Գնացի եղբորս ընկերոջ հետ ժամադրության — պարզվեց, որ դա ծուղակ էր
Եղբայրս՝ Ադամը, ինձ համոզեց «կույր» ժամադրության գնալ իր ընկեր Ստյուարտի հետ՝ երդվելով, թե նա հողի վրա ամուր կանգնած, հաջողակ, «նորմալ» տղա է։ Ստյուարտը եկավ ինձ վերցնելու անթերի, շքեղ լիմուզինով ու տարավ քաղաքի կենտրոնում գտնվող չափազանց ճոխ ռեստորան։ Սկզբում հմայված էի նրա ջերմ վերաբերմունքով ու մեր զրույցի թեթև հոսքով․ անգամ ինձ առանձնահատուկ զգացի, երբ նա հորդորում էր ընտրել մենյուի ամենաթանկ ուտեստները։ Բայց այդ հեքիաթային մթնոլորտը մի ակնթարթում փշրվեց, երբ մատուցողը բերեց հաշիվը, ու Ստյուարտի վարկային քարտը մի քանի անգամ մերժվեց։
Իրավիճակը անհարմարից գրեթե թշնամական դարձավ, երբ նրա հմայքը հօդս ցնդեց, ու տեղը զիջեց մռայլ հայացքի, որ նա նետեց մատուցողուհու կողմը։ Նա սկսեց պնդել, որ ես վճարեմ, բայց ես չհամաձայնեցի․ ոչ գումար ունեի, ոչ էլ ցանկություն՝ ֆինանսավորելու այն շքեղ «արկածը», որի նախաձեռնողը ինքը էր։ Երբ միջամտեցին ռեստորանի մենեջերն ու անվտանգության աշխատակիցը, լարվածությունը դարձավ բացահայտ ու նվաստացուցիչ։ Ես հեռացա զուգարան՝ մի փոքր հանգստանալու ու մտքերս հավաքելու համար, և այնտեղ ստացա Ադամից կարճ հաղորդագրություն՝ «ինչպե՞ս է անցնում երեկոն»։ Հենց այդ պահին սկսեցի կասկածել, որ այստեղ ինչ-որ բան լուրջ սխալ է։
Վերադառնալով սեղանի մոտ՝ Ստյուարտը վերջապես թողեց իր կեղծ կերպարը ու խոստովանեց ճշմարտությունը․ նա պարզապես չէր կարող իրեն թույլ տալ այն կյանքը, որ փորձում էր ցույց տալ։ Պարզվեց՝ ամբողջ այս «ներկայացումը» կազմակերպել էր Ադամը՝ վարձել էր շքեղ մեքենա ու խոստացել էր գումար փոխանցել Ստյուարտին, որպեսզի նա վճարի ընթրիքի համար։ Բայց այդ փոխանցումը երբեք չեղավ։ Ես հասկացա, որ սեփական եղբայրս մեզ երկուսիս էլ գցել էր հրապարակային խայտառակության ծուղակը՝ պարզապես զվարճանալու համար։ Անվտանգության աշխատակցի հսկողության տակ զանգեցի Ադամին ու պահանջեցի, որ անմիջապես գա ու լուծի իր սարքած խառնաշփոթը։
Ադամը վերջապես եկավ լայն ժպիտով՝ ամբողջ այս մղձավանջը համարելով անմեղ կատակ, որը, իբր, պետք է «կյանքս ավելի հետաքրքիր դարձներ»։ Նա վճարեց հաշիվը հովանավորող, վերևից նայող ժեստով՝ լիովին անտարբեր այն փաստին, որ նվաստացրել էր թե՛ ինձ, թե՛ իր ընկերոջը։ Ստյուարտը, ամոթից կարմրած, բազմիցս ներողություն էր խնդրում՝ հասկանալով, որ պարզապես Ադամի դաժան խաղի գործիք էր։ Իմ զայրույթը այլևս ուղղված չէր անհաջող ժամադրությանը, այլ՝ եղբորս, որի համար սահմաններն ու իմ զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը, կարծես, գոյություն չունեին։
Դրսում, սառը գիշերային օդում կանգնած, ես ու Ստյուարտը փոխանակվեցինք հիասթափությամբ ու փոխադարձ ըմբռնումով լի հայացքներ։ Ընդունեցի նրա ներողությունը՝ հասկանալով, որ նա նույնքան զոհ էր, որքան ես, բայց Ադամին հստակ հասկացրեցի, որ մեր հարաբերությունները այլևս երբեք նույնը չեն լինելու։ Տուն վերադարձա միայնակ՝ ծանր գիտակցումով, որ պետք է արմատապես վերանայեմ այն մարդկանց շրջանակը, ում վստահում եմ։ Այդ գիշերը չավարտվեց սիրավեպով, այլ դարձավ կոշտ դաս՝ սահմաններ դնելու այն մարդկանց համար, ովքեր ուրիշների կյանքը դիտում են որպես իրենց կատակների վերջաբան։
