Ծննդաբերության ժամանակ ինձ ասացին, որ երկվորյակ աղջիկներս մահացել են։ Բայց մի օր մանկապարտեզում տեսա երկու փոքրիկի, որոնք նրանց ճիշտ նման էին։Աշխատանքիս առաջին օրը ես չպետք է լաց լինեի։
Ամբողջ ճանապարհին ինքս ինձ երևի հարյուր անգամ կրկնել էի այդ խոսքերը։
Այս աշխատանքը նոր սկիզբ է։
Նոր քաղաքը՝ կյանքի նոր էջ։
Ես մտնելու եմ մանկապարտեզ, լինելու եմ ուշադիր, հանգիստ ու պատասխանատու դաստիարակ։
Եվ ոչ մի դեպքում լաց չեմ լինելու։
Այդ առավոտ սեղանին դասավորում էի նկարչական պարագաները, երբ ներս մտավ երեխաների առաջին խումբը։
Նրանց մեջ երկու փոքրիկ աղջիկ կար։
Նրանք ներս մտան ձեռք ձեռքի տված։
Մուգ հոնքեր, կլորիկ այտեր և այնպիսի ինքնավստահ քայլվածք, որը հատուկ է փոքրիկներին, երբ իրենց զգում են ամբողջ աշխարհի տերը։
Նրանք հինգ տարեկանից մեծ չէին լինի։
Ճիշտ այն տարիքի էին, ինչ հիմա կլինեին իմ երկվորյակները։
Ժպտացի այնպես, ինչպես սովորաբար ժպտում են փոքրիկ երեխաներին։
Բայց հետո քարացա։
Ավելի ուշադիր նայեցի նրանց։
Նրանք զարմանալիորեն նման էին ինձ մանկության տարիներին։
Իսկ հաջորդ պահին երկուսն էլ վազեցին ուղիղ դեպի ինձ։
Փաթաթվեցին գոտկատեղիս ու ամուր գրկեցին՝ այնպիսի վստահությամբ, կարծես երկար տարիներ հենց այդ հանդիպմանն էին սպասել։
— Մա՜մ,— ուրախությունից գոռաց նրանցից մեկը։— Մա՛մ, վերջապես այստեղ ես։ Մենք այնքան էինք խնդրում, որ քեզ գտնենք։
Սենյակում լռություն տիրեց։
Շրջվեցի դեպի ավագ դաստիարակչուհին։
Նա շփոթված ժպտաց ու կամաց շշնջաց.
— Ներեցեք։
Ես չէի կարողանում շարժվել։
Երկու անծանոթ փոքրիկներ ինձ մայրիկ էին անվանում։
Եվ ամենասարսափելին այն էր, որ նրանց դեմքերին նայելիս այնպիսի զգացողություն ունեի, կարծես հայելու մեջ էի նայում։
Մինչև երեկո հազիվ էի զսպում զգացմունքներս։
Անցկացրի բոլոր նախատեսված զբաղմունքները։
Երեխաներին նախաճաշ տվեցի։
Նրանց հետ շրջան կազմած խաղացինք։
Դուրս եկանք բակ։
Բայց աչքերս անընդհատ վերադառնում էին այդ երկու աղջիկներին։
Սկսեցի նկատել մանրուքներ, որոնք կարծես չպետք է նկատեի։
Ինչպես էր նրանցից մեկը մտածելիս գլուխը թեթևակի կողքի թեքում։
Ինչպես էր մյուսը խոսելուց առաջ շրթունքները սեղմում։
Նրանք երկուսն էլ ունեին ինձ ծանոթ շարժումներ։
Բայց ամենից շատ ինձ ցնցեցին նրանց աչքերը։
Երկուսի մոտ էլ մի աչքը կապույտ էր, մյուսը՝ շագանակագույն։
Ճիշտ իմ աչքերի նման։
Ես ծնված օրվանից այդ առանձնահատկությունն ունեի։
Բժիշկներն այն անվանում էին հետերոխրոմիա։
Մայրս միշտ կատակում էր, թե իմ աչքերը երկու տարբեր երկնքներից են ընտրվել։
Իսկ հիմա իմ առջև կանգնած էին երկու փոքրիկ աղջիկներ՝ ճիշտ նույն աչքերով։
Ներողություն խնդրեցի գործընկերուհուցս ու մի քանի րոպեով մտա պահեստասենյակ։
Հենվեցի պահարանին։
Ձեռքերս դողում էին։
Փորձում էի ինձ համոզել, որ պետք է հանգստանամ։
Բայց հիշողությունները վերադարձան։
Տասնութ ժամ տևած ծննդաբերությունը։
Բժիշկների անհանգիստ ձայները։
Շտապ վիրահատությունը։
Եվ այն պահը, երբ վերջապես ուշքի եկա։
Ինձ անծանոթ մի բժիշկ մոտեցավ ու ասաց, որ երկու աղջիկներս էլ մահացել են։
Երկուսն էլ։
Ես նույնիսկ նրանց դեմքերը չէի տեսել։
Ինձ ասացին, որ ամուսինս՝ Փիթը, կազմակերպել է հուղարկավորությունը, մինչ ես անզգայացման ազդեցության տակ էի, և ստորագրել բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը։
Վեց շաբաթ անց նա նստեց իմ դիմաց՝ հյուրասենյակի բազմոցին, ու մեկնեց ամուսնալուծության փաստաթղթերը։
Ասաց, որ այլևս չի կարող մնալ ինձ հետ։
Որ ամեն անգամ ինձ տեսնելիս հիշում է տեղի ունեցածը։
Եվ ամենադաժանը՝ որ աղջիկները մահացել են իմ ծննդաբերության ընթացքում առաջացած բարդությունների պատճառով։
Ես կոտրված էի։
Բայց հավատացի նրան։
Հավատացի յուրաքանչյուր բառին։
Որովհետև ուրիշ ի՞նչ կարող էի անել։
Հինգ տարի շարունակ երազներիս մեջ լսում էի երկու փոքրիկ աղջիկների ծիծաղը։
Երեխաներիս, որոնց երբեք չէի գրկել։
Պահեստասենյակից ինձ դուրս բերեց աղջիկների ծիծաղը։
Երբ վերադարձա, նրանցից մեկը անմիջապես նայեց ինձ, կարծես սպասում էր։
— Մա՛մ, դու մեզ տուն կտանե՞ս։
Ծնկի իջա նրանց առաջ ու զգուշությամբ բռնեցի փոքրիկ ձեռքերը։
— Սիրելինե՛րս, կարծում եմ՝ շփոթում եք։ Ես ձեր մայրիկը չեմ։
Աղջիկներից մեկի դեմքն անմիջապես փոխվեց։
— Դա ճիշտ չէ։ Դու մեր մայրիկն ես։ Մենք գիտենք։
Մյուսն ավելի ամուր բռնեց թևս։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Դու ստում ես, մա՛մ։ Ինչո՞ւ ես ձևացնում, թե մեզ չես ճանաչում։
Չգիտեի՝ ինչ պատասխանեմ։
Հաջորդ օրերին աղջիկները գրեթե չէին հեռանում ինձնից։
Ցանկանում էին մասնակցել բոլոր այն զբաղմունքներին, որոնք ես էի անցկացնում։
Ուտելու ժամանակ նստում էին կողքիս։
Պատմում էին իրենց փոքրիկ աշխարհի մասին՝ այնպիսի անկեղծությամբ, ինչպիսին միայն երեխաներն ունեն։
Եվ շարունակում էին ինձ մայրիկ անվանել։
Առանց վարանելու։
Առանց կասկածելու։
Երրորդ օրվա կեսօրին միասին խորանարդիկներով աշտարակ էինք կառուցում։
Հանկարծ աղջիկներից մեկը հարցրեց.
— Ինչո՞ւ այսքան տարի մեզ մոտ չէիր գալիս։
Ձեռքս կանգ առավ օդում։
— Ի՞նչ նկատի ունես, սիրելի՛ս։
— Մենք ուզում էինք քեզ տեսնել։
Մի պահ լռեցի։
Հետո մեղմ հարցրի.
— Իսկ ինչպե՞ս են ձեր անունները։
— Ես Քելին եմ։ Սա էլ քույրս է՝ Միան։
Նա ցույց տվեց կողքին նստած աղջկան։
— Մեզ հետ ապրող կինը քո լուսանկարը ցույց տվեց ու ասաց, որ քեզ գտնենք։
Զգուշությամբ հերթական խորանարդիկը դրեցի աշտարակի վրա։
— Ո՞ր կինը։
— Մեր տանն ապրող կինը,— պատասխանեց Քելին։
Հետո ավելացրեց այն պարզությամբ, որով միայն հինգ տարեկան երեխան կարող է նման բան ասել.
— Նա մեր իսկական մայրիկը չէ։ Ինքն է մեզ այդպես ասել։
Աշտարակը փլվեց։
Բայց մեզնից ոչ մեկը չփորձեց այն նորից կառուցել։
Այդ կեսօրին աղջիկներին տանելու եկավ այն կինը, որին մինչ այդ նրանց մայրն էի համարում։
Երբ տեսա նրան, սարսափից կանգ առա։
Ես ճանաչում էի այդ կնոջը։
Ոչ շատ լավ, բայց հաստատ նախկինում տեսել էի։
Մի քանի տարի առաջ Փիթի ընկերության կազմակերպած երեկույթի լուսանկարում նա կանգնած էր ամուսնուս կողքին՝ բաժակը ձեռքին։
Այն ժամանակ մտածել էի, որ պարզապես գործընկերուհին է։
Գուցե նաև ընկերուհին։
Երբ մեր հայացքները հանդիպեցին, կինը նույնպես քարացավ։
Նրա դեմքին նախ զարմանք հայտնվեց։
Հետո՝ անհանգստություն։
Իսկ հաջորդ պահին՝ տարօրինակ թեթևություն։
Նա մոտեցավ աղջիկներին, բռնեց նրանց ձեռքերն ու տարավ դեպի դուռը։
Դռան մոտ կանգ առավ։
Առանց ուղիղ ինձ նայելու՝ փոքրիկ քարտ մեկնեց։
— Ես գիտեմ, թե ով ես դու,— կամաց ասաց։— Դու պետք է հետ բերես քո աղջիկներին։
Սիրտս ուժգին բաբախեց։
— Ի՞նչ։
— Ես արդեն փորձել էի պարզել՝ ինչպես կապ հաստատեմ քեզ հետ։ Եթե ուզում ես ամեն ինչ իմանալ, արի այս հասցեով։
Նա մի պահ լռեց։
— Իսկ դրանից հետո խնդրում եմ՝ հանգիստ թող իմ ընտանիքը։
Կինը հեռացավ։
Ես մնացի դռան մոտ՝ քարտը ձեռքիս։
Այդ պահին զգացի, որ ամբողջ կյանքս գլխիվայր է շրջվում։
Վազեցի կայանատեղի, նստեցի մեքենաս ու մոտ տասնհինգ րոպե պարզապես անշարժ մնացի։
Երկու անգամ վերցրի հեռախոսս՝ Փիթին զանգելու համար։
Եվ երկու անգամ էլ հետ դրեցի։
Վերջին անգամ, երբ լսել էի նրա ձայնը, նա ասել էր, որ մեր աղջիկները մահացել են։
Եվ որ դա իմ մեղքն է։
Ես պատրաստ չէի նորից լսելու այդ ձայնը։
Ի վերջո քարտի վրա գրված հասցեն մուտքագրեցի նավիգատորի մեջ ու ճանապարհ ընկա։
Տունը գտնվում էր հանգիստ բնակելի թաղամասում։
Մոտեցա դռանն ու թակեցի։
Եվ երբ այն բացվեց, քիչ էր մնում ուշաթափվեի։
Դիմացս կանգնած էր Փիթը։
Նա վերջին մարդն էր, ում սպասում էի այնտեղ տեսնել։
Դեմքը միանգամից գունատվեց։
— Կամիլա՞։
Ամուսնալուծությունից հետո նրան չէի տեսել։
Նրա հետևում հայտնվեց մանկապարտեզից ինձ ծանոթ կինը։
Գրկին փոքրիկ տղա կար։
Նա նայեց Փիթին, հետո ինձ։
— Ուրախ եմ, որ վերջապես եկար,— ասաց անհանգիստ ձայնով։
— Ալի՛ս, այստեղ ի՞նչ է կատարվում,— հազիվ արտաբերեց Փիթը։— Ինչպե՞ս…
Ես ներս մտա՝ ուշադրություն չդարձնելով նրան։
Պատերին շրջանակված լուսանկարներ էին կախված։
Հարսանեկան լուսանկարներ։
Փիթն ու Ալիսը՝ խորանի առաջ։
Եվ երկվորյակ աղջիկները՝ միանման զգեստներով։
Նրանք ժպտում էին լուսանկարներից։
Իմ աղջիկները։
Այն երեխաները, որոնց համար հինգ տարի սուգ էի պահել։
— Ալի՛ս… Կամիլան այստեղ ի՞նչ է անում,— շնչակտուր հարցրեց Փիթը։— Ինչպե՞ս գտավ այս տունը։
Ալիսն աչքերը չէր կտրում ինձնից։
— Գուցե սա անխուսափելի էր։ Գուցե ճակատագիրն էր ուզում, որ նա գտնի աղջիկներին։
Փիթը զարմացած նայեց նրան։
— Գտնի՞։ Ինչի՞ մասին ես խոսում։
— Նա նրանց մայրն է։ Գուցե ժամանակն է, որ աղջիկները վերադառնան նրա մոտ։
Ես չէի հավատում լսածիս։
— Ի՞նչ ասացիր։
Ալիսը վերջապես ուղիղ նայեց ինձ։
— Այդ աղջիկները քոնն են, Կամիլա՛։ Նրանք հենց այն երկվորյակներն են, որոնց մասին քեզ ասել էին, թե մահացել են։
— Ալի՛ս, լռի՛ր,— արագ միջամտեց Փիթը։— Դու չգիտես, թե ինչ ես խոսում։
Բայց նրա ձայնն արդեն ամեն ինչ ասում էր։
Նա վախենում էր։
Նայեցի մեկ Ալիսին, մեկ Փիթին։
Այստեղ ինչ-որ սարսափելի բան էր տեղի ունեցել։
Հանեցի հեռախոսս ու բարձրացրի այնպես, որ Փիթը տեսնի էկրանը։
— Փի՛թ, քեզ երեսուն վայրկյան եմ տալիս ճշմարտությունն ասելու համար։ Հակառակ դեպքում զանգում եմ ոստիկանություն։
Մի պահ լռեցի։
— Այդ աղջիկներն իմ երեխանե՞րն են։
Փիթը նյարդային ծիծաղեց։
— Ծիծաղելի մի՛ եղիր, Կամիլա՛։ Նրանք քոնը չեն։
Նա շարունակում էր ամեն ինչ հերքել։
Մի քանի վայրկյան նայեցի նրան։
Հետո բացեցի հեռախոսիս զանգերի բաժինն ու հավաքեցի ոստիկանության համարը։
— Սպասի՛ր,— գոռաց Փիթը՝ նետվելով առաջ։— Կամիլա՛, կանգնի՛ր։
Մատս արդեն զանգի կոճակի վրա էր։
— Խնդրում եմ,— աղաչեց նա։— Մի՛ արա։ Ես ամեն ինչ կպատմեմ։
Դանդաղ իջեցրի հեռախոսը, բայց ձեռքիցս բաց չթողեցի։
— Այդ դեպքում խոսի՛ր։ Հենց հիմա։
Փիթը վերջապես նստեց բազմոցին ու գլուխը առավ ձեռքերի մեջ։
Հաջորդ քսան րոպեների ընթացքում լսեցի իմ կյանքի ամենասարսափելի խոստովանությունը։
Փիթը պատմեց, որ դեռ իմ հղիանալուց ութ ամիս առաջ սիրավեպ էր սկսել Ալիսի հետ։
Երբ երկվորյակները ծնվել էին, նա սկսել էր հաշվել, թե ամուսնալուծությունն ինչ կարժենա իրեն։
Ալիմենտ։
Երկու երեխայի խնամքի ծախսեր։
Իմ բուժման ու վերականգնման հետ կապված հոգսեր։
Նա որոշել էր, որ չի ուզում այդ ամենի համար վճարել։
Ուզում էր աղջիկներին պահել իր մոտ, բայց չէր ուզում նրանց մեծացնել ինձ հետ։
Եվ ընտրել էր ամենադաժան ճանապարհը։
Ծննդաբերությունից հետո, երբ վիրահատության պատճառով անգիտակից էի, Փիթը դիմել էր իր ծանոթ երկու բժիշկների ու մեկ բուժքրոջ։
Նրանք հիվանդանոցի վարչական համակարգին հասանելիություն ունեին։
Կեղծել էին փաստաթղթերը։
Փոխել էին բժշկական գրառումները։
Գումար էր փոխանցվել մի ձեռքից մյուսը։
Եվ իմ երկու առողջ, կենդանի աղջիկներին գաղտնի հանձնել էին Փիթին։
Այնպես, կարծես նրանք երբեք իմ երեխաները չեն եղել։
Ես արթնացել էի հիվանդանոցային մահճակալին ու լսել, որ աղջիկներս մահացել են։
Իսկ այդ ընթացքում Փիթն արդեն ավարտել էր իր ծրագրի ամենասարսափելի մասը։
Դրանից հետո ամուսնալուծության գործընթաց էր սկսել ու ինձ թողել մենակ։
Հինգ տարի ես սգացել էի երեխաներիս, որոնք իրականում ողջ էին։
Ալիսը լսում էր խոհանոցի դռան մոտից։
Հետո ներս եկավ՝ փոքրիկ տղային գրկած։
Աչքերը կարմրած էին։
Նա չէր նայում Փիթին։
— Կարծում էի՝ կկարողանամ,— կամաց ասաց։— Կարծում էի՝ կհաղթահարեմ այս ամենը։ Բայց հետո ծնվեց Քևինը, և ամեն ինչ ավելի բարդացավ, քան պատկերացնում էի։
Ալիսը սկսեց պատմել։
Սկզբում նա համաձայնել էր Փիթի ծրագրին։
Կարծել էր, թե կարող է երկվորյակներին մեծացնել որպես իր երեխաներ։
Բայց երբ ծնվել էր իրենց որդին՝ Քևինը, ամեն ինչ փոխվել էր։
Նա սկսել էր խանդել աղջիկներին։
Նրան թվում էր, թե Փիթը չափազանց մեծ ուշադրություն է հատկացնում երկվորյակներին, իսկ իրենց որդին մնում է երկրորդ պլանում։
Այլևս չէր կարողանում համակերպվել այդ մտքի հետ։
Մի երեկո Ալիսն աղջիկներին ցույց էր տվել իմ լուսանկարը։
Պատմել էր ճշմարտությունը։
Ասել էր, որ նրանց իսկական մայրը ես եմ, ոչ թե ինքը։
Հետո նրանց ասել էր, որ կարող են ինձ գտնել մանկապարտեզում։
Այդ պահին հասկացա, թե ինչու էին աղջիկներն առաջին իսկ օրը վազել դեպի ինձ։
Ինչու էին այդքան վստահ ինձ մայրիկ անվանում։
Նրանք նախապես գիտեին, թե ում պետք է փնտրեն։
Բայց մի բան դեռ չէի հասկանում։
— Ինչպե՞ս իմացար, որ հենց այդ մանկապարտեզում եմ աշխատելու,— հարցրի Ալիսին։
Նա հայացքը կախեց։
— Երբ իմացա, որ նոր աշխատանք ես գտել, սկսեցի հետաքրքրվել։ Պարզեցի,
