Ինը տարի երեխա ունենալու փորձերից հետո վերջապես յոթամյա տղա որդեգրեցինք։ Բայց մեր տանը անցկացրած առաջին գիշերը նա չքնեց, իսկ առավոտյան անհետացավ։ Երբ նրան գտանք, տղաս լաց լինելով ասաց մի նախադասություն, որից հասկացա՝ մեր ընտանիքի մասին ամենակարևոր բանը մենք դեռ չգիտենք…
Ինը տարի շարունակ ամեն ամիս սպասում էի մի հրաշքի, որն այդպես էլ տեղի չէր ունենում։
Բժիշկներ, հետազոտություններ, բուժումներ, հույս ու հիասթափություն։
Մի օր ամուսինս՝ Արամը, ինձ ասաց.
— Լուսինե՛, գուցե մենք պարզապես ուրիշ ճանապարհով պիտի ծնող դառնանք։
Այդպես մեր կյանքում հայտնվեց յոթամյա Դավիթը։
Նրան առաջին անգամ տեսա երեխաների խնամքի կենտրոնում։ Մյուս երեխաները խաղում էին բակում, իսկ նա նստած էր նստարանին ու փոքրիկ մեքենայի կոտրված անիվն էր փորձում ամրացնել։
Երբ մոտեցա, գլուխը չբարձրացրեց։
— Կարո՞ղ եմ օգնել։
— Չէ՛։ Ես ինքս կանեմ։
Բայց մի քանի րոպե անց արդեն միասին էինք փորձում նորոգել մեքենան։
Հաջորդ ամիսների ընթացքում բազմաթիվ հանդիպումներ ունեցանք։ Աստիճանաբար սկսեց վստահել մեզ։
Երբ որդեգրման գործընթացն ավարտվեց, Դավիթը վերջապես տեղափոխվեց մեր տուն։
Այդ օրը նրա համար փոքրիկ սենյակ էինք պատրաստել։
Նոր մահճակալ, գրասեղան, գրքեր, խաղալիքներ։
Բայց նա գրեթե ոչնչին չդիպավ։
Երեկոյան պառկեց՝ հագուստը չհանելով։
— Դավի՛թ ջան, հարմար չե՞ս զգում,— հարցրի։
— Չէ՛, ամեն ինչ լավ է։
Կեսգիշերին տեսա, որ դեռ արթուն է։
— Չե՞ս կարողանում քնել։
Նա գլխով արեց։
— Ուղղակի մի քիչ մտածում եմ։
Առավոտյան ժամը յոթին գնացի նրան արթնացնելու։
Մահճակալը դատարկ էր։
Դավիթի փոքրիկ ուսապարկը չկար։
Միջանցքում նրա կոշիկներն էլ չկային։
Հասկացա, որ տնից դուրս է եկել։
Սարսափած արթնացրի Արամին։
Սկսեցինք փնտրել նրան։
Կապվեցինք ոստիկանության և խնամքի կենտրոնի աշխատակիցների հետ։
Մոտ մեկ ժամ անց զանգ ստացանք։
Դավիթին գտել էին երեխաների խնամքի կենտրոնի փակ դարպասի մոտ։
Երբ հասանք, նա նստած էր աստիճանին՝ ուսապարկը գրկած։
Ես վազեցի դեպի նա։
— Դավի՛թ, բալե՛ս, ինչո՞ւ ես փախել։ Մենք այնքան վախեցանք։
Տղան սկսեց լաց լինել։
— Ես չէի փախչում ձեզնից։
— Ուրեմն ո՞ւր էիր գնում։
Նա նայեց ինձ ու շշնջաց.
— Ես խոստացել էի, որ փոքր քրոջս մենակ չեմ թողնի։ Եթե ես ձեզ հետ ապրեմ, իսկ նա ուրիշ տեղ գնա, ո՞վ է նրան պաշտպանելու։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Այդ պահին առաջին անգամ հասկացա, թե ինչու էր Դավիթը մեր տանը այդքան լուռ։
Մենք գիտեինք, որ նա փոքր քույր ունի։
Որդեգրման ընթացքում մեզ պատմել էին, որ աղջիկը ժամանակավորապես ուրիշ ընտանիքի խնամքի տակ է, և նրա հետ կապված հարցերը առանձին են կարգավորվում։
Բայց մենք չէինք հասկացել, թե որքան ուժեղ է նրանց կապը։
Ես ծնկի իջա Դավիթի դիմաց։
— Քույրիկիդ անո՞ւնն ինչ է։
— Նարե։
— Քանի՞ տարեկան է։
— Չորս։
Տղան սրբեց աչքերը։
— Ես նրան ասել էի, որ երբ մեծանամ, միշտ իր կողքին կլինեմ։
— Իսկ հիմա մտածում ես, որ նրան լքե՞լ ես։
Նա գլխով արեց։
— Երեկ գիշեր քնելուց առաջ հիշեցի, որ Նարեն մթությունից վախենում է։ Ես միշտ նրա կողքին էի նստում, մինչև քներ։
Ես չէի կարողանում խոսել։
Դավիթը շարունակեց.
— Երեկ ինքը մենակ էր, իսկ ես նոր անկողնում էի։ Մտածեցի՝ երևի լաց է լինում։
Արամը մոտեցավ ու նստեց մեր կողքին։
— Դավի՛թ ջան, դու մեզ ինչո՞ւ չասացիր։
Տղան նայեց նրան։
— Վախենում էի, որ եթե իմանաք՝ ես ուրիշ մեկին էլ եմ սիրում, ինձ հետ չեք տանի։
Այդ խոսքերից Արամի դեմքը փոխվեց։
Նա գրկեց տղային։
— Դու կարող ես սիրել քույրիկիդ, հիշել նրան, կարոտել։ Դրա համար քեզ ոչ ոք չի հեռացնելու մեր տնից։
Դավիթը երկար լաց եղավ նրա գրկում։
Այդ օրը տուն վերադարձանք երեքով։
Բայց ես արդեն գիտեի, որ այլևս չեմ կարող մտածել միայն երեք հոգու մասին։
Հաջորդ առավոտ զանգահարեցի Դավիթի գործով զբաղվող սոցիալական աշխատողին՝ Սոնային։
Խնդրեցի հանդիպել։
Նա մեզ ընդունեց նույն օրը։
— Սոնա՛, ինչո՞ւ Դավիթն ու Նարեն միասին չեն ապրում,— հարցրի։
Սոնան բացատրեց, որ երեխաների մայրը մահացել էր, իսկ հայրը տարիներ շարունակ չէր մասնակցել նրանց կյանքին։ Երեխաների խնամքի հարցերը կարգավորելիս Դավիթը սկզբում տեղավորվել էր կենտրոնում, իսկ Նարեի համար գտնվել էր ժամանակավոր խնամող ընտանիք։
Հետագայում Դավիթի որդեգրման գործընթացն ավարտվել էր, բայց Նարեի հարցը դեռ վերջնական լուծում չէր ստացել։
— Մենք նախկինում էլ խոսել ենք քույրիկի մասին,— ասաց Սոնան։ — Բայց երևի բավարար չափով չենք քննարկել, թե ինչպես շարունակել նրանց կապը։
— Կարո՞ղ ենք նրան տեսնել։
— Պետք է համաձայնեցնել երեխայի խնամողների հետ։ Բայց դա հնարավոր է կազմակերպել։
Արամը հարցրեց.
— Իսկ աղջկա ապագան արդեն որոշվա՞ծ է։
Սոնան մի պահ լռեց։
— Նրա համար ընտանեկան խնամքի մշտական տարբերակ է քննարկվում։ Մի զույգ արդեն ցանկություն է հայտնել նրան որդեգրելու։
Սիրտս սեղմվեց։
— Այսինքն՝ Նարեն ուրիշ ընտանիք է գնալո՞ւ։
— Դեռ վերջնական որոշում չկա։
Ես նայեցի Արամին։
Այդ պահին առաջին անգամ տեսա, որ նա նույնպես անհանգստացած է։
Հաջորդ շաբաթ մեզ թույլ տվեցին երեխաների հանդիպումը կազմակերպել մասնագետի ներկայությամբ։
Նարեն փոքրիկ, սևահեր աղջիկ էր։
Երբ սենյակ մտավ, սկզբում ամաչելով կանգնեց դռան մոտ։
Բայց Դավիթին տեսնելուն պես վազեց նրա կողմը։
— Դավի՜թ։
Տղաս ծնկի իջավ ու գրկեց քրոջը։
Նարեն երկու ձեռքով փաթաթվեց նրա վզին։
— Դու որտե՞ղ էիր։
Դավիթը աչքերը փակեց։
— Ես այստեղ եմ, Նարե՛։
— Էլ չե՞ս գնա։
Դավիթը չպատասխանեց։
Նարեն նորից հարցրեց.
— Դու ինձ մոռացե՞լ էիր։
Ես ստիպված շրջվեցի դեպի պատուհանը, որ երեխաները չտեսնեն արցունքներս։
Արամը մոտեցավ ու կանգնեց կողքիս։
— Լուսինե՛, մենք ինչ-որ բան պիտի անենք։
Նայեցի նրան։
— Ի՞նչ կարող ենք անել։
Նա երկար լռեց։
— Դեռ չգիտեմ։ Բայց այս երեխաներին այսպես տեսնելուց հետո չեմ կարող ասել՝ դա մեզ չի վերաբերում։
Այդ օրը երեխաները երկու ժամ միասին խաղացին։
Դավիթը Նարեին ցույց էր տալիս իր փոքրիկ մեքենան։
Նարեն նրա համար նկար էր բերել։
Նկարում երկու երեխա էին՝ ձեռք ձեռքի տված։
Վերևում արև կար։
Դավիթը նկարը շատ զգուշությամբ դրեց պայուսակի մեջ։
Երբ հանդիպումն ավարտվեց, Նարեն հրաժարվում էր բաց թողնել նրա ձեռքը։
Սոնան ստիպված մի քանի անգամ բացատրեց, որ նորից կհանդիպեն։
Վերջապես Դավիթն ասաց.
— Նարե՛, ես քեզ նորից կտեսնեմ։
Աղջիկը նայեց նրան։
— Խոստանո՞ւմ ես։
Դավիթը գլխով արեց։
Բայց նրա դեմքին այնպիսի վախ կար, որ հասկացա՝ այլևս ոչ մի խոստում նրան բավարար չէր։
Երեկոյան Դավիթը նստած էր իր սենյակում։
Մոտեցա։
Նա քրոջ նկարն էր նայում։
— Մա՛մ, կարելի՞ է հարցնեմ։
Առաջին անգամ էր, որ առանց հուշելու ինձ այդպես անվանեց։
Սիրտս ուրախությունից սեղմվեց։
— Իհարկե, բալե՛ս։
— Եթե Նարեն ուրիշ ընտանիք գնա, ես դեռ նրա եղբա՞յրը կլինեմ։
Նստեցի կողքին։
— Իհարկե։
— Բայց եթե մեզ իրարից հեռու տանեն, ու մենք չտեսնվե՞նք։
Չգիտեի ինչ պատասխանել։
Երեխային խոստում տալ չէի ուզում, որը գուցե չկարողանայի կատարել։
— Մենք կանենք հնարավոր ամեն ինչ, որ դուք շարունակեք հանդիպել։
Դավիթը երկար մտածեց։
Հետո ասաց.
— Ես ուզում եմ, որ նա էլ այստեղ ապրի։
Այդ խոսքերից հետո այլևս չկարողացա հանգիստ քնել։
