Ամուսինս մեր ամուսնության տարեդարձին ինձ երկու օրվա հանգիստ նվիրեց ծովափնյա հյուրանոցում։ Բայց երբ որոշեցի անակնկալ անել ու մեկ օր շուտ վերադառնալ, իմացա, որ նույն հյուրանոցում մեծ ընտանեկան երեկույթ է կազմակերպել։ Ներս մտա ու քարացա։ Ամուսինս կանգնած էր իմ հարազատ քրոջ կողքին, ձեռքը՝ նրա գոտկատեղին։ Իսկ բեմում 90-ամյա մի կին խոսափողով հայտարարում էր. «Վերջապես ծանոթացեք թոռանս հրաշալի կնոջ՝ Նիկոլի հետ»։ Նիկոլն իմ քույրն էր։ Ես՝ նրա օրինական կինը։ Երբ մոտեցա, ամուսինս գունատվեց ու շշնջաց. «Խնդրում եմ, ընդամենը այս երեկո ձևացրու, թե ինձ չես ճանաչում»։ Բայց հենց այդ պահին տարեց կինը վեր կացավ, մոտեցավ ինձ ու բարձրաձայն ասաց. «Հիմա թող բոլորը տեսնեն, թե իրականում ով է իմ թոռան կինը»։ Իսկ այն, ինչ նա հանեց պայուսակից, ստիպեց քրոջս հանել մատից իր թանկարժեք մատանին…
Ես քառասունինը տարեկան եմ։
Վեց տարի առաջ ամուսնացա Վիկտորի հետ։
Երկուսիս համար էլ երկրորդ ամուսնությունն էր։
Ես արդեն մեծ դուստր ունեի, սեփական փոքրիկ բնակարան և կայուն աշխատանք։
Վիկտորը զբաղվում էր հյուրանոցային միջոցառումների կազմակերպմամբ։
Երբ ծանոթացանք, նա ինձ թվում էր աշխարհի ամենահոգատար տղամարդը։
Ամեն առավոտ սուրճ էր պատրաստում։
Աշխատանքից հետո զանգում էր՝ հարցնելու, թե ինչ եմ ուզում ընթրիքին։
Իսկ երբ հիվանդանում էի, նույնիսկ չէր թողնում անկողնուց վեր կենամ։
Միայն մի բանում էր տարօրինակ։
Նա երբեք չէր ցանկանում ինձ ծանոթացնել իր արտասահմանում ապրող հարազատների հետ։
Ասում էր՝ նրանց հետ առանձնապես մտերիմ չէ։
Միայն տատիկի մասին էր հաճախ պատմում։
Ռութ անունով մի կին, որը գրեթե իննսուն տարեկան էր և տարիներ շարունակ ապրել էր արտասահմանում։
Վիկտորի խոսքով՝ տատիկը չափազանց խիստ էր, հարուստ և մարդկանց գնահատում էր միայն ըստ նրանց աշխատանքի ու հասարակական դիրքի։
— Նա քեզ չի հասկանա, Ջուլի՛ա,— մի անգամ ասաց ամուսինս։
— Ինչո՞ւ։
— Դու շատ պարզ ու անմիջական մարդ ես։ Իսկ նա սիրում է շքեղություն, հայտնի մարդկանց ու բարձր հասարակություն։
Ես ծիծաղեցի։
— Դե թող չհասկանա։ Ես նրա հետ չեմ ամուսնացել։
Այդ թեմայով այլևս չէինք խոսում։
Բայց մի բան ամուսինս չգիտեր։
Ես նրա տատիկի հետ տարիներ շարունակ նամակագրություն էի պահում։
Առաջին անգամ գրել էի նրան մեր ամուսնությունից մի քանի ամիս անց։
Ուղարկել էի ընտանեկան լուսանկար ու շնորհավորական բացիկ։
Ռութը պատասխանել էր։
Հետո սկսել էինք ամեն Սուրբ Ծնունդ իրար գրել։
Երբեմն երկար նամակներ էինք փոխանակում։
Նա պատմում էր իր երիտասարդությունից։
Ես՝ մեր առօրյայից։
Ամուսինս այդ ամենին ուշադրություն չէր դարձնում։
Նույնիսկ չգիտեր, որ մենք շարունակում ենք շփվել։
Եվ երբ մի քանի շաբաթ առաջ Ռութն ինձ անձնական հրավեր ուղարկեց իր իննսունամյակի համար, ես որոշեցի անակնկալ անել։
Բայց պարզվեց՝ անակնկալն ինձ էր սպասում։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում
Ռութի ծննդյան երեկույթը կազմակերպված էր ծովափնյա շքեղ հյուրանոցում։
Վիկտորն ինձ ասել էր, թե այդ օրերին կարևոր գործնական հանդիպումների է մասնակցելու։
Իսկ ինձ հանգստյան ուղեգիր էր նվիրել նույն ափի մեկ այլ հյուրանոցում։
— Դու արժանի ես մի քանի օր հանգստանալու, սիրելի՛ս,— ասել էր նա։
Ես ուրախացել էի։
Չէի կասկածել։
Նույնիսկ քրոջս՝ Նիկոլին էի պատմել։
Նա անմիջապես հետաքրքրվել էր։
— Իսկ Վիկտորը քեզ հետ չի՞ գալու։
— Ոչ։ Աշխատանք ունի։
Նիկոլը ժպտացել էր։
— Ինչ հոգատար ամուսին ունես։
Այժմ հիշում եմ այդ խոսքերն ու չեմ հասկանում՝ ինչպես այդ պահին նրա աչքերում ոչինչ չնկատեցի։
Նիկոլն ինձնից հինգ տարով փոքր է։
Մանկությունից շատ մտերիմ էինք։
Ես միշտ ավելի համեստ էի։
Նա սիրում էր թանկարժեք հագուստ, գեղեցիկ երեկույթներ, հայտնի մարդկանց։
Նիկոլը դիզայներ էր աշխատում։
Մշտապես ինչ-որ նոր նախագծեր ուներ, բայց վերջին տարիներին ֆինանսական դժվարություններ էր ապրում։
Ես հաճախ էի օգնում նրան։
Երբեմն գումար էի տալիս։
Երբեմն գնում էի նրա պատրաստած հագուստը, որպեսզի մի փոքր աջակցեմ։
Նիկոլը երբեք չէր ամուսնացել։
Բայց միշտ ասում էր, որ մի օր իրեն կհանդիպի այնպիսի տղամարդ, որն իր կյանքը լիովին կփոխի։
Ես նույնիսկ կատակում էի.
— Միայն թե իմ Վիկտորի նման մեկին գտիր։
Պարզվում է՝ նա որոշել էր հենց իմ Վիկտորին օգտագործել։
Երեկույթին հասա երեկոյան ժամը յոթին։
Հագել էի բաց փիրուզագույն զգեստ։
Մազերս սովորականի պես հավաքել էի։
Ձեռքիս փոքրիկ նվեր կար Ռութի համար։
Երբ մտա հյուրանոցի սրահ, անմիջապես նկատեցի Վիկտորին։
Նա մուգ կապույտ կոստյումով էր։
Գեղեցիկ տեսք ուներ։
Բայց կողքին կանգնած կինը ստիպեց ինձ կանգ առնել։
Նիկոլն էր։
Հագին շքեղ կարմիր զգեստ էր։
Մազերը գեղեցիկ հարդարված էին։
Վիզը զարդարում էր մարգարտե վզնոց։
Իմ մարգարտե վզնոցը։
Այն ինձ մայրս էր նվիրել ամուսնությունիցս առաջ։
Ես տարիներ շարունակ պահում էի փոքրիկ զարդատուփում և միայն առանձնահատուկ օրերին էի կրում։
Անհավատալի էր։
Ինչպե՞ս էր այն հայտնվել քրոջս մոտ։
Հենց այդ պահին բեմ բարձրացավ միջոցառման հաղորդավարը։
Նա ժպտալով հայտարարեց.
— Այսօր մեր սիրելի Ռութը նշում է իր իննսունամյակը։ Եվ մենք հատկապես ուրախ ենք, որ նրա սիրելի թոռը՝ Վիկտորը, այստեղ է իր հրաշալի կնոջ՝ Նիկոլի հետ։
Ամբողջ դահլիճը ծափահարեց։
Վիկտորը բռնեց քրոջս ձեռքը։
Նիկոլը ժպտաց։
Նրանք միասին բարձրացան բեմ։
Ես զգացի, թե ինչպես են ոտքերս թուլանում։
Իմ ամուսինը։
Իմ քույրը։
Եվ հարյուրավոր մարդիկ, որոնք կարծում էին, թե նրանք ամուսիններ են։
Սկզբում մտածեցի՝ գուցե կատակ է։
Գուցե ինչ-որ տարօրինակ ներկայացում։
Բայց հետո տեսա, թե ինչպես Վիկտորը մոտեցավ Նիկոլին ու ձեռքը դրեց նրա գոտկատեղին։
Այնպես, ինչպես սովորաբար ինձ էր գրկում։
Նիկոլը գլուխը հենեց նրա ուսին։
Հյուրերը լուսանկարում էին։
Ու այդ պահին հասկացա, որ այստեղ ոչ մի կատակ չկա։
Ես մոտեցա բեմին։
Վիկտորն ինձ տեսավ։
Նրա դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։
Մի պահ քարացավ։
Հետո շտապ իջավ աստիճաններով ու մոտեցավ։
— Ջուլի՞ա։ Դու այստեղ ի՞նչ ես անում։
Ես նայեցի նրան։
— Ինձ հրավիրել են։
— Ո՞վ։
— Քո տատիկը։
Նա գունատվեց։
— Դա հնարավոր չէ։
— Ինչո՞ւ։
Վիկտորը նայեց շուրջը։
Հետո բռնեց ձեռքս ու տարավ միջանցք։
— Ջուլի՛ա, խնդրում եմ, հիմա ոչինչ մի՛ ասա։
Ես չհավատացի լսածիս։
— Ի՞նչ։
— Ամեն ինչ կբացատրեմ։ Բայց ոչ այստեղ։
— Քո կի՞նն է Նիկոլը։
Նա լռեց։
— Վիկտո՛ր, ես քեզ հարցնում եմ։
Նա նյարդայնացած շունչ քաշեց։
— Սա պարզապես մի փոքրիկ դեր է։
Ես սկսեցի ծիծաղել։
— Փոքրիկ դե՞ր։
— Տատիկս կարծում է, թե Նիկոլն իմ կինն է։
— Իսկ ինչո՞ւ է այդպես կարծում։
Նա գլուխը կախեց։
— Որովհետև ես այդպես եմ ասել։
Մի քանի վայրկյան լռեցի։
— Դու իմ հարազատ քրոջը ներկայացրել ես որպես քո կի՞ն։
Վիկտորը մոտեցավ։
— Ջուլի՛ա, ընդամենը այս երեկո ձևացրու, թե ինձ չես ճանաչում։ Հետո ամեն ինչ կբացատրեմ։
Եվ այդ պահին ես հասկացա ամենասարսափելին։
Նա չէր ամաչում ստելու համար։
Նա ամաչում էր, որ ես եկել եմ ու կարող եմ բացահայտել իր սուտը։
Հենց այդ պահին միջանցքում հայտնվեց Նիկոլը։
Նա ինձ տեսնելով կանգ առավ։
— Ջուլիա՞։
Ես նայեցի նրան։
— Գեղեցիկ զգեստ է։
Նա շփոթվեց։
— Շնորհակալ եմ։
— Վզնոցդ էլ է գեղեցիկ։
Նիկոլն անմիջապես ձեռքը տարավ մարգարիտներին։
— Սա… Վիկտորն է տվել։
Ես գլխով արեցի։
— Գիտեմ։ Որովհետև դա իմն է։
Նա լռեց։
Հետո հանկարծ ասաց.
— Ջուլի՛ա, դու սխալ ես հասկացել։
Այդ պահին այլևս չդիմացա։
— Դուք երկուսդ էլ կարծում եք, որ ես ապո՞ւշ եմ։
Նիկոլը սկսեց լաց լինել։
— Ես չէի ուզում…
— Ի՞նչ չէիր ուզում։ Իմ ամուսնու կողքին կանգնե՞լ։ Իմ վզնոցը կրե՞լ։ Թե՞ բոլորի առաջ ներկայանալ որպես նրա կին։
Նա գլուխը կախեց։
Վիկտորը շտապ միջամտեց։
— Ջուլի՛ա, ես եմ Նիկոլին խնդրել։
Նայեցի նրան։
— Ինչո՞ւ։
Նա մի պահ մտածեց։
Հետո պատասխանեց այնպիսի բան, որից ավելի շատ ցավ զգացի, քան եթե պարզապես խոստովաներ դավաճանությունը։
— Տատիկս շատ բարձր կարծիք ունի կրթված, հաջողակ կանանց մասին։ Ես նրան ասել էի, որ կինս հայտնի դիզայներ է։
Ես քարացա։
— Եվ ի՞նչ։
— Երբ նա որոշեց վերադառնալ ու մեզ տեսնել, ես չգիտեի՝ ինչպես բացատրեմ։
— Ի՞նչը բացատրես։
Վիկտորը խուսափեց հայացքիցս։
— Որ դու իրականում սովորական գրասենյակային աշխատանք ես անում։
Մի քանի վայրկյան բառ անգամ չկարողացա արտասանել։
Այդքան տարիներ ես աշխատում էի, հոգում մեր առօրյա ծախսերի մի մասը, օգնում նրան դժվար ժամանակներում։
Իսկ նա ամաչում էր իմ աշխատանքից։
— Այսինքն՝ ես բավական լավն եմ քեզ համար որպես կին, բայց ոչ այնքան լավը, որ հարուստ տատիկիդ ներկայանա՞մ։
Նա լռեց։
Եվ այդ լռությունն ինձ համար ամեն ինչ ասաց։
Նիկոլը փորձեց բռնել ձեռքս։
— Ջուլի՛ա, ես իսկապես չէի ուզում քեզ վիրավորել։
Ես մի կողմ քաշվեցի։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ համաձայնեցիր։
Նա սկսեց հեկեկալ։
— Վիկտորն ասաց, որ պարզապես մի երեկո է պետք։ Որ հետո ամեն ինչ կավարտվի։
— Եվ դու համաձայնվեցի՞ր։
Նիկոլը գլուխը կախեց։
Հետո կամաց ասաց.
— Նա խոստացավ օգնել ինձ բացել իմ սեփական սրահը։
Ես աչքերս փակեցի։
Ահա և ամեն ինչ։
Իմ ամուսինը քրոջս խոստացել էր գումար։
Իսկ քույրս պատրաստ էր այդ գումարի համար իմ տեղը զբաղեցնել։
Մի քանի ժամով։
Բոլորի առաջ։
Իմ հագուստի զարդերով։
Իմ ամուսնու կողքին։
Ու այդ ամբողջ ընթացքում ինձ ժպտալով ասել էր.
«Ինչ հոգատար ամուսին ունես»։
Ես շրջվեցի, որ հեռանամ։
Բայց հենց այդ պահին լսվեց մի տարեց կնոջ ձայն։
— Ջուլիա՞։
Կանգ առա։
Մեր դիմաց Ռութն էր։
Փոքրիկ, նիհար կին՝ գեղեցիկ արծաթագույն մազերով։
Հագին բաց մանուշակագույն զգեստ էր։
Նա նայում էր ինձ։
Հետո ժպտաց։
— Վերջապես գտա քեզ։
Ես մոտեցա։
— Շնորհավոր ծնունդդ, Ռո՛ւթ։
Կինը գրկեց ինձ։
Այնքան ջերմ, որ աչքերս միանգամից լցվեցին արցունքներով։
— Իմ սիրելի աղջի՛կ։ Ես այնքան էի սպասում այս հանդիպմանը։
Վիկտորը քարացած կանգնած էր։
— Տատի՛կ, դու Ջուլիային ճանաչո՞ւմ ես։
Ռութը շրջվեց դեպի նրան։
— Իհարկե ճանաչում եմ։
Հետո նայեց Նիկոլին։
— Իսկ այդ կինը ո՞վ է, Վիկտո՛ր։
Նիկոլը գունատվեց։
Վիկտորը հազիվ պատասխանեց.
— Տատի՛կ, ես կարող եմ բացատրել։
Ռութը խիստ նայեց նրան։
— Գիտեմ, որ կարող ես։ Բայց նախ ուզում եմ՝ բոլորը լսեն։
Նա բռնեց ձեռքս։
Եվ ինձ տարավ դեպի դահլիճ։
Երբ ներս մտանք, հյուրերը դեռ զրուցում էին։
Ռութը մոտեցավ բեմին։
Վերցրեց խոսափողը։
— Սիրելի՛ հյուրեր, ուզում եմ մի փոքրիկ բան պատմել։
Բոլորը լռեցին։
Նա ժպտաց։
— Դուք քիչ առաջ ծանոթացաք իմ թոռան կնոջը՝ Նիկոլին։
Նիկոլը դանդաղ հայացքն իջեցրեց։
Ռութը շարունակեց.
— Բայց ես կարծում եմ՝ այստեղ մի փոքրիկ սխալ է տեղի ունեցել։
Դահլիճում շշուկներ սկսվեցին։
Կինը ձեռքով ինձ կանչեց։
Ես մոտեցա։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Սա Ջուլիան է։ Իմ թոռան իրական կինը։
Մի քանի վայրկյան կատարյալ լռություն տիրեց։
Հետո Ռութը բացեց փոքրիկ պայուսակը։
Հանեց հաստ, կապույտ ժապավենով կապված ծրարների կապոց։
— Իսկ սա այն ամենն է, ինչ Ջուլիան ինձ ուղարկել է վերջին վեց տարիներին։
Նա բարձրացրեց առաջին նամակը։
— Երբ ամուսինս մահացավ, այս աղջիկն ինձ գրեց, թեև կյանքում չէր հանդիպել ինձ։
Հետո բացեց երկրորդը։
— Երբ հիվանդանոցում էի, ինձ ամեն շաբաթ բացիկ էր ուղարկում։
Երրորդը։
— Երբ իմ իննսունամյակը մոտենում էր, նա առաջիններից էր, որ զանգեց շնորհավորելու։
Նա նայեց Վիկտորին։
— Իսկ դու, տղա՛ս, ինձ ամիսներ շարունակ պատմում էիր մի կնոջ մասին, որի անունը նույնիսկ չէի ճանաչում։
Վիկտորի դեմքը կարմրել էր։
— Տատի՛կ…
Ռութը շարունակեց.
— Սկզբում մտածեցի՝ գուցե սխալ ես արտահայտվել։ Հետո սկսեցիր Նիկոլի լուսանկարներն ուղարկել՝ ասելով, թե քո կինն է։
Նա մի պահ լռեց։
— Այդ պատճառով Ջուլիային անձամբ հրավիրեցի այստեղ։ Ուզում էի տեսնել՝ դու արդյոք կհամարձակվե՞ս ճշմարտությունը ասել, երբ իրական կինդ քո առաջ կանգնած լինի։
Դահլիճում մարդիկ արդեն բացահայտ իրար էին նայում։
Վիկտորը գլուխը կախեց։
Իսկ ես առաջին անգամ հասկացա, որ Ռութն ամբողջ երեկոյի ընթացքում շատ ավելի լավ էր պատկերացնում կատարվողը, քան մենք բոլորս։
Հետո տարեց կինը մոտեցավ Նիկոլին։
Նայեց նրա վզնոցին։
— Իսկ սա ո՞ւմն է։
Նիկոլը սկսեց շփոթվել։
— Սա… նվեր է։
Ռութը նայեց ինձ։
— Ջուլի՛ա, դա քո վզնոցը չէ՞։ Այն, որ մայրդ էր նվիրել։
Ապշեցի։
Ես տարիներ առաջ Ռութին ուղարկել էի լուսանկար, որտեղ այդ վզնոցով էի։
Նամակում պատմել էի, թե որքան թանկ է ինձ համար մորս հիշատակը։
Նա հիշել էր։
Այդ փոքրիկ մանրուքը, որի մասին անգամ ամուսինս էր մոռացել, հիշել էր մի կին, որին կյանքում առաջին անգամ էի տեսնում։
— Այո, Ռո՛ւթ։ Իմն է։
Նիկոլը ձեռքը տարավ պարանոցին։
Դողացող մատներով արձակեց շղթան։
Հետո մոտեցավ ինձ։
— Ջուլի՛ա, ներիր։
Ես ձեռքս մեկնեցի։
Վերցրի մորս վզնոցը։
Բայց նրան չգրկեցի։
Չասացի, որ ամեն ինչ կարգին է։
Որովհետև ոչինչ կարգին չէր։
Վիկտորը մոտեցավ տատիկին։
— Ես պարզապես ուզում էի, որ դու հպարտանաս ինձնով։
Ռութը երկար նայեց նրան։
— Իսկ ինչո՞ւ էիր կարծում, թե հպարտանալու համար ես պետք է տեսնեմ ոչ թե քո իրական կնոջը, այլ մեկին, որին վարձել ես նրա դերը խաղալու համար։
Վիկտորը լռեց։
— Ես լսել էի, որ դու ուզում ես նոր բիզնես սկսել և իմ օգնության կարիքն ունես,— շարունակեց Ռութը։— Բայց հիմա մի բան եմ ուզում հասկանալ։
Նա ցույց տվեց ինձ։
— Այն տարիներին, երբ գործերդ վատ էին, ո՞վ էր քո կողքին։
Վիկտորը հազիվ լսելի ասաց.
— Ջուլիան։
— Իսկ երբ հիվանդ էիր ու ամիսներով չէիր կարողանում աշխատել, ո՞վ էր հոգ տանում քո մասին։
— Ջուլիան։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ այսօր նրա տեղը ուրիշ կին ես բերել։
Վիկտորը չկարողացավ պատասխանել։
Նիկոլը կանգնած էր մի կողմում՝ աչքերը լի արցունքներով։
Իսկ ես հանկարծ հասկացա, որ այդ պահին ինձ ոչ մի հաղթանակ պետք չէ։
Ես ուզում էի պարզապես հեռանալ։
Որովհետև մարդու հետ, որը սեփական կնոջից ամաչում է, այլևս չէի կարող նախկինի պես ապրել։
Ես մոտեցա Ռութին։
— Շնորհակալ եմ, որ ինձ հրավիրեցիր։
Նա բռնեց ձեռքս։
— Դու դեռ չես պատրաստվում գնալ, հուսով եմ։
Ժպտացի։
— Կարծում եմ՝ այսօր արդեն բավական անակնկալներ եղան։
Ռութը կամաց ծիծաղեց։
Հետո շատ լուրջ ասաց.
— Ջուլի՛ա, ես իննսուն տարեկան եմ։ Իմ կյանքում շատ մարդիկ եմ ճանաչել։ Բայց ամենից շատ գնահատում եմ նրանց, ովքեր առանց որևէ շահի հիշում են ուրիշներին։
Նա ինձ գրկեց։
— Դու իմ ընտանիքի անդամն ես՝ անկախ նրանից, թե Վիկտորը ինչ որոշում կկայացնի։
Այդ պահին վերջապես արտասվեցի։
Ոչ թե ամուսնուս պատճառով։
Այլ որովհետև մի անծանոթ կին ավելի լավ էր հասկացել իմ տեղն այդ ընտանիքում, քան տղամարդը, որի հետ վեց տարի ապրել էի։
Հաջորդ առավոտ վերադարձա տուն։
Վիկտորը ամբողջ գիշեր զանգել էր։
Հաղորդագրություններ էր գրել։
Խոստացել էր ամեն ինչ բացատրել։
Բայց ես չէի պատասխանում։
Երբ վերջապես եկավ, նստեցինք խոհանոցում։
Նա երկար ներողություն էր խնդրում։
Ասում էր, որ հիմարություն է արել։
Որ պարզապես վախեցել է տատիկի գնահատականից։
Որ Նիկոլի հետ ոչ մի սիրային կապ չի ունեցել։
Ես լսում էի։
Հետո հարցրի.
— Վիկտո՛ր, եթե Ռութը մեզ չբացահայտեր, դու երբևէ կպատմեի՞ր ինձ այս ամենը։
Նա լռեց։
Եվ այդ լռությունն ավելի շատ բան ասաց, քան ամբողջ գիշեր գրած հաղորդագրությունները։
Հետո նա կամաց պատասխանեց.
— Չգիտեմ։
Ես գլխով արեցի։
— Ուրեմն ես էլ հիմա չգիտեմ՝ կարո՞ղ եմ շարունակել ապրել քեզ հետ։
Նա սկսեց լաց լինել։
Բայց ես այլևս պատրաստ չէի իմ որոշումը փոխել միայն նրա արցունքների պատճառով։
Նիկոլն էլ եկավ մի քանի օր անց։
Նա փորձում էր արդարանալ։
Ասում էր, որ ֆինանսական խնդիրների մեջ էր։
Որ Վիկտորը համոզել էր իրեն։
Որ ամեն ինչ ընդամենը մի երեկոյի համար էր։
Ես երկար լսեցի։
Հետո հարցրի.
— Նիկոլ, եթե ես նույն բանն անեի քեզ, դու երբևէ կներեի՞ր ինձ։
Նա գլուխը կախեց։
Մի քանի վայրկյան անց ասաց.
— Չգիտեմ։
Ես պատասխանեցի.
— Ես էլ։
Նա սկսեց լաց լինել։
Բայց այդ օրը մենք չհաշտվեցինք։
Ես նրան ժամանակ խնդրեցի հեռու մնալ ինձանից։
Որովհետև սեփական քրոջդ դավաճանությունը երբեմն ավելի դժվար է ընդունել, քան ամուսնուդ։
Անցավ մի քանի ամիս։
Վիկտորի հետ սկսեցինք առանձին ապրել։
Ես դեռ չէի որոշել, թե մեր ամուսնությունը վերջնականապես կավարտվի՞, թե ոչ։
Բայց գիտեի, որ այլևս չեմ կարող անտեսել այն, ինչ տեղի էր ունեցել։
Ռութի հետ, հակառակը, ավելի մտերմացանք։
Նա հաճախ էր զանգում։
Երբեմն ինձ երկար նամակներ էր գրում։
Մի օր նույնիսկ ասաց, որ ուզում է այցելել ինձ։
Ես զարմացա։
— Ռո՛ւթ, դու իննսուն տարեկան ես։ Այսքան երկար ճանապարհ ինչո՞ւ պետք է գաս։
Նա ծիծաղեց։
— Սիրելի՛ս, իննսուն տարեկանում ժամանակն այնքան թանկ է, որ չարժե այն ծախսել այն մարդկանցից հեռու, որոնց ուզում ես տեսնել։
Մի քանի շաբաթ անց նա իսկապես եկավ։
Մենք միասին սրճարան գնացինք։
Հետո զբոսնեցինք ծովափին։
Ես նրան ցույց տվեցի այն վայրերը, որտեղ սիրում եմ ժամանակ անցկացնել։
Նա այնքան ուրախ էր, որ անընդհատ ասում էր.
— Վերջապես տեսնում եմ այն ամենը, ինչի մասին տարիներ շարունակ ինձ գրել ես։
Այդ օրը միասին լուսանկարվեցինք։
Նա կանգնած էր իմ կողքին՝ գեղեցիկ բաց գույնի զգեստով։
Ես՝ սովորական փիրուզագույն վերնաշապիկով։
Երկուսս էլ ժպտում էինք։
Երբ լուսանկարը նայեցի, մի պահ մտածեցի, թե որքան տարօրինակ է կյանքը։
Ես գնացել էի ամուսնուս տատիկի ծննդյան երեկույթին՝ ցանկանալով անակնկալ անել նրան։
Փոխարենը բացահայտել էի, որ ամուսինս ամաչում է ինձ իր հարուստ հարազատներին ներկայացնելուց։
Իսկ իմ հարազատ քույրը պատրաստ էր մի քանի ժամով իմ տեղը զբաղեցնել՝ սեփական շահի համար։
Բայց այդ նույն երեկոյին նաև հանդիպել էի մի իննսունամյա կնոջ, որը տարիներ շարունակ իմ նամակներն էր պահել ու հիշում էր նույնիսկ մորս նվիրած վզնոցը։
Այժմ այդ վզնոցը նորից իմ զարդատուփում է։
Իսկ լուսանկարը՝ Ռութի հետ, կախված է հյուրասենյակիս պատին։
Երբեմն Վիկտորը դեռ խնդրում է վերադառնալ։
Նիկոլը նույնպես փորձում է կապ հաստատել։
Ես դեռ չգիտեմ՝ երբ պատրաստ կլինեմ նրանց հետ նախկինի պես խոսել։
Բայց մի բան հաստատ գիտեմ։
Այն օրը, երբ ամուսինս ինձ ուղարկեց ծովափ հանգստանալու, կարծում էր, թե հեշտությամբ կարող է ուրիշ կնոջ ներկայացնել որպես իր օրինական կին։
Նա հաշվի չէր առել միայն մեկ բան։
Իննսունամյա տատիկը վաղուց գիտեր, թե ով եմ ես։
Եվ երբ ամբողջ դահլիճը ծափահարում էր գեղեցիկ կարմիր զգեստով քրոջս՝ կարծելով, թե նա է Վիկտորի կինը, Ռութն արդեն պայուսակում պահում էր իմ նամակները։
Այն նամակները, որոնք վեց տարի շարունակ գրել էի մի կնոջ, որի հետ դեռ երբեք չէի հանդիպել։
Ու հենց այդ նամակներն էլ դարձան պատճառը, որ իմ ամուսնու կազմակերպած գեղեցիկ ներկայացումը ավարտվեց ամենաանհարմար ճշմարտությամբ։
Նրա իսկական կինը կանգնած էր դահլիճում։
Պարզ փիրուզագույն զգեստով։
Առանց թանկարժեք զարդերի։
Բայց այս անգամ այլևս չէր պատրաստվում թույլ տալ, որ իրեն որևէ մեկը փոխարինի։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում — Այստեղ
