Աղջկաս նոր բնակարանի բանալիները ստանալուց երեք օր անց հարևանները զանգեցին ու ասացին, որ նրա բնակարանից ամբողջ կահույքը դուրս են բերում։ Մենք շտապ հասանք այնտեղ։ Դռան մոտ կանգնած տղամարդը հայտարարեց. «Ձեր աղջիկն ինքն է պատվիրել տեղափոխությունը»։ Բայց աղջիկս այդ պահին իմ կողքին էր, իսկ ներսից լսվեց նրա ձայնը՝ նույն բառերով, նույն ծիծաղով։
Ես՝ Լուսինես, հիսունվեց տարեկան եմ։ Աղջիկս՝ Նարեն, երեսուներկու տարեկան էր և վերջապես կարողացել էր սեփական բնակարան գնել։
Տարիներ շարունակ աշխատել էր, գումար հավաքել։ Նորակառույց շենքում փոքրիկ երկսենյականոց բնակարան էր գնել։
Բանալիները ստացել էինք ընդամենը երեք օր առաջ։
Նարեն արդեն կահույքի մի մասը տեղափոխել էր՝ բազմոցը, ննջասենյակի մահճակալը, ճաշասեղանն ու պահարանները։
Այդ առավոտ հարևանուհին զանգեց։
— Լուսինե՛ ջան, ձեր աղջիկը տե՞ղյակ է, որ իր բնակարանից ամեն ինչ տանում են։
Ես մտածեցի՝ կատակ է։
Բայց կինը շարունակեց.
— Երկու տղամարդ մեծ մեքենայով եկել են։ Արդեն բազմոցն իջեցրել են։
Անմիջապես Նարեին զանգեցի։
Նա նույնպես ոչինչ չգիտեր։
Տասը րոպե անց միասին հասանք շենք։
Բակում մեծ բեռնատար էր կանգնած։
Նրա մեջ արդեն մեր բազմոցն ու ճաշասեղանն էին։
Ես մոտեցա տեղափոխությունը ղեկավարող տղամարդուն։
— Ո՞վ է ձեզ թույլ տվել այս իրերը տանել։
Նա հանգիստ պատասխանեց.
— Բնակարանի սեփականատերը։ Նարեն ինքն է պատվիրել։
Աղջիկս առաջ եկավ։
— Ես Նարեն եմ։ Ոչ մի տեղափոխություն չեմ պատվիրել։
Տղամարդը նայեց նրան, հետո հեռախոսին։
— Բայց մեզ հաստատել են, որ ամեն ինչ համաձայնեցված է։
Այդ պահին բնակարանի բաց դռնից լսվեց Նարեի ձայնը.
— Էս ամբողջ կահույքը այստեղից պետք է հանել։
Հետո՝ նրա ծանոթ ծիծաղը։
Ես շրջվեցի դեպի աղջիկս։
Նարեն գունատվել էր։
— Մա՛մ, դա իմ ձայնն է։
Նա բարձրաձայն ասաց.
— Ես հիմա այստեղ եմ։ Ո՞վ է ներսում խոսում իմ ձայնով։
Մի քանի վայրկյան անց բնակարանից նորից լսվեց նրա ձայնը։
Այս անգամ կրկնվեցին հենց այն բառերը, որոնք նա նոր էր ասել։
Նարեն բռնեց ձեռքս։
— Մա՛մ, այստեղ ինչ-որ մեկը մեզ լսում է։ Եվ մեր խոսքերը ներսում միացնում է բարձրախոսով։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Դռան մոտ կանգնած տղամարդը շփոթվեց։
— Ի՞նչ բարձրախոս։
Նարեն շրջվեց դեպի նա։
— Դուք ասացիք՝ ինձանից թույլտվություն ունեք։ Հիմա ցույց տվեք՝ ով է այդ թույլտվությունը տվել։
Տղամարդը ներկայացավ՝ Կարեն։
Նա տեղափոխման ընկերության աշխատակից էր։
Հեռախոսում պատվեր ուներ՝ նշված էր Նարեի անունը, բնակարանի հասցեն ու կահույքի ամբողջ ցանկը։
Պատվերը ստացվել էր նախորդ երեկոյան։
Բայց հեռախոսահամարը Նարեինը չէր։
Եվ վճարումն արել էր բոլորովին ուրիշ մարդ։
— Մեզ ասել են, որ սեփականատերը քաղաքում չէ,— բացատրեց Կարենը։ — Բնակարանի պատասխանատուն պետք է դուռը բացեր։
Նարեն միանգամից հարցրեց.
— Ո՞վ է այդ պատասխանատուն։
Կարենը ցույց տվեց շենքի սպասարկման ընկերության նախկին աշխատակցի անունը՝ Էդգար։
Աղջիկս այդ անունը ճանաչեց։
Հենց Էդգարն էր երեք օր առաջ նրան բնակարանի բանալիները հանձնել։
Ես ուզում էի անմիջապես ներս մտնել։
Բայց Նարեն կանգնեցրեց ինձ։
— Մա՛մ, նախ ոստիկանություն զանգենք։ Չգիտենք՝ ներսում ով կա։
Մենք հայտնեցինք, որ մեր բնակարանից առանց թույլտվության կահույք են տեղափոխում։
Նաև տեղեկացրինք շենքի ներկայիս կառավարչին։
Կարենին խնդրեցինք դադարեցնել տեղափոխությունը, մինչև պատվիրատուի ինքնությունը պարզվի։
Նա համաձայնեց։
— Ես չեմ ուզում ուրիշի իրերը տանել։ Եթե խաբել են, ես էլ եմ տուժող։
Մինչ սպասում էինք, Նարեն ուշադիր նայում էր բնակարանի բաց դռանը։
— Մա՛մ, մի բան հիշեցի։
— Ի՞նչ։
— Երբ բանալիները ստացա, Էդգարը ցույց տվեց բնակարանի նոր դոմոֆոնն ու տեսախցիկը։ Ասաց՝ ամեն ինչ հեռախոսով կարելի է կառավարել։
Ես գլխով արեցի։
Նարեն շարունակեց.
— Բայց ես դեռ չէի հասցրել ամբողջությամբ փոխել համակարգի մուտքի տվյալները։
Այդ պահին դռան մոտ հայտնվեց շենքի կառավարիչը՝ Արսենը։
Նա զարմացած նայեց բեռնատարին։
— Ի՞նչ է այստեղ կատարվում։
Նարեն արագ բացատրեց։
Արսենը բարձրացավ բնակարան։
Մենք նրա ու ոստիկանների ժամանելուն սպասեցինք՝ առանց իրավիճակը սրելու։
Մի քանի րոպե անց պարզվեց, որ ներսում ոչ ոք չէր խոսում։
Բնակարանի հյուրասենյակում տեղադրված փոքրիկ բարձրախոսից էին հնչում մեր ձայները։
Նույնիսկ այն, ինչ խոսում էինք միջանցքում։
Ձայնը մի քանի վայրկյան ուշացումով էր կրկնվում։
Նարեն հասկացավ, որ արտաքին տեսախցիկի խոսափողի ձայնը ինչ-որ մեկը փոխանցում է ներսի բարձրախոսին։
Սարքավորումները նախատեսված էին դռան մոտ կանգնած այցելուի հետ հաղորդակցվելու համար։
Բայց դրանց կառավարման հասանելիությունը դեռ ուրիշի մոտ էր մնացել։
— Այսինքն՝ ինչ-որ մեկը հիմա մեզ լսո՞ւմ է,— հարցրի։
Արսենը պատասխանեց.
— Առնվազն համակարգի միջոցով կարողացել են միացնել այդ ձայնը։ Պետք է պարզենք՝ ով է կառավարում սարքերը։
Այդ ընթացքում Կարենը ցույց տվեց իր ստացած պատվերը։
Պարզվեց՝ կահույքը պետք է տեղափոխեին քաղաքի ծայրամասում գտնվող պահեստ։
Բայց ամենատարօրինակն այն էր, որ պատվերի մեջ նշված էին նաև այն իրերը, որոնք Նարեն բերել էր ընդամենը նախորդ օրը։
Մեծ կապույտ բազմոցը։
Կլոր ճաշասեղանը։
Ննջասենյակի երկու պահարանները։
Նույնիսկ պատշգամբի փոքրիկ աթոռները։
Ես հարցրի.
— Այդ մարդը որտեղի՞ց գիտեր՝ բնակարանում ինչ կա։
Նարեն կամաց պատասխանեց.
— Որովհետև տեսախցիկները միացված էին։
Նա հիշեց, որ Էդգարը բնակարանի հանձնման օրը իրեն ցույց էր տվել հյուրասենյակի տեսախցիկի հնարավորությունները։
Ասել էր, թե մինչև համակարգի վերջնական կարգավորումը սարքերը կմնան սպասարկման ընկերության հաշվին։
Նարեն զբաղված էր տեղափոխությամբ և չէր հասկացել, թե ինչ վտանգավոր է չվերահսկվող մուտքը։
Իսկ հիմա պարզվում էր, որ ինչ-որ մեկը կարողացել էր իմանալ՝ երբ է կահույքը տեղ հասել, երբ է աղջիկս հեռացել և երբ է բնակարանը դատարկ մնացել։
Քիչ անց ներսի բարձրախոսն անջատվեց։
Միաժամանակ շենքի բակ մտավ մոխրագույն մեքենա։
Դրանից իջավ Էդգարը։
Նա մեզ տեսնելով մի պահ կանգ առավ։
Հետո փորձեց ժպտալ։
— Նարե՛, էս ի՞նչ խառնաշփոթ է։
Աղջիկս մոտեցավ։
— Էդգա՛ր, ինչո՞ւ են իմ կահույքը տանում։
Նա ուսերը թոթվեց։
— Չգիտեմ։ Ինձ ասել էին՝ ինչ-որ բան եք փոխում բնակարանում։
— Ո՞վ էր ասել։
— Չեմ հիշում։
Կարենը նրան տեսնելով անմիջապես արձագանքեց։
— Դուք չե՞ք երեկ երեկոյան ինձ պատվերը հաստատել։
Էդգարի դեմքը փոխվեց։
— Ես ձեզ չեմ ճանաչում։
Կարենը հեռախոսը ցույց տվեց։
— Բայց ձեր անունով է պատվերը։
Այդ պահին Էդգարը փորձեց հեռանալ։
Սակայն շենքի կառավարիչը խնդրեց նրան մնալ և բացատրություն տալ ժամանող ոստիկաններին։
Ես նայում էի աղջկաս։
Նարեն չէր լացում։
Նա միայն կրկնում էր.
— Երեք օր է՝ այս բնակարանի տերն եմ։ Երեք օր։ Ու արդեն ինչ-որ մեկը մտածել է, որ կարող է իմ բացակայությամբ ամեն ինչ տանել։
Բայց պարզվեց՝ մենք առաջինը չէինք։
Երկրորդ հարկից մի կին մոտեցավ։
Նրա անունը Սոնա էր։
— Կներեք, որ խառնվում եմ,— ասաց։ — Բայց երկու շաբաթ առաջ իմ հարևանի բնակարանից էլ մի քանի իր էին տարել։ Ասել էին՝ վերանորոգման համար են տեղափոխում։
Արսենը շրջվեց դեպի նա։
— Ո՞ր բնակարանից։
Սոնան ցույց տվեց։
Պարզվեց՝ այդ բնակարանի սեփականատերը մի քանի օրով արտասահման էր մեկնել։
Երբ վերադարձել էր, հայտնաբերել էր, որ նոր գնած կահույքի մի մասը չկա։
Սպասարկման նախկին աշխատակիցները ասել էին, թե այդ իրերը ժամանակավորապես պահեստ են տարել։
Բայց սեփականատերը դեռ չէր կարողացել դրանք վերադարձնել։
Այդ պահին ամեն ինչ ավելի լուրջ դարձավ։
Մեր բնակարանը կարող էր լինել պարզապես հերթական հասցեն։
Ոստիկանները ժամանեցին։
Մենք ներկայացրինք կատարվածը, տեղափոխման պատվերը, սեփականության ու կահույքի գնման վերաբերյալ ունեցած տեղեկությունները։
Կարենի ընկերությունը նույնպես պատրաստ էր համագործակցել։
Տեղափոխման աշխատանքները դադարեցվեցին։
Բեռնատարում եղած իրերը մնացին տեղում՝ մինչև անհրաժեշտ գործողություններն ավարտվեցին։
Էդգարը ստիպված եղավ բացատրել, թե ինչու էր դեռ հասանելիություն ունեցել բնակարանի կառավարման համակարգին և ինչ կապ ուներ տեղափոխման պատվերի հետ։
Բայց այդ օրը ոչ ոք չէր կարող հաստատ ասել՝ նա միայնակ էր գործել, թե ուրիշ մարդիկ էլ էին մասնակցել։
Երբ առաջին անգամ մտանք դատարկված հյուրասենյակ, Նարեն կանգ առավ։
Բազմոցի տեղում միայն հատակի հետքերն էին։
Ճաշասեղանի տեղը դատարկ էր։
Ննջասենյակից պահարաններից մեկն արդեն հանել էին։
Աղջիկս մոտեցավ պատուհանին։
— Մա՛մ, ես այս բնակարանի համար ութ տարի գումար եմ հավաքել։
Ես կանգնեցի կողքին։
— Գիտեմ։
— Ամբողջ ընթացքում մտածում էի՝ երբ վերջապես բանալիները ստանամ, ամեն ինչ իմը կլինի։ Իսկ հիմա պարզվում է՝ նույնիսկ իմ տուն մտնելու հնարավորությունը ուրիշն ունի։
Ես բռնեցի նրա ձեռքը։
— Բնակարանը քոնն է։ Բայց պետք է նաև համոզվենք, որ այն իսկապես անվտանգ է։
Նարեն գլխով արեց։
Այդ օրը մենք չգիշերեցինք այնտեղ։
Բնակարանի դռ
