Սկեսուրս ութամյա աղջկաս խնդրում էր ամեն օր գաղտնի լուսանկարել ինձ և նկարներն ուղարկել անծանոթ տղամարդու։ Երբ կարդացի այդ տղամարդու վերջին հաղորդագրությունը, անմիջապես բացատրություն պահանջեցի…
Ամեն ինչ սկսվեց այն օրը, երբ պատահաբար նկատեցի, թե ինչպես է աղջիկս հեռախոսը թաքցնում բազմոցի բարձի հետևում։
Ես հյուրասենյակում գիրք էի կարդում։ Երբ շրջվեցի, ութամյա Միլենան արագ իջեցրեց հեռախոսն ու ձևացրեց, թե պատուհանից դուրս է նայում։
— Միլենա՛, դու ինձ լուսանկարեցի՞ր։
— Չէ՛, մա՛մ։
Այնքան արագ պատասխանեց, որ նույնիսկ ծիծաղեցի։
Բայց հաջորդ օրերին նույնը կրկնվեց։
Մի առավոտ խոհանոցում սուրճ էի պատրաստում, երբ նկատեցի, որ աղջիկս հեռախոսն ուղղել է դեպի ինձ։
Մեկ ուրիշ անգամ լուսանկարեց, երբ դեռ գիշերազգեստով նստած էի նախաճաշի սեղանի մոտ։
— Ինչո՞ւ ես անընդհատ ինձ նկարում,— հարցրի։
Նրա այտերը կարմրեցին։
— Ուղղակի հավեսի համար։
Ես՝ Լուսինես, երեսունվեց տարեկան եմ։ Ամուսնուս՝ Արամի հետ տասը տարի է՝ ամուսնացած ենք։
Սկեսուրս՝ Սուսաննան, մեզնից տասը րոպե հեռավորության վրա էր ապրում։ Երբեք շատ մտերիմ չենք եղել, բայց լուրջ վեճեր էլ չենք ունեցել։
Նա պաշտում էր Միլենային։ Երբ աշխատանքից ուշ էի վերադառնում, հաճախ էր դպրոցից վերցնում թոռնուհուն։ Շաբաթ օրերին էլ միասին ժամերով զբաղվում էին։
Հենց այդ պատճառով սկզբում առանձնապես չանհանգստացա։
Մինչև մի երեկո աղջկաս սենյակից հեռախոսային խոսակցություն լսեցի։
— Տատի՛կ, այսօր երեք հատ ստացվեց։
Մի փոքր լռություն տիրեց։
Հետո Միլենան շշնջաց.
— Չէ՛, մաման ոչինչ չի նկատել։
Տեղում քարացա։
Արդեն պատրաստվում էի ներս մտնել, երբ լսեցի հաջորդ նախադասությունը։
— Լավ, վաղն ավելի շատ կնկարեմ։ Դու դրանք նրան կուղարկե՞ս։
«Նրան»։
Ո՞ւմ մասին էր խոսքը։
Այդ երեկո Արամին պատմեցի ամեն ինչ։
Նա զարմացավ։
— Երևի մայրիկն ու Միլենան ինչ-որ խաղ են հորինել։
Բայց երկու օր անց ես ինքս լսեցի, թե ինչպես սկեսուրս աղջկաս ասաց.
— Աշխատիր, որ բնական ստացվի։ Մաման չպետք է նկատի, որ լուսանկարում ես։
Այդ պահից այլևս հանգիստ չէի։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Երկու օր անց Սուսաննան մեր տանն էր։
Նա ու Միլենան խոհանոցում թխվածք էին պատրաստում։
Մի պահ սկեսուրս հեռախոսը թողեց հյուրասենյակի սեղանին ու գնաց լոգասենյակ։
Հենց այդ պահին էկրանը լուսավորվեց։
Չէի պատրաստվում կարդալ ուրիշի հաղորդագրությունները։
Բայց աչքովս ընկած առաջին նախադասությունը ստիպեց կանգ առնել։
«Այսօրվա լուսանկարները ստացել եմ»։
Ուղարկողի անունը Կարեն էր։
Անծանոթ տղամարդ։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
Վերցրի հեռախոսը։
Գիտեի, որ սխալ եմ անում, բայց բացեցի նամակագրությունը։
Հաջորդ հաղորդագրությունն ավելի անհանգստացնող էր։
«Շարունակեք նրան ամեն օր լուսանկարել։ Հատկապես այն պահերին, երբ կարծում է, թե ոչ ոք իրեն չի նայում»։
Մի պահ չկարողացա շարժվել։
Հետո տեսա մեկ ուրիշ հաղորդագրություն։
«Այսօրվա նրա ժպիտը հենց այն էր, ինչ ինձ պետք էր»։
Իսկ վերջինից ձեռքերս սկսեցին դողալ։
«Լուսինեին դեռ իմ մասին ոչինչ մի ասեք։ Երբ ամեն ինչ պատրաստ լինի, ես ինքս կհայտնվեմ նրա առջև»։
Ո՞վ էր այդ Կարենը։
Ինչո՞ւ էր նրան հետաքրքրում իմ առօրյան։
Ինչո՞ւ էր սկեսուրս ութամյա աղջկաս ներգրավել այդ գաղտնի գործի մեջ։
Եվ ի՞նչ էր նշանակում, որ անծանոթ տղամարդն անձամբ հայտնվելու էր իմ առջև։
Այլևս չէի պատրաստվում սպասել։
Երբ Սուսաննան վերադարձավ, հեռախոսը դեռ ձեռքիս էր։
— Լուսինե՛, ի՞նչ է պատահել,— հարցրեց նա։
Հեռախոսը բարձրացրի։
— Ո՞վ է Կարենը։
Սկեսուրիս դեմքն անմիջապես փոխվեց։
— Որտեղի՞ց գիտես նրա մասին։
— Ձեր հեռախոսից։ Բացատրեք՝ ինչո՞ւ եք աղջկաս խնդրում գաղտնի լուսանկարել ինձ ու նկարներն ուղարկել ինչ-որ տղամարդու։
Նա լռեց։
— Սուսաննա՛, ես ամեն ինչ կարդացել եմ։ Այդ մարդն ասում է, որ շուտով անձամբ կհայտնվի իմ առջև։ Ի՞նչ է ուզում ինձնից։
Սկեսուրս նայեց դեպի խոհանոց։
Միլենան կանգնած էր դռան մոտ՝ անհանգիստ դեմքով։
Սուսաննան ծանր հառաչեց։
— Երևի այլևս իմաստ չունի թաքցնել։
— Ի՞նչը թաքցնել։
Նա մոտեցավ դարակին, հանեց փոքրիկ այցեքարտ և մեկնեց ինձ։
Վրան գրված էր.
«Կարեն — դիմանկարիչ»։
Շփոթված նայեցի այցեքարտին։
— Դիմանկարիչն ի՞նչ կապ ունի այս ամենի հետ։
Սուսաննան մեղմ ժպտաց։
— Հիշո՞ւմ ես, թե անցած տարի ինչ ասացիր ընտանեկան լուսանկարների մասին։
Սկզբում չհիշեցի։
— Ասում էիր՝ Միլենայի հետ գրեթե ոչ մի բնական լուսանկար չունես։ Միշտ կամ դու ես լուսանկարում բոլորին, կամ երբ քեզ են նկարում, ստիպված ժպտում ես տեսախցիկին։
Այդ խոսակցությունը հիշեցի։
Մի երեկո ընտանեկան հին լուսանկարներն էի նայում։ Նկատել էի, որ աղջկաս մանկությունից հարյուրավոր նկարներ ունենք, բայց շատ քչերում եմ ես նրա կողքին։
Արամն էլ էր լսել այդ խոսքերը։
— Նա որոշեց ծննդյանդ համար առանձնահատուկ նվեր պատրաստել,— շարունակեց Սուսաննան։— Գտանք Կարենին։ Նա լուսանկարների հիման վրա դիմանկարներ է ստեղծում։
— Եվ դրա համա՞ր էիք ինձ գաղտնի նկարում։
— Կարենը չէր ուզում բեմադրված լուսանկարներ։ Ուզում էր տեսնել քեզ սովորական պահերին։ Երբ ժպտում ես Միլենային, երբ նրա համար նախաճաշ ես պատրաստում, երբ նրա հետ խաղում ես ու չես մտածում, որ ինչ-որ մեկը քեզ նկարում է։
Դեռ չէի կարողանում ամբողջությամբ հավատալ։
— Իսկ ինչո՞ւ էր ասում, որ անձամբ կհայտնվի իմ առջև։
Սուսաննան ծիծաղեց։
— Որովհետև վաղը պետք է գար պատրաստի աշխատանքը քեզ հանձնելու։ Այդ մարդը նկարել լավ գիտի, բայց հաղորդագրություններ գրել՝ ոչ այնքան։
Այդ պահին Միլենան վազեց իր սենյակ ու վերադարձավ թղթապանակով։
— Մա՛մ, անակնկալն արդեն փչացավ։ Կարող ես նայել։
Բացեցի թղթապանակը։
Ներսում մի քանի էսքիզ կար։
Առաջինում ես ու Միլենան խոհանոցում ծիծաղում էինք։
Երկրորդում գիշերը վերմակն էի ուղղում քնած աղջկաս վրա։
Երրորդում միասին նստած էինք բազմոցին, իսկ Միլենան գլուխը դրել էր ուսիս։
Այնքան սովորական պահ էր, որ երբեք չէի մտածի, թե կարող է նկարի թեմա դառնալ։
Վերջին էջը շրջեցի։
Այնտեղ գրված էր.
«Մայրիկին՝ այն բոլոր պահերի համար, երբ նա կարծում էր, թե ոչ ոք չի նկատում, թե որքան սեր է տալիս մեզ»։
Կարդացի ու լռեցի։
Աչքերս լցվեցին արցունքներով։
Միլենան մոտեցավ։
— Մա՛մ, դու լաց ես լինո՞ւմ։ Քեզ դո՞ւր չեկավ։
Ծնկի իջա ու ամուր գրկեցի աղջկաս։
— Շատ դուր եկավ, բալե՛ս։ Պարզապես անակնկալի բերեցիր ինձ։
Հետո շրջվեցի սկեսուրիս կողմը։
— Չէի՞ք կարող այս ամենը մի քիչ պակաս կասկածելի կազմակերպել։
Նա ծիծաղեց։
— Կարենին արդեն ասել եմ, որ այդպիսի հաղորդագրություններով մարդկանց կարող է սրտի կաթվածի հասցնել։
Բայց հետո լրջացավ։
— Մի բանում դու ճիշտ ես, Լուսինե՛։ Մենք չպետք է Միլենային սովորեցնեինք քեզնից գաղտնիքներ պահել։ Նվերը կարելի էր ուրիշ ձևով էլ պատրաստել։
Ես գլխով արեցի։
Հաջորդ օրը նկարիչը բերեց ավարտված դիմանկարը։
Այնտեղ ես ու Միլենան էինք՝ բազմոցին նստած։ Աղջիկս գլուխը դրել էր ուսիս, իսկ ես նրան էի նայում ու ժպտում։
Դա մի պահ էր, որի մասին նույնիսկ չէի հիշում։
Բայց հիմա այդ նկարը կախված է մեր հյուրասենյակում։
Ամեն անգամ նայելիս հիշում եմ այն օրը, երբ ուրիշի հեռախոսում մի քանի հաղորդագրություն կարդալուց հետո համոզված էի, թե ընտանիքս ինձնից ինչ-որ սարսափելի բան է թաքցնում։
Նրանք իսկապես գաղտնիք ունեին։
Բայց այդ գաղտնիքի հետևում ոչ թե վտանգավոր անծանոթ էր, այլ մի նվեր, որը ցույց տվեց իմ առօրյայի այն գեղեցիկ պահերը, որոնք ինքս երբեք չէի նկատել։
