Առաքիչը հրաժարվեց հանձնել արդեն վճարված սառնարանը։ Երբ տանտերը սպառնաց ոստիկանություն կանչել, նա խնդրեց բացել խոհանոցի դուռը…
— Ես էս սառնարանը ձեր տուն չեմ մտցնի։
Առաքիչի խոսքերից հետո ամուսինս այնպես նայեց նրան, կարծես կատակում էր։
— Ախպե՛ր, սառնարանը վճարել ենք։ Երկու շաբաթ սպասել ենք։ Հիմա ի՞նչ խնդիր կա։
Ես Մարիամն եմ։ Ամուսնուս՝ Արտակի, և երկու երեխաներիս հետ ապրում ենք Իջևանի բազմաբնակարան շենքերից մեկում։
Մեր հին սառնարանը փչացել էր, և վերջապես կարողացել էինք նորը գնել։
Այդ առավոտ երկու առաքիչ բերեցին այն։ Մեկը երիտասարդ էր, մյուսը՝ մոտ հիսուն տարեկան տղամարդ՝ Գագիկ անունով։
Երբ սառնարանը հասցրին մեր բնակարանի դռան մոտ, Գագիկը խնդրեց ցույց տալ խոհանոցը։
Արտակը զարմացավ։
— Չափերը նախապես տվել ենք։ Տեղավորվելու է։
Գագիկը ներս մտավ, նայեց խոհանոցին ու հանկարծ փոխվեց դեմքը։
— Սառնարանը էստեղ չեք դնելու։
Արտակը բարկացավ։
— Դու ո՞վ ես, որ որոշես՝ իմ տան մեջ ինչ դնեմ։
— Ես չեմ որոշում։ Բայց էդ տեղը վտանգավոր է։
Մեր խոհանոցում սառնարանի համար նախատեսված տեղը գազօջախի կողքին էր։ Հին սառնարանն էլ տարիներով այնտեղ էր կանգնած։
— Հիմա ի՞նչ եք առաջարկում,— հարցրի։
Գագիկը մոտեցավ պատին։
Հետո կռացավ ու մատով ցույց տվեց հատակի մոտ գտնվող մի փոքր անցք։
— Էս ի՞նչ է։
— Չգիտեմ։ Երևի հին խողովակի անցք է։
Նա մի պահ լռեց։
— Գազի հոտ չե՞ք զգում։
Արտակը ծիծաղեց։
— Էսքան տարի է՝ էստեղ ապրում ենք։ Եթե գազի հոտ լիներ, կզգայինք։
Բայց Գագիկը չծիծաղեց։
Նա արագ ուղղվեց ու ասաց.
— Ոչ մի անջատիչի ձեռք չտաք։ Հեռախոսներով էլ ներսում մի՛ զանգեք։ Դուրս եկեք բնակարանից։
Ես նայեցի նրան։
— Ինչո՞ւ։
Նա պատասխանեց մի նախադասությամբ, որից սիրտս սեղմվեց։
— Որովհետև էս խոհանոցում հնարավոր է՝ գազ է արտահոսում, իսկ դուք պատրաստվում էիք հենց դրա կողքին էլեկտրական սարք միացնել։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Շարունակություն
Մի քանի վայրկյան ես տեղումս կանգնած մնացի։
Արտակը նույնպես չէր շարժվում։
— Գագիկ ջան, հաստատ գիտե՞ս, որ գազ է,— հարցրեց նա։
— Չեմ կարող հաստատ ասել։ Դրա համար էլ պետք է մասնագետ կանչել։ Հիմա առաջինը դուրս եկեք։
Ես երեխաներին կանչեցի միջանցքից։
Փոքր տղաս՝ Նարեկը, հարցրեց.
— Մա՛մ, սառնարանը չե՞ն բերելու։
— Կբերեն, բալես։ Հիմա մի քիչ դուրս ենք գալիս։
Մենք իջանք բակ։
Գագիկը նույնպես դուրս եկավ ու անվտանգ հեռավորությունից զանգահարեց գազի վթարային ծառայություն։
Արտակը դեռ դժգոհ էր։
— Եթե պարզվի՝ ոչինչ չկա, էսքան աղմուկն ինչի՞ համար էր։
Գագիկը հանգիստ պատասխանեց.
— Ավելի լավ է՝ պարզվի ոչինչ չկա, քան անտեսենք հնարավոր վտանգը։
Մասնագետները եկան ու համապատասխան սարքերով սկսեցին ստուգումը։
Մենք սպասում էինք բակում։
Երեխաները նստել էին նստարանին։ Նարեկը նեղացած էր, որովհետև նոր սառնարանը դեռ աստիճանահարթակում էր։
Մոտ քսան րոպե անց մասնագետներից մեկը մոտեցավ մեզ։
— Ո՞վ է բնակարանի սեփականատերը։
Արտակը առաջ գնաց։
— Ես։
— Խոհանոցի պատի մոտ գազի արտահոսք կա։ Լավ եք արել, որ հայտնել եք։
Ես զգացի, թե ինչպես են ծնկներս թուլանում։
— Բայց մենք ոչ մի հոտ չէինք զգում։
Մասնագետը բացատրեց, որ արտահոսքը փոքր էր, իսկ խոհանոցի օդափոխության պատճառով հոտը միշտ չէ, որ նկատելի էր։
Պետք էր դադարեցնել գազամատակարարումը, գտնել վնասված հատվածն ու վերացնել խնդիրը։
Պարզվեց՝ տարիներ առաջ խոհանոցի կահույքը փոխելիս հին գազատար խողովակի մի հատվածը փակվել էր պահարանների հետևում։
Այդ հատվածում միացման տեղը ժամանակի ընթացքում վնասվել էր։
Գագիկը, երբ խոհանոց էր մտել, նկատել էր պատի մոտ գտնվող անցքը և թույլ հոտ զգացել։
Նա նախկինում մի քանի տարի աշխատել էր կենցաղային սարքավորումների տեղադրման ոլորտում և գիտեր, որ նման նշանները չի կարելի անտեսել։
— Բայց դու գազի մասնագետ չես,— ասաց Արտակը։
— Ճիշտ է,— պատասխանեց Գագիկը։ — Դրա համար էլ ոչ մի բան չեմ փորձել ինքնուրույն ստուգել կամ նորոգել։
Արտակը լռեց։
Այդ օրը սառնարանը չտեղադրեցին։
Առաքիչները այն տեղափոխեցին անվտանգ պահեստավորման տեղ՝ պայմանավորվելով վերադառնալ խնդրի վերացումից հետո։
Մենք ժամանակավորապես մնացինք քրոջս տանը։
Երեկոյան երեխաները քնել էին, իսկ ես ու Արտակը նստած թեյ էինք խմում։
— Պատկերացնո՞ւմ ես,— ասացի,— եթե Գագիկը ոչինչ չասեր։
Արտակը երկար լռեց։
— Ես նույնիսկ վիճեցի հետը։
— Դու չէիր հավատում։
— Հա։ Որովհետև մտածում էի՝ ուղղակի չի ուզում սառնարանը ներս տանել։
Նա ձեռքը տարավ ճակատին։
— Ամենավատն էն է, որ ես ինքս էի շտապեցնում։ Ասում էի՝ միացրեք, ստուգենք, գնացեք։
Ես նայեցի նրան։
— Կարևորը՝ հիմա գիտենք ու կվերացնենք։
Հաջորդ օրը գազի մասնագետները նորոգեցին վնասված հատվածը և անհրաժեշտ ստուգումներն իրականացրին։
Մենք սպասեցինք, մինչև պաշտոնապես թույլատրվեց անվտանգ օգտվել համակարգից։
Այդ ընթացքում պարզվեց նաև, որ նոր սառնարանի համար նախատեսված տեղը հարմար չէր։
Այն չափազանց մոտ էր գազօջախին, իսկ հետևի հատվածում բավարար օդափոխություն չէր ապահովվում։
Որոշեցինք խոհանոցի կահույքը մի փոքր վերադասավորել։
Դա լրացուցիչ ծախս էր, բայց այլևս չէինք ուզում շտապել։
Երկու օր անց առաքիչները վերադարձան։
Գագիկը նորից մեր դռան մոտ էր։
Արտակը նրան տեսնելուն պես մոտեցավ։
— Գագիկ ջան, մի րոպե։
Ես մտածեցի՝ նորից ինչ-որ խնդիր է առաջացել։
Բայց ամուսինս ձեռքը մեկնեց։
— Ուզում եմ ներողություն խնդրել։
Գագիկը զարմացավ։
— Ինչի՞ համար։
— Որ քեզ չլսեցի։ Ավելին՝ մտածեցի, թե գործից ես խուսափում։
Գագիկը սեղմեց նրա ձեռքը։
— Ոչինչ։ Լավ է, որ ամեն ինչ ժամանակին պարզվեց։
Արտակը շարունակեց.
— Ես քեզ պարտք եմ։
— Պարտք չես։ Պարզապես հաջորդ անգամ, երբ ինչ-որ մեկը վտանգի մասին զգուշացնի, նախ ստուգիր, հետո բարկացիր։
Նրանք սառնարանը տեղադրեցին նոր տեղում։
Գագիկը ստուգեց, որ սարքը կայուն կանգնած լինի և շուրջը անհրաժեշտ տարածություն մնա։
Հետո բացատրեց՝ ինչպես առաջին անգամ միացնել այն՝ ըստ արտադրողի ցուցումների։
Նարեկը ամբողջ ընթացքում կողքին կանգնած էր։
— Քեռի Գագիկ, էս սառնարանը շատ սառը կլինի՞։
Գագիկը ծիծաղեց։
— Եթե ճիշտ օգտագործեք՝ հա։
— Իսկ դու էլի կգա՞ս։
— Հուսով եմ՝ միայն եթե նոր բան գնեք։
Բոլորս ծիծաղեցինք։
Մի քանի շաբաթ անց Արտակը տուն եկավ ու ասաց.
— Այսօր խանութում մի հետաքրքիր բան եղավ։
— Ի՞նչ։
— Մարդը եկել էր բողոքելու, որ իր գնած սարքը չեն տեղադրել։ Ասում էր՝ աշխատակիցները ծույլ են։
— Հետո՞։
— Ես պատմեցի մեր պատմությունը։ Ասացի՝ նախ թող պարզի, թե ինչու չեն տեղադրել։
Ես ժպտացի։
— Ու ի՞նչ ասաց։
— Սկզբում չհավատաց։ Հետո որոշեց զանգել ու ճշտել։
Մեր խոհանոցը հիմա լրիվ ուրիշ տեսք ունի։
Սառնարանը կանգնած է պատուհանի մոտ՝ անվտանգ հեռավորությամբ մյուս սարքերից։
Երբեմն նայում եմ նրան ու հիշում այն օրը, երբ այդքան սպասված գնումը քիչ էր մնում վերածվեր դժբախտության։
Մենք համոզված էինք, որ առաքիչը պարզապես դժվարացնում է մեր կյանքը։
Բայց նա նկատել էր մի բան, որը մենք տարիներով չէինք տեսել։
Մի օր Նարեկը հարցրեց.
— Մա՛մ, Գագիկ քեռին մեզ փրկե՞լ է։
Ես մի պահ մտածեցի։
— Նա վտանգը նկատեց ու ճիշտ մարդկանց կանչեց, բալես։
— Ուրեմն լավ մարդ է։
— Լավ է, որ ուշադիր մարդ է։
Նարեկը գլխով արեց ու գնաց խաղալու։
Իսկ ես հասկացա, որ այդ պատմությունից հետո մեր ընտանիքում մի սովորություն էր փոխվել։
Այլևս չէինք շտապում բարկանալ, երբ որևէ մեկը ասում էր՝ «Սպասեք, նախ ստուգենք»։
Որովհետև երբեմն հենց այդ մի քանի րոպեն կարող է ամենակարևորը լինել։
