«Եթե ես մակաբույծ եմ ու անընդհատ քեզանից փող եմ պահանջում, ուրեմն իմ բնակարանում ապրելու իմաստ այլևս չկա»։ Ամուսինս ու սկեսուրս ապշած մնացին…— Եթե ես մակաբույծ եմ ու անընդհատ քեզանից փող եմ պահանջում, ուրեմն իմ բնակարանում ապրելդ շարունակելու իմաստ այլևս չկա։
Այս խոսքերը կարծես դատավճիռ լինեին։
Ասյան մի պահ անշարժ կանգնեց՝ ասես չհասկանալով, թե ինչ էր հենց նոր լսել։
Նա կանգնած էր միջանցքում՝ դեռ կոշիկները հագին, ձեռքերին՝ ծանր պայուսակներ։
Ընդամենը մի քանի վայրկյան առաջ ամեն ինչ սովորական էր թվում։
Ուրբաթ երեկո էր։
Ասյան վերադարձել էր աշխատանքից ու հույս ուներ, որ վերջապես տանը հանգիստ ընթրելու են։
Բայց ամուսնու խոսելու ձևն ու սկեսուրի սառը հայացքն անմիջապես փշրեցին այդ հույսը։
Այդ երեկոն բոլորովին այլ կերպ պետք է անցներ։
Ասյան սովորականից ուշ էր տուն վերադարձել։
Ճանապարհին կանգ էր առել շուկայում, չնայած հոգնածությունից ոտքերն արդեն ցավում էին։
Պայուսակներից մեկում ձիթապտղի յուղի շշեր ու ներմուծված պահածոյացված լոլիկներ կային։
Մյուսում՝ թարմ բանջարեղեն ու լավ տավարի միս, որը երկար ընտրել էր։
Ուզում էր համեղ ընթրիք պատրաստել։
Այնպիսի ընթրիք, որը գուցե նորից հիշեցներ իրենց, որ ընտանիք են։
Իսկ պայուսակներից մեկում՝ թղթով փաթաթված, Դենիսի համար անակնկալ կար։
Հնեցված «Մալբեկ» գինու մի շիշ։
Դենիսն արդեն ամիսներ շարունակ փնտրում էր հենց այդ գինին։
Հարցնում էր տարբեր խանութներում, համացանցում էր որոնում, բայց ոչ մի տեղ չէր գտնում։
Ասյան հիշում էր դա։
Երբ պատահաբար գտավ, առանց երկար մտածելու գնեց։
Հույս ուներ, որ վերջապես հանգիստ երեկո կունենան ու կկարողանան խոսել։
Իսկապես խոսել։
Առանց վեճերի, մեղադրանքների ու լարվածության։
Նա բանալին պտտեց կողպեքի մեջ։
Դուռը բացվեց։
Ներսից այրված կարագի ու սոխի հոտ եկավ։
Պարզ էր, որ խոհանոցում ինչ-որ բան այնպես չէր ստացվել։
Օդը ծանր էր ու տհաճ։
Գալինա Պետրովնան արդեն կանգնած էր խոհանոցի ու հյուրասենյակի միջև։
Ձեռքերը դրել էր գոտկատեղին, շուրթերը սեղմել։
Նրա հայացքն անմիջապես կանգ առավ Ասյայի վրա։
Սառը, խիստ ու գնահատող հայացք էր։
— Վերջապե՞ս եկար, գիշերային թափառական,— հեգնանքով ասաց նա։— Ընթրիքը վաղուց պատրաստ է։ Կոտլետներն արդեն ռետինի են նմանվել։ Նորմալ կինը վաղուց սեղանը գցած կլիներ, իսկ դու Աստված գիտի՝ որտեղ ես թափառում։
Ասյան անմիջապես չպատասխանեց։
Դանդաղ հանեց վերարկուն՝ փորձելով միաժամանակ պահել ծանր պայուսակները։
Ուսերը ցավում էին։
Գլուխը հոգնածությունից բզզում էր։
— Աշխատում էի, Գալինա Պետրովնա,— հանգիստ ասաց նա, թեև ձայնում լարվածություն կար։— Հանդիպումը երկարեց։
Սկեսուրը սառը ծիծաղեց։
— Գիտեմ ես քո այդ «հանդիպումները»։ Մեր ժամանակ էլ կանայք աշխատում էին, բայց հասցնում էին և՛ տունը պահել, և՛ ամուսնուն դիմավորել, և՛ ճաշ պատրաստել։ Իսկ դու միայն կարիերայիդ մասին ես մտածում։
Ասյան պայուսակները դրեց հատակին։
Մի պահ փակեց աչքերը։
Ներսում ինչ-որ բան կամաց-կամաց ճաք էր տալիս։
Ինչպես բարակ ապակին, որը դեռ չի կոտրվել, բայց արդեն վնասված է։
Այդ պահին հյուրասենյակից դուրս եկավ Դենիսը։
Նրա հայացքում այլևս ջերմություն չկար։
Չկար նաև նախկին հանգստությունը։
Միայն սառնություն ու տարօրինակ, հեռավոր հոգնածություն։
— Մայրս ճիշտ է,— կարճ ասաց նա։— Այսպես այլևս չի կարող շարունակվել։
Ասյան դանդաղ շրջվեց դեպի ամուսինը։
— Ի՞նչ նկատի ունես։
Դենիսը թեթևակի հոգոց հանեց, կարծես այդ խոսակցությունը դեռ չսկսված՝ արդեն հոգնեցրել էր իրեն։
— Այս բնակարանն իմ անունով է։ Եվ ես այլևս չեմ ուզում անընդհատ լսել, թե իբր քեզանից փող եմ քաշում կամ քո հաշվին եմ ապրում։ Եթե դու իմ մասին այդպես ես մտածում, ուրեմն ավելի լավ է հեռանաս։
Այդ վերջին բառը՝ «հեռանաս», կարծես կախվեց օդում։
Ասյան քարացավ։
Նրա հետևում Գալինա Պետրովնան գրեթե աննկատ ժպտում էր։
Կարծես վաղուց էր սպասում այդ պահին։
Եվ հենց այդ ժամանակ Ասյայի ներսում ինչ-որ բան փոխվեց։
Ոչ աղմուկով։
Ոչ սկանդալով։
Այլ այնպիսի լռությամբ, որի մեջ նա վերջապես հստակ հասկացավ, թե իրականում ինչ տեղ ունի այդ տանը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Առաջին մեկնաբանություն
Ասյան մտավ խոհանոց՝ փորձելով ոչ մի կերպ ցույց չտալ իր զգացմունքները։
Գազօջախի վրա իսկապես թավա կար։
Դրա մեջ մուգ շագանակագույն, այրված կտորներ էին մնացել։
Դրանք ժամանակին կոտլետներ էին եղել։
Կողքին դրված էր սառած, թանձրացած ապուրով կաթսան։
Կարծես ամբողջ օրը մոռացված լիներ այնտեղ։
Օդում այրված ու փչացած ուտելիքի ծանր հոտ էր տարածվել։
Ասյան լուռ բացեց պատուհանն ու անմիջապես անցավ գործի։
Կարծես խոհանոցը կարգի բերելով՝ կարող էր նաև ներսում տիրող խառնաշփոթը կարգավորել։
Նա բացեց պայուսակներն ու սկսեց մթերքները տեղավորել։
Կաթը դրեց սառնարանը։
Հացը՝ իր տեղը։
Բանջարեղենը՝ դարակում։
Նրա շարժումները մեխանիկական էին։
Հստակ։
Գրեթե անզգացմունք։
Յուրաքանչյուր գործողություն կարծես մտածելուց փախչելու փորձ լիներ։
Հետո մոտեցավ լվացարանին։
Ամբողջ օրվա ընթացքում կեղտոտ ամաններ էին կուտակվել։
Ափսեներ, բաժակներ, գդալներ՝ իրար վրա թափված։
Նա բացեց տաք ջուրն ու լուռ սկսեց լվանալ։
Օճառի փրփուրը հոսում էր ձեռքերի վրայով։
Բայց դա չէր թեթևացնում հոգնածությունը։
Ընդհակառակը, ավելի էր ուժեղացնում այն զգացողությունը, որ այս տանը ամեն ինչ նորից իր ուսերին է ընկած։
Գալինա Պետրովնան նստած էր սեղանի մոտ։
Չէր օգնում։
Տեղից չէր վեր կենում։
Նույնիսկ ոչինչ չէր հարցնում։
Պարզապես սառը, գնահատող հայացքով հետևում էր հարսին։
Կարծես ստուգող լիներ, որը փորձում էր սխալներ գտնել։
Գլուխը հենել էր ձեռքին ու ուշադիր հետևում էր Ասյայի յուրաքանչյուր շարժմանը։
Հարևան սենյակից լսվում էին խուլ կրակոցների ու պայթյունների ձայներ։
Դենիսը համակարգչային խաղ էր խաղում։
Նույնիսկ դուրս չէր եկել՝ կնոջը դիմավորելու։
Նա ամբողջությամբ խորասուզված էր իր աշխարհում, որտեղ ամեն ինչ պարզ էր թվում, իսկ խնդիրները հնարավոր էր արագ լուծել։
Ասյան մի պահ ձեռքերը կանգնեցրեց ջրի մեջ։
Կաթիլները հավասարաչափ ընկնում էին լվացարանի մեջ։
Նրան թվաց, թե այս տանը ամեն մեկն իր առանձին իրականության մեջ է ապրում։
Եվ միայն ինքն է փորձում այդ աշխարհներն իրար կապել։
— Ասյա՛,— հանկարծ ասաց Գալինա Պետրովնան։
Նրա ձայնը փոխվել էր։
Սովորական խիստ տոնն անսպասելիորեն դարձել էր մեղմ, գրեթե ջերմ։
Բայց հենց այդ փոփոխությունն ավելի անհանգստացնող էր։
Ասյայի մարմնով սարսուռ անցավ։
Նա անմիջապես չպատասխանեց։
Շարունակեց լվանալ ամանները, կարծես ոչինչ չէր լսել։
— Ասյա՛,— կրկնեց սկեսուրն ավելի մեղմ, գրեթե համոզող ձայնով։— Դենիսին իր նոր բիզնեսը սկսելու համար երեք հարյուր հազար է պետք։ Ընդամենը մեկ շաբաթ ունի։ Ներդրողը, հասկանում ես, շատ պահանջկոտ է։
Ասյան դանդաղ դրեց ափսեն։
Ձեռքերը սրբեց սրբիչով ու թեթևակի շրջվեց դեպի սեղանը։
Գալինա Պետրովնան ուղիղ նայում էր նրան։
Նրա հայացքում սառը վստահություն կար։
Կարծես այդ պահանջը լիովին բնական բան լիներ։
— Իսկ դու ապրում ես կեղտի մեջ,— վերջում ավելացրեց նա, կարծես դա իր խոսքի տրամաբանական շարունակությունն էր։
Խոհանոցում լռություն տիրեց։
Միայն հարևան սենյակից էին լսվում խաղի ձայներն ու լվացարանից ընկնող ջրի կաթիլները։
Ասյան անշարժ կանգնած նայում էր սկեսուրին։
Նրա մտքում մի հստակ հարց առաջացավ։
Սա խնդրա՞նք էր։
Թե՞ արդեն պահանջ։
— Երեք հարյուր հազա՞ր,— հանգիստ կրկնեց Ասյան։— Իսկ Դենիսն ինչո՞ւ ինքն ինձ չի ասում։
— Որովհետև գիտի՝ նորից սկսելու ես հաշվել, թե ով որքան է ծախսել,— դժգոհ պատասխանեց սկեսուրը։— Ամուսնուդ ապագայի մասին է խոսքը։
Ասյան փակեց ջրի ծորակը։
— Հետաքրքիր է։ Մի քանի րոպե առաջ Դենիսն ասաց, որ ես իրեն փող եմ պարտադրում և պետք է հեռանամ։ Իսկ հիմա պարզվում է՝ իրեն իմ գումարն է պետք։
Գալինա Պետրովնան շփոթվեց։
— Դու ամեն ինչ սխալ ես հասկանում։
— Ո՛չ։ Առաջին անգամ ամեն ինչ շատ լավ եմ հասկանում։
Ասյան գնաց հյուրասենյակ։
— Դենի՛ս, մի պահ անջատիր խաղը։ Պետք է խոսենք։
Դենիսը դժգոհ հանեց ականջակալները։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Մայրդ ասում է, որ քո բիզնեսի համար երեք հարյուր հազար է պետք։ Ճի՞շտ է։
Դենիսը նայեց մորը, հետո՝ կնոջը։
— Այո, բայց դա ժամանակավոր է։ Երբ գործը սկսի եկամուտ բերել, կվերադարձնեմ։
— Իսկ ինչո՞ւ քիչ առաջ ինձ ասացիր, որ հեռանամ։
— Որովհետև հոգնել եմ քո անընդհատ դժգոհություններից։
Ասյան մի քանի վայրկյան լուռ մնաց։
— Ես դժգոհում էի, որովհետև վերջին ամիսներին մեր առօրյա ծախսերի մեծ մասն իմ աշխատավարձից է վճարվում։ Եվ երբ հարցնում էի՝ երբ ես սկսելու մասնակցել դրանց, դու ասում էիր, թե քեզ նվաստացնում եմ։
Դենիսը ոչինչ չպատասխանեց։
— Իսկ հիմա ուզում ես, որ ես նաև քո բիզնեսը ֆինանսավորեմ։
— Մենք ընտանիք ենք,— միջամտեց Գալինա Պետրովնան։
— Ընտանիքը միայն այն ժամանակ չի հիշվում, երբ գումար է պետք,— պատասխանեց Ասյան։
Նա գնաց միջանցք ու վերցրեց իր պայուսակը։
Դենիսը վեր կացավ։
— Ո՞ւր ես գնում։
— Այս գիշեր քրոջս մոտ կմնամ։ Վաղը հանգիստ կխոսենք՝ ինչպես ենք բաժանելու մեր ծախսերն ու ինչ ենք անելու մեր ամուսնության հետ։
— Այսինքն՝ երեք հարյուր հազարը չե՞ս տալու։
Ասյան կանգ առավ դռան մոտ։
— Ո՛չ։ Ես չեմ պատրաստվում իմ խնայողությունները ներդնել մի բիզնեսի մեջ, որի մասին նույնիսկ հստակ ծրագիր չեմ տեսել։
Հետո նայեց ամուսնուն։
— Իսկ բնակարանի հարցը առանձին կպարզենք։ Եթե այն քո անունով է, դա դեռ չի նշանակում, որ կարող ես ինձ վիրավորել ու հետո ակնկալել, որ կֆինանսավորեմ քո ծրագրերը։
Հաջորդ օրը Դենիսը զանգեց։
Սկզբում փորձում էր արդարանալ։
Հետո ներողություն խնդրեց։
Բայց Ասյան այլևս չէր ուզում բավարարվել միայն խոսքերով։
Նա պահանջեց, որ նախ միասին հստակեցնեն իրենց ֆինանսական պարտավորությունները և որոշեն՝ արդյոք երկուսն էլ իսկապես ցանկանում են պահպանել ամուսնությունը։
Այդ երեկո Ասյան առաջին անգամ երկար ժամանակ անց հանգիստ քնեց։
Նա դեռ չգիտեր, թե ինչ էր լինելու իրենց ընտանիքի հետ։
Բայց մի բան արդեն որոշել էր։
Այլևս թույլ չէր տալու, որ իր աշխատանքը, գումարն ու հոգատարությունը պարտականություն համարեն, իսկ իրեն՝ ավելորդ մարդ։
