Նա իր հավատարիմ կնոջը փոխեց միլիարդավոր դոլարների ու երիտասարդ սիրուհու հետ կյանքի հետ։ Բայց երեք տարի անց նախկին կինը երեք երեխաների հետ մտավ նրա գրասենյակ, և այն, ինչ ասաց, ստիպեց հզոր գործարարին ծնկի գալ…
38 տարեկանում Իթան Ուիթմորն ուներ այն ամենը, ինչի մասին մարդկանց մեծ մասը կարող էր միայն երազել։
Միլիարդավոր դոլարների կարողություն, ազդեցիկ ծանոթություններ, շքեղ բնակարաններ քաղաքի ամենաբարձր երկնաքերերում և սեփական ընկերություն, որի անունը հայտնի էր ամբողջ երկրում։
Նրա լուսանկարները պարբերաբար հայտնվում էին գործարար ամսագրերի շապիկներին։
Լրագրողները նրան անվանում էին ժամանակակից բիզնեսի ամենահաջողակ ու անզիջում ղեկավարներից մեկը։
Իսկ Իթանը սիրում էր այդ համբավը։
Նա համոզված էր, որ կյանքում ամեն ինչ կարելի է ձեռք բերել, եթե բավականաչափ փող, համառություն և ազդեցություն ունես։
Նրա գլխավոր գրասենյակը գտնվում էր քաղաքի ամենաբարձր շենքերից մեկի 42-րդ հարկում։
Հսկայական ապակեպատ պատուհաններից երևում էր ամբողջ քաղաքը։
Երեկոյան, երբ հազարավոր լույսեր էին վառվում, Իթանը կանգնում էր պատուհանի մոտ ու նայում ներքևում փռված փողոցներին։
Նրան թվում էր, թե ամբողջ աշխարհն իր ոտքերի տակ է։
Բայց կար մի բան, որի մասին նա չէր սիրում մտածել։
Էվելինը։
Նրա նախկին կինը։
Այն միակ կինը, որը հավատացել էր իրեն այն ժամանակ, երբ նա դեռ ոչինչ չուներ։
Երբ Իթանը նոր էր սկսում իր բիզնեսը, Էվելինն էր նրա կողքին։
Նա լսում էր ամուսնու անհավանական ծրագրերը, քաջալերում նրան ձախողումներից հետո, օգնում հաղթահարել ֆինանսական դժվարությունները։
Երբեմն նրանք ստիպված էին լինում խնայել նույնիսկ ամենասովորական գնումների վրա։
Բայց Էվելինը երբեք չէր բողոքում։
Նա հավատում էր, որ մի օր ամեն ինչ լավ է լինելու։
Եվ այդ օրը եկավ։
Իթանի ընկերությունը սկսեց արագ աճել։
Հայտնվեցին մեծ ներդրողներ։
Հետո՝ միջազգային պայմանագրեր։
Հետո՝ միլիոններ։
Իսկ միլիոններին հաջորդեցին միլիարդները։
Բայց որքան մեծանում էր Իթանի կարողությունը, այնքան ավելի քիչ ժամանակ էր նա անցկացնում կնոջ հետ։
Էվելինը ցանկանում էր սովորական ընտանեկան կյանք։
Երեկոյան միասին ընթրել։
Հանգստյան օրերին զբոսնել։
Երբեմն հեռախոսն անջատել ու պարզապես խոսել։
Իթանի համար այդ ամենը ժամանակի կորուստ էր դարձել։
— Դու չես հասկանում, Էվելի՛ն,— հաճախ ասում էր նա։— Ես հիմա չեմ կարող կանգ առնել։ Մենք կարող ենք շատ ավելիին հասնել։
— Ես քեզ չեմ խնդրում կանգ առնել,— պատասխանում էր կինը։— Պարզապես ուզում եմ, որ երբեմն հիշես՝ դու նաև ընտանիք ունես։
Բայց Իթանը չէր լսում։
Հենց այդ ժամանակ նրա կյանքում հայտնվեց Նադիան։
Երիտասարդ, գեղեցիկ, հավակնոտ կին, որը հիացած էր նրա հաջողություններով։
Նադիան երբեք չէր դժգոհում, որ Իթանը ուշ է տուն գալիս։
Չէր պահանջում միասին հանգստանալ։
Չէր հարցնում, թե ինչու է նա հերթական անգամ բաց թողել ընտանեկան ընթրիքը։
Նա պարզապես ասում էր.
— Դու բացառիկ մարդ ես, Իթա՛ն։ Քեզ նման տղամարդիկ չպետք է սահմանափակվեն սովորական կյանքով։
Իթանին դուր էր գալիս այդ խոսքերը լսել։
Շուտով նա սկսեց մտածել, որ Էվելինը պարզապես չի համապատասխանում իր նոր կյանքին։
Եվ մի օր որոշեց հեռանալ։
Ամուսնալուծությունը ձևակերպեցին առանց հրապարակային սկանդալի։
Իթանը համոզված էր, որ ճիշտ որոշում է կայացրել։
Նա ընտրել էր այն կյանքը, որն իրեն իսկապես արժանի էր թվում։
Էվելինը վերջին հանդիպման ժամանակ միայն մի բան ասաց.
— Մի օր դու կհասկանաս, թե իրականում ինչ ես կորցրել։
Իթանը թեթև ժպտաց։
— Ես ոչինչ չեմ կորցնում, Էվելի՛ն։ Պարզապես առաջ եմ շարժվում։
Այդ խոսքերից հետո նրանք բաժանվեցին։
Եվ Էվելինը անհետացավ նրա կյանքից։
Ոչ մի զանգ։
Ոչ մի հաղորդագրություն։
Ոչ մի փորձ՝ վերականգնելու հարաբերությունները։
Սկզբում Իթանին դա նույնիսկ դուր էր գալիս։
Նա մտածում էր, որ նախկին կինը վերջապես ընդունել է իրականությունը։
Բայց ամիսներն անցնում էին, և այդ լռությունը սկսեց անհանգստացնել նրան։
Նա երբեմն հիշում էր Էվելինի ժպիտը։
Նրանց փոքրիկ բնակարանը։
Այն երեկոները, երբ կինը սպասում էր իրեն՝ սեղանին տաք ընթրիք դրած։
Սակայն ամեն անգամ այդ մտքերը հեռացնում էր գլխից։
Նա հիմա ուրիշ կյանք ուներ։
Նոր կին։
Նոր նպատակներ։
Նոր հաղթանակներ։
Եվ այդպես անցավ երեք տարի։
Մի օր Իթանը նստած էր իր գրասենյակում՝ ստորագրելով հերթական խոշոր գործարքի փաստաթղթերը։
Հանկարծ դուռը թակեցին։
Ներս մտավ նրա փաստաբանը՝ Ռիչարդը։
Սովորաբար Ռիչարդը հանգիստ ու ինքնավստահ մարդ էր։
Բայց այդ օրը դեմքին տարօրինակ լարվածություն կար։
— Պարո՛ն Ուիթմոր, ներքևում մի կին է եկել։ Ասում է՝ անպայման պետք է ձեզ տեսնի։
Իթանը նույնիսկ գլուխը չբարձրացրեց։
— Այսօր հանդիպումներ չունեմ։ Թող քարտուղարուհուս դիմի։
— Նա ասում է, որ հարցը շատ կարևոր է։
— Բոլորն էլ այդպես են ասում։
Ռիչարդը մի պահ լռեց։
Հետո ավելացրեց.
— Նա երեք փոքր երեխայի հետ է եկել։
Իթանի գրիչը կանգ առավ։
— Երեք երեխայի՞։
— Այո՛։
— Իսկ ի՞նչ կապ ունեն այդ երեխաներն ինձ հետ։
Ռիչարդը ծանր շունչ քաշեց։
— Կարծում եմ՝ ավելի լավ կլինի, եթե ինքներդ տեսնեք։
Իթանը դժգոհ վեր կացավ։
— Լավ։ Թող գա խորհրդակցությունների սենյակ։
Մի քանի րոպե անց նա մտավ 42-րդ հարկի մեծ խորհրդակցությունների սենյակ։
Եվ հենց այդ պահին քարացավ։
Դռան մոտ կանգնած էր Էվելինը։
Բայց ոչ այն Էվելինը, որին հիշում էր։
Նրա նախկին կինը փոխվել էր։
Այլևս չկար նախկին անվստահությունը, տխուր հայացքը կամ այն լուռ սպասումը, որը Իթանը սովոր էր տեսնել նրա դեմքին։
Էվելինը կանգնած էր ուղիղ, հանգիստ ու ինքնավստահ։
Եվ նրա կողքին երեք փոքր երեխա կար։
Երկու աղջիկ և մեկ տղա։
Իթանը նայեց երեխաներին։
Հետո՝ Էվելինին։
— Էվելի՞ն… Ի՞նչ ես անում այստեղ։
Կինը հանգիստ պատասխանեց.
— Բարև, Իթա՛ն։ Մենք պետք է խոսենք։
Նա դեռ չէր հասցրել հասկանալ կատարվածը, երբ փոքրիկ տղան բարձրացրեց գլուխը։
Իթանը նայեց նրա աչքերին։
Եվ սիրտը կարծես մի պահ կանգ առավ։
Այդ աչքերը չափազանց ծանոթ էին։
Նույն վառ կապույտ գույնը։
Նույն հայացքը։
Նույնը, ինչ ամեն առավոտ տեսնում էր հայելու մեջ։
Նա դանդաղ շրջվեց դեպի մյուս երկու երեխաները։
Նրանք էլ նույն աչքերն ունեին։
— Էվելի՛ն,— շշնջաց նա,— ո՞վքեր են այս երեխաները։
Կինը մի քանի վայրկյան լուռ նայեց նրան։
Հետո ասաց մի նախադասություն, որը փոխեց նրա ամբողջ կյանքը։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Առաջին մեկնաբանություն
— Քո երեխաներն են, Իթա՛ն։
Սենյակում քար լռություն տիրեց։
Իթանը մի քանի վայրկյան պարզապես նայում էր նրան։
Կարծես չէր հասկանում լսածը։
— Ի՞նչ ասացիր։
Էվելինը կրկնեց.
— Նրանք քո երեխաներն են։
Իթանը նայեց երեք փոքրիկներին։
Երկու աղջիկներն իրար ձեռք էին բռնել։
Տղան հետաքրքրությամբ ուսումնասիրում էր սենյակի բարձր առաստաղը։
Երեխաները չէին հասկանում, թե ինչու են մեծահասակներն այդքան լարված։
— Բայց… ինչպե՞ս,— հազիվ արտաբերեց Իթանը։
— Նրանք եռյակ են։
Իթանը ստիպված եղավ հենվել սեղանին։
Նրա ծնկները դողում էին։
— Եռյա՞կ…
Էվելինը գլխով արեց։
— Երկու աղջիկ և մեկ տղա։
— Եվ դու ուզում ես ասել, որ ես նրանց հա՞յրն եմ։
— Այո՛։
Իթանը դանդաղ նստեց աթոռին։
Նա չէր կարողանում հայացքը կտրել երեխաներից։
Երեք տարի։
Ամբողջ երեք տարի։
Եվ այդ ամբողջ ընթացքում իր կյանքում երեք երեխա կար, որոնց գոյության մասին ինքը ոչինչ չգիտեր։
Նրա մտքում հազարավոր հարցեր էին պտտվում։
Ինչո՞ւ Էվելինը չէր ասել։
Ինչո՞ւ էր լռել։
Եվ ինչո՞ւ էր հենց հիմա վերադարձել։
Էվելինը կանգնած էր նրա դիմաց՝ հանգիստ, բայց վճռական։
Նա եկել էր ոչ թե անցյալը վերադարձնելու, այլ մի ճշմարտություն բացահայտելու, որն այլևս հնարավոր չէր թաքցնել։
— Ինչո՞ւ ինձ ոչինչ չես ասել,— վերջապես հարցրեց Իթանը։
Նրա ձայնը խռպոտ էր։
Էվելինը մի պահ նայեց երեխաներին։
— Ռիչա՛րդ, հնարավո՞ր է, որ երեխաները մի քանի րոպե սպասեն կողքի սենյակում։ Նրանց հետ դայակը եկել է։
Փաստաբանը գլխով արեց։
Մի քանի րոպե անց երեխաները դայակի հետ դուրս եկան։
Էվելինը նստեց Իթանի դիմաց։
— Երբ մենք բաժանվեցինք, ես դեռ չգիտեի, որ հղի եմ։
Իթանը լուռ լսում էր։
— Մի քանի շաբաթ անց իմացա։ Սկզբում մտածում էի՝ ինչպես ասեմ քեզ։ Բայց հետո հիշեցի մեր վերջին խոսակցությունը։
— Դա ի՞նչ կապ ունի երեխաների հետ։
— Կապն այն է, որ դու շատ հստակ ասացիր՝ ընտանիքը քեզ խանգարում է, և դու այլ կյանք ես ընտրել։
Իթանը գլուխը կախեց։
— Ես չգիտեի, որ դու հղի ես։
— Գիտեմ։
— Բայց եթե ասեիր…
— Ես պետք է ասեի,— ընդհատեց Էվելինը։— Եվ հիմա հասկանում եմ, որ լռելով սխալ եմ վարվել։ Անկախ նրանից, թե մեր հարաբերություններն ինչպես էին ավարտվել, դու իրավունք ունեիր իմանալու երեխաների մասին։
Իթանը զարմացած նայեց նրան։
Նա չէր սպասում, որ Էվելինը կխոստովանի իր սխալը։
Կինը շարունակեց.
— Սկզբում վախենում էի։ Հետո ծնվեցին երեխաները։ Եռյակին խնամելը հեշտ չէր։ Ամեն օր մի նոր խնդիր էր առաջանում։ Եվ որքան ժամանակն անցնում էր, այնքան դժվար էր դառնում այդ խոսակցությունը սկսելը։
— Ինչո՞ւ հիմա որոշեցիր գալ։
Էվելինը պայուսակից հանեց փաստաթղթերի թղթապանակը։
— Որովհետև երեխաները մեծանում են։ Նրանք արդեն հարցնում են իրենց հոր մասին։ Ես այլևս չեմ ուզում խուսափել այդ հարցերից։
Նա թղթապանակը դրեց սեղանին։
— Այստեղ նրանց ծննդյան վկայականներն են, բժշկական տեղեկությունները և իմ փաստաբանի պատրաստած առաջարկը՝ հայրության իրավական հաստատման ու հետագա ծնողական պարտականությունների վերաբերյալ։
Իթանը նայեց փաստաթղթերին։
— Դու գումա՞ր ես ուզում։
Էվելինի դեմքը միանգամից փոխվեց։
— Իթա՛ն, դու իսկապե՞ս կարծում ես, որ ես երեք տարի երեխաներ եմ մեծացրել, որպեսզի մի օր գամ ու քեզնից գումար պահանջեմ։
— Ես դա նկատի չունեի։
— Ուրեմն լսիր ինձ։
Նա մի փոքր առաջ թեքվեց։
— Ես չեմ եկել քեզ հետ հաշտվելու։ Չեմ եկել քո ընկերությունից բաժնեմաս պահանջելու։ Ես եկել եմ, որովհետև երեխաներն իրավունք ունեն իմանալու, թե ով է իրենց հայրը։ Իսկ դու իրավունք ունես իմանալու նրանց գոյության մասին։
Իթանը երկար լռեց։
Հետո հարցրեց.
— Նրանք գիտե՞ն, թե ես ով եմ։
— Գիտեն, որ իրենց հայրն ես։ Բայց դեռ չեն հասկանում, թե դա ինչ է նշանակում։
— Կարո՞ղ եմ նրանց տեսնել։
— Այո՛։ Բայց ուզում եմ, որ ամեն ինչ աստիճանաբար լինի։ Նրանք քեզ չեն ճանաչում։ Չեմ ուզում, որ մեկ օրում նրանց կյանքը գլխիվայր շրջվի։
Իթանը գլխով արեց։
— Համաձայն եմ։
Նա մի պահ լռեց։
Հետո ավելացրեց.
— Էվելի՛ն, ես ուզում եմ հայր լինել նրանց համար։
Կինը հանգիստ պատասխանեց.
— Դա խոսքերով չի որոշվում, Իթա՛ն։ Դա ժամանակով ու արարքներով է ապացուցվում։
Այդ պահին Իթանը առաջին անգամ ամբողջությամբ հասկացավ, թե ինչ էր կատարվել։
Նա տարիներ շարունակ կարծում էր, որ հաջողությունն ամեն ինչ է։
Որ կարող է ցանկացած խնդիր լուծել գումարով։
Բայց հիմա իր դիմաց երեք երեխա կար, որոնց կորցրած մանկության տարիները ոչ մի միլիարդով հնարավոր չէր վերադարձնել։
Նա վեր կացավ, մի քանի քայլ արեց դեպի պատուհանը։
Հետո շրջվեց։
— Ես ուզում եմ սկսել հենց հիմա։
Էվելինը նայեց նրան։
— Սկսիր նրանից, որ լսես նրանց։
Մի քանի րոպե անց երեխաները վերադարձան սենյակ։
Փոքրիկ տղան անմիջապես մոտեցավ պատուհանին։
— Մա՛մ, նայի՛ր, ինչ բարձր ենք։
Էվելինը ժպտաց։
— Այո՛, սիրելի՛ս։
Իթանը դանդաղ ծնկի իջավ, որպեսզի երեխաների հետ նույն բարձրության վրա լինի։
— Բարև ձեզ,— ասաց նա։
Երեքն էլ նայեցին նրան։
— Ես Իթանն եմ։
Փոքրիկ աղջիկներից մեկը հարցրեց.
— Դու մամասի ընկերն ե՞ս։
Իթանը մի պահ չիմացավ՝ ինչ պատասխանել։
Հետո նայեց Էվելինին։
Կինը գլխով արեց՝ թույլ տալով խոսել։
— Ես ձեր հայրիկն եմ,— կամաց ասաց նա։
Երեխաները լուռ նայեցին նրան։
Տղան մի փոքր մոտեցավ։
— Իսկ դու ինչո՞ւ մեզ հետ չես ապրում։
Այդ պարզ հարցը Իթանի համար ավելի ծանր էր, քան ցանկացած գործարար պարտություն։
Նա մի պահ լռեց։
— Որովհետև ես ու ձեր մայրիկը վաղուց առանձին ենք ապրում։
— Իսկ հիմա մեզ տեսնելո՞ւ ես,— հարցրեց աղջիկներից մեկը։
Իթանը կուլ տվեց կոկորդում կանգնած արցունքները։
— Եթե դուք ցանկանաք, ես շատ կուզեմ ձեզ ճանաչել։
Փոքրիկ տղան նայեց մորը։
— Մա՛մ, կարո՞ղ ենք նրան մեր խաղալիքները ցույց տալ։
Էվելինը ժպտաց։
— Կարող եք, սիրելի՛ս։ Բայց այսօր մի քիչ հետո։
Իթանը նստեց հատակին։
Երեխաները սկսեցին պատմել իրենց սիրելի խաղերի մասին։
Նա լսում էր։
Առաջին անգամ երկար տարիներ անց ոչ մի տեղ չէր շտապում։
Հեռախոսը չէր ստուգում։
Չէր մտածում հաջորդ գործարքի մասին։
Պարզապես լսում էր երեք փոքրիկների, որոնք իր երեխաներն էին։
Հաջորդ շաբաթներին սկսվեցին իրավական ձևակերպումները։
Իթանը համաձայնեց հայրությունը հաստատող ԴՆԹ հետազոտությանը, որպեսզի հարցը պատշաճ ձևակերպվեր նաև իրավական առումով։
Արդյունքները հաստատեցին Էվելինի ասածը։
Նրանք իսկապես նրա երեխաներն էին։
Այդ օրվանից Իթանի կյանքը սկսեց փոխվել։
Բայց ոչ այնպես, ինչպես պատկերացնում էր։
Նա սկզբում փորձեց երեխաներին ամենաթանկ նվերները գնել։
Խաղալիքներ։
Հագուստ։
Նույնիսկ առաջարկեց նրանց համար առանձին մեծ տուն գնել։
Բայց Էվելինը մերժեց։
— Նրանց նոր տուն պետք չէ, Իթա՛ն։ Նրանք արդեն տուն ունեն։ Նրանց պետք է հայր, որը չի անհետանա հերթական կարևոր հանդիպման պատճառով։
Այդ խոսքերը ստիպեցին նրան մտածել։
Նա սկսեց շաբաթվա որոշ օրեր ազատ պահել երեխաների հետ հանդիպումների համար։
Սկզբում հանդիպումները կարճ էին և անցնում էին Էվելինի ներկայությամբ։
Հետո, երբ երեխաները սկսեցին իրեն ավելի վստահել, պայմանավորվեցին ավելի երկար ժամանակ միասին անցկացնելու մասին։
Իթանը սովորեց նրանց սիրելի հեքիաթների անունները։
Իմացավ, թե աղջիկներից ով է վախենում մթությունից։
Ով է սիրում նկարել։
Ով է ամեն առավոտ առաջինը արթնանում։
Նա հասկացավ, որ հայր լինելը միայն երեխաների ծախսերը հոգալը չէ։
Դա նշանակում է իմանալ նրանց փոքրիկ սովորությունները։
Լսել նրանց հարցերը։
Լինել կողքին, երբ վախենում են։
Եվ չմոռանալ խոստումները։
Մի օր Նադիան հարցրեց.
— Դու վերջերս շատ ես փոխվել։ Ի՞նչ է կատարվում քեզ հետ։
Իթանը պատասխանեց.
— Ես երեք երեխա ունեմ, որոնց կյանքի առաջին տարիները բաց եմ թողել։ Չեմ ուզում բաց թողնել նաև մնացածը։
Նադիան երկար նայեց նրան։
Նրանց հարաբերություններում վաղուց արդեն լարվածություն կար։
Եվ որոշ ժամանակ անց նրանք բաժանվեցին՝ հասկանալով, որ տարբեր ապագաներ են պատկերացնում։
Իթանը չփորձեց վերադառնալ Էվելինի մոտ։
Սկզբում նա մտածում էր այդ մասին։
Բայց շուտով հասկացավ, որ Էվելինը վաղուց նոր կյանք է կառուցել։
Նա այլևս այն կինը չէր, որը սպասում էր, թե երբ ամուսինը ժամանակ կգտնի իր համար։
Էվելինը սեփական աշխատանքն ուներ, իր տունը, իր ծրագրերը։
Եվ չէր պատրաստվում հրաժարվել այդ ամենից։
Մի երեկո, երբ երեխաներն արդեն քնած էին, Իթանը Էվելինին ասաց.
— Ես շատ բան եմ կորցրել, չէ՞։
Կինը մի պահ մտածեց։
— Այո՛։
— Կարծո՞ւմ ես՝ երբևէ կկարողանաս ներել ինձ։
Էվելինը հանգիստ նայեց նրան։
— Ես վաղուց եմ դադարել քեզ վրա բարկանալուց։ Բայց դա չի նշանակում, որ ուզում եմ վերադառնալ անցյալ։
Իթանը գլխով արեց։
— Հասկանում եմ։
— Կարող ես լավ հայր լինել՝ առանց նորից իմ ամուսինը դառնալու։
Նա ժպտաց տխուր ժպիտով։
— Երևի դա ամենակարևոր բանն է, որ հիմա պետք է սովորեմ։
Անցավ մեկ տարի։
Իթանը դեռ ղեկավարում էր իր ընկերությունը։
Դեռ ստորագրում էր խոշոր պայմանագրեր։
Դեռ հանդիպում էր ազդեցիկ մարդկանց։
Բայց նրա աշխատասենյակում մի բան էր փոխվել։
Հսկայական գրասեղանի վրա, թանկարժեք ժամացույցի ու գործարար մրցանակների կողքին, երեք մանկական նկար կար։
Մեկի վրա կապույտ տուն էր։
Մյուսի վրա՝ մեծ արև։
Երրորդի վրա չորս մարդ էին նկարված՝ երեք փոքրիկ և նրանց կողքին կանգնած բարձրահասակ տղամարդ։
Նկարի ներքևում անհավասար տառերով գրված էր.
«Մեր հայրիկը»։
Իթանը երբեմն երկար նայում էր այդ նկարին։
Հիշում էր այն օրը, երբ Էվելինը երեք երեխաների հետ մտավ իր գրասենյակ։
Հիշում էր, թե ինչպես էր մտածում, որ ամեն ինչ կարող է գնել։
Եվ հասկանում էր, որ կյանքում ամենաթանկ բաները հաճախ այն են, որոնց արժեքը չափվում է ոչ թե գումարով, այլ կորցրած ժամանակով։
Մի օր նրա փաստաբանը՝ Ռիչարդը, մտավ գրասենյակ։
— Պարո՛ն Ուիթմոր, վաղվա հանդիպումը կարող ենք տեղափոխել։ Ձեր օրացույցում ընտանեկան միջոցառում է նշված։
Իթանը նայեց ժամացույցին։
Հետո ժպտաց։
— Այո՛, Ռիչա՛րդ։ Վաղը երեխաներիս մանկապարտեզում հանդես է։ Ես այնտեղ պետք է լինեմ։
— Հասկացա։
Երբ փաստաբանը դուրս եկավ, Իթանը վերցրեց հեռախոսը։
Էվելինից հաղորդագրություն կար։
«Երեխաները հարցնում են՝ վաղը գալո՞ւ ես»։
Նա անմիջապես պատասխանեց.
«Անպայման։ Այս անգամ ոչինչ բաց չեմ թողնի»։
Եվ առաջին անգամ երկար տարիներ անց այդ խոստումն ավելի կարևոր էր նրա համար, քան ցանկացած միլիարդանոց պայմանագիր։
Երբեմն մարդը կարող է նվաճել ամբողջ աշխարհը, բայց կորցնել այն մարդկանց, որոնց հետ պետք է կիսեր իր հաղթանակները։ Իսկ երբ հասկանում է իր սխալը, անցյալը վերադարձնել այլևս հնարավոր չէ։ Կարելի է միայն պատասխանատվությամբ կառուցել այն ապագան, որը դեռ առջևում է։
