Ծննդաբերությունից հետո սենյակ մտա և տեսա, թե ինչպես է լավագույն ընկերուհիս տարբեր կողմերից լուսանկարում նորածին աղջկաս դեմքն ու ուղարկում ինչ-որ մեկին։ Բայց հենց ինձ նկատեց, անմիջապես ջնջեց հաղորդագրությունը…
Երբ ծնվեց աղջիկս՝ Մանեն, մտածում էի, որ կյանքիս ամենադժվար ամիսները վերջապես հետևում են մնացել։
Հղիությունս հեշտ չէր անցել։
Վերջին շաբաթներին գրեթե չէի քնում, անընդհատ անհանգստանում էի, իսկ ծննդաբերությունից հետո այնքան ուժասպառ էի, որ երբեմն նույնիսկ չէի հիշում՝ ժամը քանիսն է։
Բայց ամեն անգամ, երբ Մանեին գրկում էի, մոռանում էի ամեն ինչ։
Նա ընդամենը երեք շաբաթական էր, երբ լավագույն ընկերուհիս՝ Լուսինեն, եկավ մի քանի օրով մեզ մոտ մնալու։
Մենք ծանոթ էինք համալսարանական տարիներից։
Լուսինեին գրեթե հարազատ քրոջս չափ վստահում էի։
Նա առաջին մարդկանցից էր, ում զանգահարել էի հղիությանս մասին իմանալուց հետո։
Եվ առաջիններից էր, ով եկել էր ծննդատուն՝ Մանեին տեսնելու։
Սկզբում ամեն ինչ սովորական էր։
Լուսինեն ճաշ էր պատրաստում, օգնում տունը հավաքել, երբեմն էլ երեխային գրկում էր, որպեսզի ես կարողանայի մի փոքր քնել։
Բայց երկու օր անց սկսեցի տարօրինակ բան նկատել։
Նա չափազանց երկար էր նայում Մանեի դեմքին։
Սկզբում ուշադրություն չդարձրի։
Չէ՞ որ բոլորը սիրում են նորածիններին նայել։
Բայց մի երեկո հյուրասենյակ մտա և տեսա, որ Լուսինեն շատ ուշադիր զննում է աղջկաս դեմքը։
— Ի՞նչ ես անում,— ժպտալով հարցրի։
Նա թեթևակի ցնցվեց։
— Ոչինչ։ Պարզապես այնքան սիրունիկ է։
Հաջորդ օրը նկատեցի, որ նայում է Մանեի աչքերին։
Հետո՝ ականջներին։
Հետո՝ այտերին։
Եվ ամեն անգամ, երբ մտնում էի սենյակ, Լուսինեն շտապ հայացքը հեռացնում էր։
Իսկ մի քանի օր անց տեսա մի բան, որն իսկապես վախեցրեց ինձ։
Նա կանգնած էր աղջկաս օրորոցի մոտ՝ հեռախոսը ձեռքին։
Տարբեր կողմերից լուսանկարում էր նրա դեմքն ու ինչ-որ մեկին ուղարկում նկարները։
Երբ ինձ նկատեց, անմիջապես ինչ-որ բան ջնջեց էկրանից։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Այդ պահին սիրտս սկսեց այնքան արագ բաբախել, որ մի քանի վայրկյան չկարողացա խոսել։
Մինչ սենյակ մտնելը լսել էի նաև Լուսինեի կամաց խոսքերը։
— Գրեթե համոզված եմ… Այո՛, շատ նման է։ Սպասիր, ևս մի քանի լուսանկար ուղարկեմ։
Հիմա նա կանգնած էր օրորոցի կողքին՝ ակնհայտ շփոթված։
— Լուսի՛նե, ո՞ւմ էիր ուղարկում իմ երեխայի լուսանկարները։
Նա գունատվեց։
— Նարինե՛…
— Ո՞ւմ։
Լուսինեն չպատասխանեց։
Մոտեցա նրան։
— Հեռախոսդ ցույց տուր։
— Դու դրա կարիքը չունես։
Այդ պատասխանն ավելի անհանգստացրեց ինձ։
— Դու հենց նոր հաղորդագրություննե՞րը ջնջեցիր։
Լուսինեն դանդաղ նստեց մահճակալի եզրին։
— Այո՛։
Ամբողջ մարմնով սառեցի։
— Ինչո՞ւ։
Նա գլուխը կախեց։
— Ես չէի ուզում, որ այսպես իմանաս։
Այդ խոսքերից վախս կրկնապատկվեց։
Ինչո՞ւ էր գաղտնի լուսանկարում երեխայիս։
Ո՞ւմ էր ուղարկում նկարները։
Ինչո՞ւ էր օրեր շարունակ այդքան ուշադիր զննում նրա դեմքը։
Հանկարծ հիշեցի մի տարօրինակ հարց, որը Լուսինեն տվել էր դեռ ծննդատանը։
— Նարինե՛, Արամի ընտանիքում բոլո՞րն են նման աչքեր ունենում։
Այն ժամանակ ծիծաղել էի։
— Ինչո՞ւ ես հարցնում։
— Պարզապես հետաքրքիր է։
Բայց հիմա այդ հարցը բոլորովին այլ իմաստ էր ստանում։
Վերցրի Մանեին օրորոցից ու ամուր գրկեցի։
— Լուսի՛նե, դու պարտավոր ես ինձ ասել, թե ինչ է կատարվում։
Նա սկսեց լաց լինել։
— Ես քեզ ոչ մի վատ բան անել չեմ ուզում։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես այս ամենը գաղտնի անում։
Լուսինեն չպատասխանեց։
Այդ երեկո ամեն ինչ պատմեցի ամուսնուս՝ Արամին։
Նրա դեմքը լրջացավ։
— Նա պետք է վաղը հեռանա մեր տնից։
— Ես էլ եմ այդպես մտածում,— պատասխանեցի։— Բայց նախ ուզում եմ իմանալ ճշմարտությունը։
Ամբողջ գիշեր գրեթե չքնեցի։
Ամեն անգամ, երբ Մանեն շարժվում էր, վեր էի կենում ու մոտենում օրորոցին։
Գիտեի, որ գուցե չափազանցված մտքեր եմ ունենում։
Բայց չէի կարողանում հասկանալ լավագույն ընկերուհուս տարօրինակ պահվածքը։
Հաջորդ առավոտ Լուսինեն արդեն հավաքում էր իրերը։
— Գնո՞ւմ ես,— հարցրի։
Նա գլխով արեց։
— Կարծում եմ՝ այսպես ավելի լավ կլինի։
Կանգնեցի դռան մոտ։
— Ո՛չ, Լուսինե՛։ Նախ դու ինձ ամեն ինչ կպատմես։
Նա երկար ժամանակ լուռ մնաց։
Հետո հեռախոսը դրեց սեղանին։
— Եթե պատմեմ, խոստացի՛ր, որ մինչև վերջ կլսես։
Չպատասխանեցի։
Լուսինեն բացեց մի հին լուսանկար։
Էկրանին մոտ երկու տարեկան փոքրիկ աղջիկ էր։
Ուներ մեծ աչքեր, կարճ մազեր և մեղմ ժպիտ։
— Ո՞վ է։
Լուսինեի ձայնը դողաց։
— Իմ փոքր քույրը՝ Անին։
Ես գիտեի, որ Լուսինեն տարիներ առաջ փոքրիկ քույր էր կորցրել։
Բայց նա գրեթե երբեք չէր խոսում այդ մասին։
— Իսկ նա ի՞նչ կապ ունի Մանեի հետ։
Լուսինեն մեծացրեց լուսանկարը։
— Նայի՛ր նրա ձախ աչքին։
Ուշադիր նայեցի։
Սկզբում ոչինչ չնկատեցի։
Հետո տեսա մի շատ փոքր տարբերություն։
Այնքան աննշան, որ լուսանկարին սովորական հայացք գցելիս երբեք չէի տեսնի։
Լուսինեն բացեց Մանեի լուսանկարներից մեկը։
Եվ ցույց տվեց նույն հատվածը։
Աղջկաս աչքի մոտ նույնպես փոքրիկ առանձնահատկություն կար։
Շփոթված նայեցի ընկերուհուս։
— Սա ի՞նչ է նշանակում։
Լուսինեն ծանր շունչ քաշեց։
— Անին ծնվել էր աչքի հազվադեպ հիվանդությամբ։ Այն հնարավոր էր բուժել, եթե ժամանակին հայտնաբերվեր։
Նրա աչքերը լցվեցին։
— Բայց սկզբում բժիշկները ոչինչ չէին նկատել։ Երբ վերջապես պարզեցին, արդեն շատ ուշ էր։
Լուռ նայում էի նրան։
— Դու կարծում ես՝ Մանեն է՞լ ունի այդ հիվանդությունը։
— Ես չգիտեմ, Նարինե՛։ Հենց դրա համար էի լուսանկարներն ուղարկում։
— Ո՞ւմ։
Լուսինեն ցույց տվեց հեռախոսում պահպանված կոնտակտը։
Մանկական ակնաբույժ էր։
— Սա բժիշկ Հասմիկն է։ Տարիներ առաջ նա էր բուժում քրոջս։ Ես կապ հաստատեցի նրա հետ, երբ Մանեի աչքի մոտ այդ նմանությունը նկատեցի։
Նա գլուխը կախեց։
— Չէի ուզում քեզ վախեցնել, եթե սխալվում էի։ Դու առանց այդ էլ շատ ծանր հղիություն ու ծննդաբերություն ես ունեցել։
Հիմա արդեն սկսում էի հասկանալ։
Բայց դեռ զայրացած էի։
— Դու պետք է ինձ պատմեիր, Լուսի՛նե։
— Գիտեմ։
— Սա իմ երեխան է։ Չէիր կարող առանց ինձ հարցնելու նրա լուսանկարներն ուրիշներին ուղարկել։
Լուսինեն գլխով արեց։
— Դու ճիշտ ես։ Ես խուճապի մատնվեցի։ Երբ մտար սենյակ, հասկացա, թե որքան կասկածելի է ամեն ինչ երևում, և ջնջեցի հաղորդագրությունները։
Հենց այդ պահին նրա հեռախոսը զանգեց։
Էկրանին բժշկի անունն էր։
Լուսինեն նայեց ինձ։
— Կարո՞ղ եմ միացնել բարձրախոսը։
Գլխով արեցի։
Բժիշկը բացատրեց, որ միայն լուսանկարներով ախտորոշում կատարել հնարավոր չէ։
Բայց Լուսինեի նկատած առանձնահատկությունը բավարար պատճառ էր, որպեսզի Մանեին առաջիկա օրերին մանկական ակնաբույժի մոտ հետազոտության տանենք։
Այդ խոսքերը լսելուն պես նորից վախ զգացի։
Երբ զանգն ավարտվեց, անմիջապես կապվեցի Արամի հետ։
Երկու օր անց Մանեին տարանք կլինիկա։
Ամբողջ ճանապարհին ամուսնուս ձեռքն էի բռնել։
Սպասասրահում նստած անընդհատ նայում էի աղջկաս։
Նա հանգիստ քնած էր։
Չէր էլ պատկերացնում, թե մենք ինչքան անհանգիստ ենք։
Հետազոտությունը երկար չտևեց։
Բայց ինձ համար այդ րոպեները ժամեր թվացին։
Վերջապես բժիշկը մոտեցավ մեզ։
Նրա դեմքին հանգիստ ժպիտ կար։
— Շատ լավ է, որ այսքան շուտ եք նկատել։
Սիրտս սեղմվեց։
— Այսինքն՝ ինչ-որ խնդիր կա՞։
Բժիշկը բացատրեց, որ Մանեի մոտ իսկապես աչքի թեթև խնդիր է հայտնաբերվել։
Բարեբախտաբար, այն շատ վաղ փուլում էր նկատվել։
Համապատասխան հսկողությամբ և անհրաժեշտ բուժմամբ մասնագետները լավ արդյունք էին ակնկալում։
Արցունքներս սկսեցին հոսել։
Արամը գրկեց ինձ։
Այդ պահին հիշեցի Լուսինեին։
Նրան, ում ընդամենը երկու օր առաջ պատրաստվում էի ընդմիշտ հեռացնել կյանքիցս։
Լուսինեն մեզ հետ կլինիկա էր եկել, բայց սպասում էր միջանցքում։
Երբ դուրս եկանք, տեսա նրան պատուհանի մոտ կանգնած։
Նա լաց էր լինում։
Մոտեցա։
Լուսինեն անհանգիստ նայեց ինձ։
— Ի՞նչ ասացին։
— Խնդիրը հաստատվեց։ Բայց ժամանակին ենք նկատել։
Նա ձեռքերով ծածկեց դեմքը։
Մի քանի վայրկյան լուռ լաց էր լինում։
Հետո շշնջաց.
— Երանի Անիի դեպքում էլ այսքան շուտ նկատած լինեինք։
Այդ պահին հասկացա, թե ինչու էր այդքան անհանգստացած։
Լուսինեն Մանեի դեմքին նայելիս ոչ միայն աչքի մի փոքրիկ տարբերություն էր տեսել։
Նա հիշել էր իր փոքրիկ քրոջը։
Այն վախն ու ցավը, որը տարիներ շարունակ իր մեջ էր պահել։
Գրկեցի ընկերուհուս։
Երկար ժամանակ երկուսս էլ ոչինչ չէինք ասում։
Հետո կամաց շշնջացի.
— Հաջորդ անգամ գաղտնի գործակալ մի՛ խաղա։ Պարզապես պատմիր ինձ։
Լուսինեն արցունքների միջից ծիծաղեց։
— Խոստանում եմ։
Այդ օրվանից մեր հարաբերությունները կամաց-կամաց վերադարձան նախկին մտերմությանը։
Ես դեռ հիշում էի, թե որքան էի վախեցել՝ տեսնելով, որ նա գաղտնի լուսանկարում է երեխայիս։
Բայց հասկանում էի նաև, որ նրա անհանգստությունը իրական պատճառ ուներ։
Մանեն սկսեց պարբերաբար այցելել ակնաբույժի։
Մենք հետևում էինք բժշկի ցուցումներին։
Ամիսների ընթացքում նրա վիճակի վերաբերյալ նորությունները գնալով ավելի հուսադրող էին դառնում։
Իսկ Լուսինեն միշտ հետաքրքրվում էր հետազոտությունների արդյունքներով։
Այսօր Մանեն արդեն հինգ տարեկան է։
Առողջ, աշխույժ ու ժպտերես աղջիկ է։
Նա սիրում է նկարել, երգել և ամբողջ օրը հարցեր տալ։
Իսկ Լուսինեին պարզապես «մորաքույր Լուսինե» է ասում։
Երբեմն նրանք երկուսով նստում են հյուրասենյակի հատակին ու խաղում։
Ես խոհանոցից հետևում եմ նրանց ու ժպտում։
Մեր հյուրասենյակի պատին մի լուսանկար կա։
Այդ նկարում ես եմ, Լուսինեն և փոքրիկ Մանեն։
Լուսանկարն արվել է դեռ այն ժամանակ, երբ աղջիկս ընդամենը մի քանի ամսական էր։
Ամեն անգամ դրան նայելիս հիշում եմ այն օրը, երբ սենյակ մտա ու տեսա, թե ինչպես է լավագույն ընկերուհիս գաղտնի լուսանկարում երեխայիս դեմքը։
Այն ժամանակ համոզված էի, որ նա ինձանից ինչ-որ սարսափելի բան է թաքցնում։
Եվ իսկապես գաղտնիք ուներ։
Բայց ոչ այն պատճառով, որ ցանկանում էր վնասել ընտանիքիս։
Նա պարզապես նկատել էր մի բան, որն իրեն հիշեցրել էր փոքրիկ քրոջ կորուստը։
Եվ այս անգամ չէր ուզում բաց թողնել ժամանակին օգնելու հնարավորությունը։
