Եվ երրորդ առավոտյան տեղի էր ունեցել այն, ինչից բոլորն ամենաշատն էին վախենում։
Փոքրիկ Արամը հրաժարվում էր սնվելուց։
Անսովոր քնկոտ էր դարձել։
Շատ թույլ էր լաց լինում։
Գոռը նկատել էր, որ երեխայի վիճակը լավ չէ։
— Վահե՛, պետք է շտապ բժիշկ կանչենք։
Բայց ամուսինս վախեցել էր։
— Եթե հիվանդանոց տանենք, ինձ կձերբակալեն։
Գոռն այլևս չէր սպասել։
Ինքն էր շտապօգնություն կանչել։
Երբ բժիշկները եկել էին, պատմել էր ամբողջ ճշմարտությունը։
Այդպես էլ ոստիկանները գտել էին Վահեին և մեր որդուն։
— Ես պետք է տեսնեմ երեխայիս,— աղաչեցի։
Ոստիկանը գլխով արեց։
— Արդեն կազմակերպում ենք ձեր տեղափոխությունը։
Մոտ երկու ժամ անց ինձ տարան մանկական հիվանդանոց։
Վիրահատությունից հետո դեռ դժվարությամբ էի քայլում, այդ պատճառով բուժքույրը սայլակով ուղեկցեց ինձ։
Երբ բացվեց հիվանդասենյակի դուռը, տեսա Արամին։
Իմ փոքրիկ տղային։
Նա պառկած էր մանկական մահճակալում։
Կողքին բժշկական սարքեր էին։
Փոքրիկ ձեռքին ներերակային համակարգ էր միացված։
Դեմքը հոգնած էր երևում։
Սկսեցի լաց լինել։
— Արա՛մ ջան, մաման այստեղ է։
Բուժքույրն օգնեց, որ զգուշությամբ գրկեմ որդուս։
Երբ նրա փոքրիկ մարմինը զգացի կրծքիս մոտ, երկար ժամանակ չէի կարողանում խոսել։
Երեք օր շարունակ պատկերացրել էի ամենասարսափելին։
Իսկ հիմա նա իմ գրկում էր։
Բժիշկը բացատրեց, որ փոքրիկը բավարար սնունդ չէր ստացել։
Դրա հետևանքով ջրազրկվել էր և բուժման կարիք ուներ։
— Ժամանակին են դիմել օգնության,— ասաց նա։— Հիմա ուշադիր հետևում ենք վիճակին։ Եթե ամեն ինչ այսպես շարունակվի, լիարժեք վերականգնման լավ հնարավորություն կա։
Ես համբուրեցի որդուս ճակատը։
Այդ օրը առաջին անգամ կարողացա հանգիստ շնչել։
Երեկոյան ոստիկանը հարցրեց՝ արդյոք ցանկանում եմ լսել Վահեի բացատրությունը։
Սկզբում հրաժարվեցի։
Հետո համաձայնեցի։
Պարզվեց՝ Վահեն քննիչներին ասել էր, որ երբեք չի ցանկացել վնասել որդուն։
Վախեցել էր, թե ես կբաժանվեմ իրենից ու թույլ չեմ տա երեխային տեսնել։
Նա մտածել էր, որ եթե փոքրիկը իր մոտ լինի, ես ստիպված կլինեմ համաձայնել շարունակել մեր ամուսնությունը։
Այդ խոսքերը լսելիս ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Վահեն երեխային չէր տարել նրան պաշտպանելու համար։
Նա փոքրիկին օգտագործել էր, որպեսզի ինձ ստիպի չհեռանալ իրենից։
Իսկ երբ որդուս առողջությունը վտանգվել էր, ավելի շատ վախեցել էր բացահայտվելուց, քան մտածել երեխային բժշկական օգնություն ցույց տալու մասին։
Երկու օր անց Արամի վիճակն այնքան բարելավվեց, որ բժիշկները թույլ տվեցին նրան դուրս գրել հիվանդանոցից։
Մայրս եկավ մեզ տանելու։
Երբ մոտեցանք ելքին, տեսա Գոռին։
Նա կանգնած էր դռան մոտ։
Աչքերը կարմրած էին։
— Անի՛, ներիր ինձ,— ասաց։
Լուռ նայեցի նրան։
— Ես պետք է ոստիկանություն զանգահարեի հենց առաջին օրը, երբ իմացա, թե ինչ է արել Վահեն։
Գոռը գլուխը կախեց։
— Մտածում էի՝ կկարողանամ համոզել նրան։ Բայց սխալվեցի։
Ես երկար ժամանակ ոչինչ չէի ասում։
Հետո պատասխանեցի.
— Այո՛, Գո՛ռ, պետք է անմիջապես զանգեիր։ Այդ ընթացքում երեխաս վտանգի տակ էր։
Նրա աչքերից արցունքներ հոսեցին։
— Գիտեմ։
Մի պահ լռեցի։
— Բայց երբ տեսար, որ Արամը վատ է, օգնություն կանչեցիր։ Եթե չանեիր, չգիտեմ՝ ինչ կարող էր պատահել։
Գոռը սկսեց արտասվել։
— Ես շատ եմ ցավում։
Այդ օրը մորս հետ գնացինք նրա տուն։
Վահեի հետ չվերադարձա մեր բնակարան։
Հաջորդ շաբաթներին փաստաբանի օգնությամբ ամուսնալուծության գործընթաց սկսեցի։
Դիմեցի նաև երեխայիս անվտանգության ապահովման համար անհրաժեշտ իրավական միջոցների։
Վահեի գործողությունները քրեական քննության առարկա դարձան։
Երեխայի հետ նրա հետագա շփումների հարցը պետք է լուծվեր իրավական կարգով՝ առաջնահերթ հաշվի առնելով Արամի անվտանգությունը։
Ես չէի ուզում որդուս ամբողջ կյանքը կառուցել հոր հանդեպ վախի վրա։
Բայց նաև չէի պատրաստվում թույլ տալ, որ Վահեն նորից նրան վտանգի ենթարկի։
Առաջին շաբաթներին շատ դժվար էր։
Գիշերները հաճախ արթնանում էի սարսափահար։
Անմիջապես մոտենում էի երեխայի մահճակալին։
Ստուգում էի՝ շնչո՞ւմ է։
Հետո նստում էի նրա կողքին ու երկար ժամանակ չէի կարողանում քնել։
Մայրս հաճախ գալիս էր սենյակ։
— Անի՛, ես այստեղ եմ։ Փորձիր մի փոքր հանգստանալ։
Բայց իմ վախը չէր անցնում։
Մի երեկո մանկաբույժի հերթական ստուգումից վերադարձանք։
Արամի վիճակը լավ էր։
Նա արդեն կանոնավոր սնվում էր և աստիճանաբար քաշ հավաքում։
Բժիշկը գոհ էր նրա առաջընթացից։
Այդ լուրն ինձ համար ավելի կարևոր էր, քան աշխարհում ցանկացած այլ բան։
Երբ տուն հասանք, փոքրիկին քնեցրի։
Հետո հեռախոսում բացեցի մեր առաջին ընտանեկան լուսանկարը։
Նկարվել էինք նրա ծնվելուց ընդամենը մի քանի ժամ անց։
Ես հիվանդանոցային մահճակալին էի։
Վահեն կանգնած էր կողքիս։
Մեր որդին՝ գրկումս։
Երեքս էլ երջանիկ էինք երևում։
Երբ այդ լուսանկարն արեցինք, կարծում էի, թե սկսվում է մեր կյանքի ամենագեղեցիկ շրջանը։
Չէի պատկերացնում, որ ընդամենը մի քանի ժամ անց Վահեն կտանի երեխային, և ես երեք օր շարունակ չիմանամ՝ ողջ է նա, թե ոչ։
Երկար նայեցի լուսանկարին։
Հետո հեռախոսը դրեցի սեղանին։
Արամը շարժվեց մահճակալում։
Մոտեցա նրան։
Նա քնած էր։
Փոքրիկ ձեռքը դրել էր այտի մոտ։
Զգուշությամբ ուղղեցի ծածկոցը։
Հիշեցի Վահեի խոսքերը, որոնք նա ասում էր դեռ հղիությանս ընթացքում.
«Տղա՛ս, խոստանում եմ՝ միշտ պաշտպանելու եմ քեզ»։
Նա չէր կատարել իր խոստումը։
Եվ քիչ էր մնացել, որ դրա հետևանքները անուղղելի լինեին։
Ես նստեցի որդուս մահճակալի մոտ։
Բռնեցի նրա փոքրիկ ձեռքը։
— Արա՛մ ջան, մաման այստեղ է,— շշնջացի։
Նա քնի մեջ թեթև շարժեց մատները։
Ես ժպտացի՝ արցունքների միջից։
Այդ պահին ինձ համար այլևս կարևոր չէր, թե մեր ընտանիքն ինչ տեսք կունենա ուրիշների աչքերում։
Կարևորը միայն այն էր, որ որդիս ապահով լինի։
Հասկանում էի, որ առջևում դեռ երկար ճանապարհ կա։
Պետք է վերականգնվեմ վիրահատությունից։
Կարգավորեմ աշխատանքս։
Նոր բնակարան գտնեմ։
Հաղթահարեմ այն վախը, որն ապրեցի որդուս անհետացման երեք օրերին։
Բայց արդեն գիտեի, որ կարող եմ սկսել։
Որովհետև Արամը ողջ էր։
Եվ այս անգամ ես պատրաստվում էի անել ամեն ինչ, որպեսզի նա մեծանա մի միջավայրում, որտեղ սերը երբեք չի օգտագործվի որպես վախեցնելու կամ վերահսկելու միջոց։
Նորածին որդուս գրկելիս կրկնեցի այն խոսքերը, որոնք ժամանակին ասել էր նրա հայրը.
— Խոստանում եմ՝ միշտ պաշտպանելու եմ քեզ։
Բայց հիմա շատ լավ գիտեի, թե որքան մեծ պատասխանատվություն կա այդ խոսքերի մեջ։
