Լիլիի՝ աշխարհում ամեն ինչից շատ սիրածս կնոջ հետ ամուսնանալուց մեկ շաբաթ առաջ կարծում էի, որ ամենադժվարն արդեն հետևում է։
Հարսանիքի վայրը ամրագրված էր։
Ծաղիկները՝ պատվիրված։
Մեր ընտանիքներն արդեն ժամանել էին։
Լիլիի հարսանեկան զգեստը թաքցված էր նրա մոր տան ինչ-որ անկյունում, իսկ ինձ առնվազն տասներկու անգամ զգուշացրել էին, որ եթե մինչև արարողությունը տեսնեմ այն, սարսափելի դժբախտություն կբերի։
Ամեն անգամ ծիծաղում էի, երբ որևէ մեկը հիշատակում էր այդ սնահավատությունը։
Բայց մի գիշեր՝ ժամը 23։47-ին, հեռախոսս թրթռաց։
Լիլիի լավագույն ընկերուհին էր՝ Մեգանը։
Մենք երբեք առանձնապես մտերիմ չէինք եղել, ուստի նրա անունը էկրանին տեսնելն անմիջապես տարօրինակ թվաց։
Ոչ մի բարև։
Ոչ մի բացատրություն։
Միայն մեկ լուսանկար։
Իսկ դրա տակ՝ վեց բառ.
«Դու արժանի ես սա տեսնել շաբաթ օրվանից առաջ»։
Սկզբում նույնիսկ չհասկացա՝ ինչի եմ նայում։
Հետո մեծացրի լուսանկարը։
Ստամոքսս տակնուվրա եղավ։
Լիլին կանգնած էր այն հարսանեկան զգեստով, որը ընտրել էր այն օրվա համար, երբ պետք է դառնար իմ կինը։
Բայց զգեստը չէր պատճառը, որ ձեռքերս սկսեցին դողալ։
Այլ այն, ինչ նկատեցի նրա հետևում։
Մի փոքրիկ բան։
Մի բան, որը մարդկանց մեծ մասը հավանաբար նույնիսկ չէր նկատի։
Մի բան, որի մասին Լիլին հատուկ ասել էր ինձ, որ երբեք չի կարող տեղի ունենալ։
Անմիջապես զանգեցի Մեգանին։
Նա առաջին իսկ զանգից պատասխանեց։
— Ի՞նչ է սա,— պահանջեցի բացատրել։
Մի քանի վայրկյան նա ոչինչ չասաց։
Հետո շշնջաց.
— Ջե՛յք, խնդրում եմ՝ Լիլիին չասես, որ ես եմ սա քեզ ուղարկել։ Եթե իմանա, երբեք չի ների ինձ։
Պահանջեցի բացատրել։
Բայց դրա փոխարեն Մեգանն ասաց մի բան, որն ամբողջությամբ փոխեց այն կնոջ մասին պատկերացումս, որի հետ պատրաստվում էի ամուսնանալ։
Այդ գիշեր մենակ նստած էի մեր բնակարանում ու մինչև լուսաբաց նայում էի լուսանկարին։
Լիլին քնած էր կողքիս՝ նույնիսկ չկասկածելով, որ մեր հարսանիքը փլվում է։
Հաջորդ առավոտ զանգեցի հարսանիքի անցկացման վայր։
Հետո՝ սննդի սպասարկման ընկերություն։
Դրանից հետո՝ ծնողներիս։
Կեսօրին հարսանիքն արդեն չեղարկված էր։
Լիլին լաց լինելով վերադարձավ տուն ու պահանջեց ասել, թե ինչ է արել։
Բայց չկարողացա ինձ ստիպել ցույց տալ լուսանկարը։
Պարզապես հավաքեցի ճամպրուկս ու հեռացա։
Գրեթե մեկ տարի հավատում էի, որ խուսափել եմ կյանքիս ամենամեծ սխալից։
Մինչև Մեգանը կրկին անսպասելիորեն կապվեց ինձ հետ։
Այս անգամ լուսանկար չկար։
Միայն հաղորդագրություն.
«Ջե՛յք… ես պետք է խոստովանեմ, թե ինչ եմ արել, մինչև Լիլին իմանա ճշմարտությունը»։
Գրեթե մեկ տարի Լիլիի ոչ մի զանգին չէի պատասխանում։
Սկզբում ամեն օր էր զանգում։
Հետո՝ մի քանի օրը մեկ։
Ավելի ուշ՝ շաբաթը մեկ անգամ։
Նրա հաղորդագրությունները զայրացածից աստիճանաբար դարձան հուսահատ։
«Ջե՛յք, խնդրում եմ՝ ասա, թե ինչ եմ արել»։
«Ինչ էլ Մեգանը քեզ ցույց տված լինի, խնդրում եմ՝ խոսիր ինձ հետ»։
«Դու պետք է իմ ամուսինը դառնայիր։ Ինչպե՞ս կարող էիր պարզապես անհետանալ՝ նույնիսկ հնարավորություն չտալով, որ պաշտպանեմ ինձ»։
Կարդում էի բոլոր հաղորդագրությունները։
Բայց ոչ մեկին չէի պատասխանում։
Որովհետև համոզված էի, որ արդեն գիտեմ ճշմարտությունը։
Մեգանի ուղարկած լուսանկարում Լիլին կանգնած էր հայելու առջև՝ հարսանեկան զգեստով։
Առաջին հայացքից լուսանկարը լրիվ անմեղ էր թվում։
Բայց Լիլիի հետևում գտնվող հայելու մեջ տղամարդու ձեռքի մի հատված էր արտացոլվել։
Մարդկանց մեծ մասը դա հազիվ թե նկատեր։
Բայց ես նկատեցի։
Նրա դաստակին նեղ սև կաշվե թևնոց կար՝ արծաթագույն խարիսխի տեսքով փականով։
Ես նախկինում տեսել էի այդ թևնոցը։
Այն պատկանում էր Լիլիի նախկին ընկերոջը՝ Ադրիանին։
Երկու տարի առաջ, երբ պահարան էինք հավաքում, գտել էի Լիլիի ու Ադրիանի հին լուսանկարը։
Ադրիանի ձեռքին հենց այդ թևնոցն էր։
Հիշում եմ՝ նույնիսկ կատակեցի դրա մասին։
Լիլին չծիծաղեց։
Փոխարենը ձեռքիցս վերցրեց լուսանկարն ու դեն նետեց։
— Իմ կյանքի այդ էջը փակված է,— ասաց նա։— Ադրիանն այլևս երբեք իմ կյանքի մասը չի դառնա։
Այդ պատճառով, երբ Մեգանն ինձ ուղարկեց հարսանեկան զգեստով Լիլիի լուսանկարը, միանգամից ամենավատ բանը մտածեցի։
Իսկ Մեգանն ամեն ինչ ավելի վատացրեց։
Երբ զանգեցի նրան, ասաց, որ Ադրիանը ամիսներ շարունակ գաղտնի կապվում է Լիլիի հետ։
— Նա չէր ուզում, որ դու իմանայիր,— շշնջաց Մեգանը։
— Այդ լուսանկարը նկարելիս նա այնտեղ էր՞։
Երկար լռություն տիրեց։
Հետո Մեգանն ասաց.
— Այո։
Այդ մեկ բառը ոչնչացրեց ամեն ինչ։
Ես երբեք չհարցրեցի Լիլիին։
Եվ դա դարձավ իմ ամենամեծ սխալը։
Մեկ տարի անց Մեգանի հաղորդագրությունը հայտնվեց հեռախոսիս էկրանին։
«Ջե՛յք… ես պետք է խոստովանեմ, թե ինչ եմ արել, մինչև Լիլին իմանա ճշմարտությունը»։
Մի քանի րոպե նայում էի հաղորդագրությանը, մինչև վերջապես պատասխանեցի։
«Ի՞նչ ես արել»։
Պատասխանը գրեթե անմիջապես եկավ։
«Կարո՞ղ ենք հանդիպել»։
Հաջորդ կեսօրին հանդիպեցինք քաղաքի մյուս ծայրում գտնվող փոքրիկ սրճարանում։
Մեգանը լրիվ ուրիշ տեսք ուներ։
Առանց դիմահարդարման։
Աչքերի տակ մուգ շրջանակներով։
Երբ նստեցի, նույնիսկ չէր կարողանում աչքերիս նայել։
— Ի՞նչ է պատահել,— հարցրի։
Նա հեռախոսը սեղանի վրայով հրեց դեպի ինձ։
Էկրանին նույն լուսանկարն էր, որը կործանել էր իմ հարսանիքը։
Մի տարբերությամբ։
Այս անգամ լուսանկարը կտրված չէր։
Սիրտս կարծես կանգ առավ։
Լիլին նույն հարսանեկան զգեստով կանգնած էր ճիշտ այնպես, ինչպես հիշում էի։
Նրա հետևում հայելին էր։
Եվ այնտեղ երևում էր ձեռքը։
Նույն թևնոցը։
Բայց ամբողջական լուսանկարում երևում էր նաև այն տղամարդը, ում պատկանում էր այդ ձեռքը։
Դա Ադրիանը չէր։
Դա Մեգանի եղբայր Քոլինն էր։
Ապշած նայեցի նրան։
— Սա ի՞նչ է։
Մեգանը սկսեց լաց լինել։
— Այն լուսանկարը, որը քեզ ուղարկել էի, կտրված էր։
Սառնություն անցավ ամբողջ մարմնովս։
— Իսկ ինչո՞ւ էր քո եղբոր ձեռքին Ադրիանի թևնոցը։
Նա ձեռքերով ծածկեց դեմքը։
— Որովհետև ես էի տվել նրան։
Մի քանի վայրկյան ոչինչ չկարողացա ասել։
Մեգանը պատմեց, որ ամիսներ առաջ այդ թևնոցը գտել էր մի հին տուփի մեջ, որը Լիլին պատրաստվում էր նվիրաբերել։
Դա ոչ մի ռոմանտիկ հուշ չէր։
Ադրիանը տարիներ առաջ Լիլիի բնակարանում մի քանի իր էր թողել, իսկ թևնոցը պարզապես խառնվել էր հին զարդերի հետ։
Մեգանը վերցրել էր այն։
Այն օրը, երբ Լիլին փորձում էր հարսանեկան զգեստը, Մեգանն իր եղբորը՝ Քոլինին, խնդրել էր մի քանի տուփ տանել Լիլիի մոր տուն։
Նա Քոլինին տվել էր թևնոցը և միտումնավոր կանգնեցրել հայելու մոտ։
Լիլին ոչինչ չգիտեր։
Մեգանը տասնյակ լուսանկարներ էր արել։
Հետո ընտրել էր հենց այն մեկը, որտեղ Լիլիի մարմինը ծածկում էր Քոլինի դեմքը, բայց նրա դաստակը դեռ երևում էր։
Լուսանկարը կտրել էր։
Ուղարկել ինձ։
Հազիվ էի շնչում։
— Դու ինձ ասացիր, որ Ադրիանն այնտեղ էր։
— Ստեցի։
— Դու ինձ ասացիր, որ նրանք գաղտնի հանդիպում էին։
— Ստեցի։
Այնքան կտրուկ վեր կացա, որ աթոռս ուժեղ քսվեց հատակին։
— Ինչո՞ւ։
Հենց այդ ժամանակ Մեգանը վերջապես նայեց աչքերիս։
Նրա պատասխանը բոլորովին այն չէր, ինչ սպասում էի։
— Որովհետև չէի կարող կորցնել նրան։
Ապշած նայում էի։
Մեգանը սրբեց աչքերը։
Նա պատմեց, որ տարիներ շարունակ սիրահարված է եղել Լիլիին։
Լիլին երբեք դրա մասին չէր իմացել։
Մեգանն ինքն իրեն համոզել էր, որ մի օր Լիլին կհասկանա՝ իրականում իրենք երկուսն են ստեղծված միմյանց համար։
Հետո հայտնվեցի ես։
Երբ նշանվեցինք, Մեգանը խուճապի էր մատնվել։
Նա մտածել էր, որ եթե կարողանա այնպես անել, որ ես լքեմ Լիլիին, ժամանակի ընթացքում Լիլին կհաղթահարի բաժանումը։
Իսկ այդ ընթացքում հենց Մեգանը կլինի նրա կողքին։
— Բայց այդպես չեղավ,— շշնջաց նա։
Ո՛չ։
Այդպես չեղավ։
Մեր չեղարկված հարսանիքից երեք ամիս անց Լիլին Մեգանին ամբողջությամբ հեռացրել էր իր կյանքից։
Ըստ երևույթին՝ Լիլին սկսել էր կասկածել, որ կատարվածի հետ Մեգանը ինչ-որ կապ ունի։
Իսկ հիմա Մեգանն իմացել էր, որ Լիլին պատրաստվում է տեղափոխվել երկրի մյուս ծայրը։
— Ես ամեն ինչ փչացրի,— ասաց Մեգանը։— Եվ դու արժանի ես իմանալու, որ նա երբեք քեզ չի դավաճանել։
Առանց որևէ բառ ասելու հեռացա։
Այդ գիշեր, գրեթե մեկ տարվա ընթացքում առաջին անգամ, մեքենայով գնացի Լիլիի բնակարան։
Ամբողջ ճանապարհին ձեռքերս դողում էին։
Այդ պահը մտքումս անհամար անգամ էի պատկերացրել։
Յուրաքանչյուր տարբերակում կարծում էի, որ թեթևություն կզգամ, երբ պարզվի՝ ճիշտ էի։
Փոխարենը երբեք այդքան չէի ատել ինքս ինձ։
Լիլին բացեց դուռը։
Մի քանի վայրկյան ոչ մեկը չխոսեց։
Նա ավելի նիհար էր։
Հոգնած։
Բայց ինձ տեսնելուն պես դեմքը խստացավ։
— Հինգ րոպե ունես։
Հեռախոսս մեկնեցի նրան։
— Մեգանն ամեն ինչ խոստովանել է։
Լիլին հեռախոսը չվերցրեց։
— Գիտեմ։
Ներսումս ամեն ինչ սեղմվեց։
— Ի՞նչ։
— Երեկ այստեղ էր։
Ապշած նայեցի նրան։
— Ուրեմն գիտես, որ լուսանկարը կեղծ էր։
— Այո։
— Եվ Ադրիանն այնտեղ երբեք չի եղել։
— Ոչ։
Մի քայլ մոտեցա։
— Լիլի՛, ես անչափ ցավում եմ։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով, բայց ձայնը հաստատուն մնաց։
— Դու Մեգանին հավատացիր՝ ինձ նույնիսկ մեկ հարց չտալով։
— Գիտեմ։
— Դու չեղարկեցիր մեր հարսանիքը։
— Գիտեմ։
— Դու ինձ թողեցիր մի ամբողջ տարի մտածել, թե ինչ էի արել, որ այն տղամարդը, որին սիրում էի, պարզապես անհետացավ իմ կյանքից։
Պատասխան չունեի։
Նա ճիշտ էր։
Մի ամբողջ տարի ես Մեգանին էի մեղադրում։
Բայց այնտեղ կանգնած՝ վերջապես հասկացա մի ավելի սարսափելի բան։
Մեգանն էր ստեղծել սուտը։
Բայց ես էի ընտրել հավատալ դրան։
Շրջվեցի դեպի դուռը։
Այդ պահին Լիլին խոսեց։
— Ջե՛յք։
Կանգ առա։
Երբ հետ նայեցի, նա լաց էր լինում։
— Եվս մի բան կա, որ պետք է իմանաս։
Նա մտավ ննջասենյակ և վերադարձավ փոքրիկ սպիտակ ծրարով։
Դրեց ձեռքիս մեջ։
Ներսում այն հարսանեկան լուսանկարն էր, որը մենք այդպես էլ չէինք արել։
Համենայն դեպս, առաջին պահին այդպես մտածեցի։
Հետո հասկացա, որ դա ուլտրաձայնային հետազոտության նկար էր։
Նայեցի Լիլիին։
Շրթունքները դողում էին։
— Իմացա քո հեռանալուց երեք օր անց։
Թվաց՝ ոտքերիս տակ սենյակը թեքվեց։
Նայեցի ուլտրաձայնային նկարի վրա նշված ամսաթվին։
Հետո նորից նայեցի Լիլիին։
— Դու հղի՞ էիր։
Նա դանդաղ գլխով արեց։
Եվ հետո ասաց այն խոսքերը, որոնք նորից փշրեցին ինձ։
— Ջե՛յք… դու տասը ամսական որդի ունես։
