11-ամյակիս օրը խորթ հայրս համբուրեց ճակատս ու շշնջաց. «Այս գիշեր արի իմ կողքին քնելու»։ Ձեռքիս խոհանոցային դանակ կար, և նրա ձայնից ձեռքս սկսեց դողալ։ Բայց այդ գիշեր բացահայտված գաղտնիքն ավելի սարսափելի էր, քան պատկերացնում էի…
Տասնմեկ տարեկան էի, երբ մի գիշեր ամբողջությամբ փոխվեց իմ պատկերացումն ընտանիքիս մասին։
Մայրս երեք տարի առաջ էր ամուսնացել Վարդանի հետ։
Նա հիսուներկու տարեկան էր, լռակյաց, լուրջ տղամարդ։ Հազվադեպ էր զգացմունքներն արտահայտում։
Երբեք ինձ վրա չէր գոռում, բայց երբեմն նրա ներկայությամբ անհարմար էի զգում։
Հատկապես ծննդյանս նախորդող շաբաթներին։
Վարդանը սկսել էր տարօրինակ պահել իրեն։
Երբեմն կեսգիշերից հետո նրան տեսնում էի իմ սենյակի դռան մոտ կանգնած։
Հենց դուռը բացում էի, ձևացնում էր, թե պարզապես միջանցքով անցնում է։
Ուրիշ գիշերներ լսում էի, թե ինչպես է հեռախոսով շշնջում։
Մի անգամ հստակ լսեցի.
— Նա չպետք է իմանա։ Դեռ ոչ։
Երբ մայրիկիս հարցրի, թե ինչու է Վարդանն այդքան տարօրինակ դարձել, նա անհանգիստ ժպտաց։
— Վարդանը պարզապես քեզ համար է անհանգստանում, Անահի՛տ ջան։
Բայց աչքերիս չնայեց։
Իմ տասնմեկամյակի օրը մայրիկս գեղեցիկ ընթրիք էր պատրաստել։
Շոկոլադե տորթ, վարդագույն փուչիկներ, տասնմեկ փոքրիկ մոմ։
Ամեն ինչ սովորական էր թվում, մինչև Վարդանի հեռախոսը զանգեց։
Նա դուրս եկավ տնից՝ պատասխանելու։
Երբ վերադարձավ, դեմքը գունատ էր։
Նայեց մայրիկիս, և նրանք ինչ-որ բան հասկացրին իրար՝ առանց խոսելու։
Հետո մայրս հանկարծ հայտարարեց, որ շտապ գործով պետք է դուրս գա։
Արդեն գրեթե գիշերվա տասն էր։
Խնդրեցի մնալ։
Բայց նա համբուրեց այտս ու շշնջաց.
— Ինչ էլ այս գիշեր պատահի, ուշադիր լսիր Վարդանին։
Նրա հեռանալուց հետո գնացի խոհանոց՝ մնացած տորթը կտրելու։
Դանակը ձեռքիս էր, երբ Վարդանը հայտնվեց հետևումս։
Նա երկար լռեց։
Հետո մոտեցավ, համբուրեց ճակատս ու ցածրաձայն ասաց.
— Անահի՛տ, այս գիշեր արի իմ կողքին քնելու։
Քարացա։
Բայց ինձ վախեցրեց ոչ միայն նրա խնդրանքը։
Նրա ձայնն այնպիսին էր, կարծես հազիվ էր զսպում արցունքները։
Հետո նկատեցի, որ ինքն էլ է դողում։
Եվ նա նայում էր ոչ թե ինձ, այլ մեջքիս հետևում գտնվող մութ միջանցքին։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
— Անահի՛տ,— շշնջաց Վարդանը,— դանակը դանդաղ դիր սեղանին։
— Ինչո՞ւ։ Ի՞նչ է պատահել։
Մինչ կհասցներ պատասխանել, միջանցքից կանացի ձայն լսվեց։
— Անահի՛տ ջան, արի այստեղ։
Ամբողջ մարմնով սառեցի։
Ձայնը զարմանալիորեն նման էր մայրիկիս ձայնին։
Բայց մայրս քսան րոպե առաջ էր տնից հեռացել։
Շրջվեցի։
— Մա՞մ։
Վարդանն անմիջապես կանգնեց իմ առջև։
— Այնտեղ մի՛ գնա։
— Բայց մայրիկն է։
— Ո՛չ, Անահի՛տ։ Նա չէ։
Կանացի ձայնը կրկին լսվեց։
— Աղջի՛կս, ես եմ։ Արի՛, գրկեմ քեզ։
Այդ պահին մի տարօրինակ բան նկատեցի։
Իմ մայրը վաղուց իրեն այդպես չէր անվանում հեռվից ինձ դիմելիս։
Վարդանը վերցրեց հեռախոսը։
— Կանգնիր իմ հետևում,— ասաց։
Հանկարծ խոհանոցի մուտքի մոտ մի կին հայտնվեց։
Մոտ քառասունհինգ տարեկան էր, երկար մուգ մազերով ու գունատ դեմքով։
Նրա աչքերը լցվեցին, երբ տեսավ ինձ։
Ես այդ կնոջը երբեք չէի հանդիպել։
Բայց նա ինձ նայում էր այնպես, կարծես ամբողջ կյանքում սպասել էր այդ պահին։
— Իմ փոքրիկ աղջի՛կը,— շշնջաց։
Հետ գնացի դեպի սառնարանը։
— Դուք ո՞վ եք։
Կինը մի քայլ առաջ եկավ։
Վարդանը բարձրաձայն ասաց.
— Լուսինե՛, խնդրում եմ, կանգնիր։
Կինը կանգ առավ։
Հետո նայեց ուղիղ աչքերիս։
— Անահի՛տ, քեզ մեծացրած կինը քո կենսաբանական մայրը չէ։
Շունչս կտրվեց։
— Ի՞նչ։
Լուսինեն սկսեց արտասվել։
— Ինձ ասացին, որ աղջիկս մահացել է։ Տասնմեկ տարի շարունակ հավատացել եմ, որ երեխաս ողջ չէ։
Նայեցի Վարդանին։
Նա զարմացած չէր։
Նա ճանաչում էր այդ կնոջը։
— Վարդա՛ն, ի՞նչ է ասում։
Առաջին անգամ տեսա, թե ինչպես է խորթ հայրս լաց լինում։
— Անահի՛տ, մի բան կա, որը ես ու մայրիկդ վաղուց պետք է քեզ պատմեինք։
Հենց այդ պահին մեքենայի լույսերը լուսավորեցին պատուհանը։
Մայրս վերադարձել էր։
Նա վազելով մտավ տուն։
Բայց երբ խոհանոցում տեսավ Լուսինեին, պայուսակը ձեռքից ընկավ։
— Ո՛չ,— շշնջաց։
Լուսինեն շրջվեց դեպի մայրս։
— Բարև՛, Սոնա։ Իսկապե՞ս մտածում էիր, որ երբեք չեմ գտնի աղջկաս։
Նայեցի երկուսին։
— Դուք իրար ճանաչո՞ւմ եք։
Ոչ մեկը չպատասխանեց։
— Ինչ-որ մեկն ինձ վերջապես կբացատրի՞, թե ինչ է կատարվում։
Լուսինեն պատմեց, որ տասնմեկ տարի առաջ աղջիկ էր ծննդաբերել։
Բայց բարդություններ էին առաջացել։
Նորածնին գրկել էր ընդամենը մի քանի րոպե։
Հետո բժիշկները տարել էին փոքրիկին։
Հաջորդ առավոտ նրան հայտնել էին, որ երեխան մահացել է։
— Բայց նա չէր մահացել,— ասաց Լուսինեն՝ նայելով մայրիկիս։
Սոնան հեկեկում էր։
— Խնդրում եմ, Լուսինե՛…
— Դու գիտես, որ ճիշտ եմ ասում։
Նայեցի մորս։
Այն կնոջը, որն ինձ սովորեցրել էր կարդալ։
Որը գրկում էր ինձ, երբ վատ երազ էի տեսնում։
Որը խնամում էր ծնկներիս ամենափոքր քերծվածքը։
— Մա՛մ…
Նա նստեց աթոռին։
Եվ հազիվ լսելի ասաց.
— Անահի՛տ, Լուսինեն քո կենսաբանական մայրն է։
Թվաց՝ սենյակը պտտվում է։
Պատմության շարունակությունը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
