Երբ իմացա, որ անբուժելի հիվանդություն ունեմ, փեսացուս լքեց ինձ հարսանիքից օրեր առաջ։ Ես գումար վճարեցի անծանոթ տղամարդու, որպեսզի ամուսնանա ինձ հետ, բայց հաջորդ առավոտ նրա ուղարկած հաղորդագրությունն ինձ արտասվեցրեց…
Երբ բժիշկն ասաց, որ իմ հիվանդությունն անբուժելի է, առաջին մարդը, ում ձեռքը բռնեցի, փեսացուս էր։
Մենք նստած էինք հիվանդանոցի սպիտակ, սառը կաբինետում։
Բժիշկը շարունակում էր ինչ-որ բան բացատրել, բայց ես արդեն գրեթե ոչինչ չէի լսում։
Միայն մի բառ էր անընդհատ կրկնվում գլխումս։
«Անբուժելի»։
Այդ պահին թվում էր, թե ամբողջ կյանքս կանգ է առել։
Ես այնքան ուժեղ էի սեղմել փեսացուիս ձեռքը, որ մատներս դողում էին։
Մտածում էի՝ եթե բաց չթողնեմ նրա ձեռքը, գուցե կարողանամ դիմանալ այս ամենին։
Բայց հենց այդ պահին զգացի, որ նա կամաց-կամաց հեռացնում է ձեռքը։
Նայեցի նրա դեմքին։
Նրա աչքերում վախ կար։
Բայց դա այն վախը չէր, որը մարդը զգում է սիրելիի առողջության համար անհանգստանալիս։
Այդ հայացքում ուրիշ բան կար։
Կարծես նա արդեն փախչելու ճանապարհ էր փնտրում։
Ես դեռ չէի հասկանում դա։
Մենք գրեթե մեկ տարի պատրաստվում էինք մեր հարսանիքին։
Ամեն ինչ արդեն կազմակերպված էր։
Հայրս վճարել էր հանդիսությունների սրահի, երաժշտության, ծաղիկների և հարյուրից ավելի հյուրերի հյուրասիրության համար։
Մայրս ամիսներ շարունակ զբաղվում էր ամենափոքր մանրուքներով։
Նա ուզում էր, որ այդ օրը կատարյալ լիներ։
Երբեմն տեսնում էի, թե ինչպես է հուզմունքից արտասվում, բայց արագ սրբում է արցունքները, որպեսզի ես չնկատեմ։
Հրավերներն արդեն ուղարկված էին։
Հյուրերից շատերը տոմսեր էին գնել։
Ոմանք հատուկ հագուստ էին ընտրել։
Մեր ընտանիքում բոլորը սպասում էին այդ օրվան։
Իսկ ես անհամբեր հաշվում էի մնացած օրերը։
Մինչև այն պահը, երբ իմացա հիվանդության մասին։
Երկու օր անց փեսացուս եկավ մեր տուն։
Ես խոհանոցում էի, երբ լսեցի դռան ձայնը։
Նա կանգնած էր շեմին։
Աչքերը կարմրած էին։
Ձեռքին՝ հավաքած պայուսակ։
Սկզբում մտածեցի, որ պարզապես ծանր է տանում իմ ախտորոշումը։
Մոտեցա նրան։
— Ի՞նչ է պատահել։
Նա չկարողացավ ուղիղ նայել աչքերիս։
— Ներիր ինձ։
Ես շփոթվեցի։
— Ինչի՞ համար։
Նա ծանր շունչ քաշեց։
— Ես չեմ կարող դա անել։
Մի քանի վայրկյան չէի հասկանում, թե ինչ նկատի ունի։
— Ի՞նչը չես կարող անել։
Նա նայեց ինձ։
— Ես չեմ կարող ամուսնանալ քեզ հետ։
Այդ խոսքերը լսելուց հետո կարծես ամբողջ աշխարհը փլվեց գլխիս։
— Բայց ինչո՞ւ։
Նա լռեց։
— Դու ինձ այլևս չե՞ս սիրում։
— Ամեն ինչ շատ բարդ է։
— Բարդ է, որովհետև հիվանդ ե՞մ։
Նա գլուխը կախեց։
Եվ այդ լռությունն արդեն պատասխան էր։
Ես փորձում էի հասկանալ, թե ինչպես կարող էր մարդը, որն ամիսներ առաջ խոստանում էր ամբողջ կյանքում կողքիս լինել, հիմա հեռանալ հենց այն պահին, երբ ամենից շատ էի նրա կարիքն զգում։
— Մենք միասին պետք է հաղթահարեինք ամեն ինչ,— շշնջացի։
Նա միայն կրկնեց.
— Ներիր։
Հետո վերցրեց պայուսակն ու հեռացավ։
Ես մնացի խոհանոցում կանգնած։
Երկար ժամանակ նույնիսկ չէի կարողանում շարժվել։
Այդ օրը կորցրի ոչ միայն փեսացուիս։
Կորցրի նաև այն ապագան, որը տարիներ շարունակ պատկերացրել էի։
Հաջորդ օրերին գրեթե անընդհատ լաց էի լինում։
Իմ հարսանեկան զգեստն արդեն պատրաստ էր։
Հանդիսությունների սրահը՝ ամրագրված։
Բոլոր ծառայությունների համար վճարված էր։
Հյուրերն արդեն պատրաստվում էին գալ։
Իսկ ես այլևս փեսացու չունեի։
Ծնողներս փորձում էին հանգստացնել ինձ։
— Աղջի՛կս, հարսանիքը կարևոր չէ։ Քո առողջությունն է ամենակարևորը,— ասում էր հայրս։
Ես գիտեի, որ նա ճիշտ է։
Բայց այդ հարսանիքն իմ ամենամեծ երազանքներից մեկն էր։
Գուցե ինչ-որ մեկի համար դա պարզապես մեկօրյա տոնակատարություն էր։
Իսկ ինձ համար՝ մի օր, երբ ուզում էի ինձ գեղեցիկ, երջանիկ ու սիրված զգալ։
Մի օր, երբ բոլորը կհավաքվեին ոչ թե հիվանդությանս պատճառով տխրելու, այլ իմ ուրախությունը կիսելու համար։
Բժիշկները չէին կարողանում խոստանալ, թե որքան ժամանակ կունենամ։
Գուցե մի քանի տարի։
Գուցե ավելի քիչ։
Եվ ես չէի ուզում իմ մնացած կյանքն անցկացնել միայն վախով ու սպասումով։
Մի գիշեր, երբ հերթական անգամ չէի կարողանում քնել, գլխումս տարօրինակ միտք ծագեց։
Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե հարսանիքը չեղարկելու փոխարեն պարզապես ուրիշ փեսացու գտնեմ։
Սկզբում ինքս էլ ծիծաղեցի այդ մտքի վրա։
Դա անհեթեթ էր թվում։
Բայց որքան երկար էի մտածում, այնքան ավելի իրական էր դառնում գաղափարը։
Ես չէի փնտրում նոր սեր։
Չէի սպասում, որ ինչ-որ մեկը կխոստանա ամբողջ կյանքում կողքիս լինել։
Պարզապես ուզում էի, որ իմ երազած օրը կայանա։
Ուզում էի գոնե մեկ օր մոռանալ հիվանդության մասին։
Ուզում էի հագնել սպիտակ զգեստս։
Մտնել արդեն զարդարված սրահ։
Տեսնել ծնողներիս ժպիտը։
Եվ զգալ, որ իմ կյանքը դեռ չի ավարտվել։
Այդ գիշեր բացեցի համակարգիչս։
Սկսեցի դերասանական գործակալություններ փնտրել։
Մտածում էի՝ գուցե գտնեմ մեկին, ով գումարի դիմաց կհամաձայնի հարսանիքի օրը փեսացուի դեր կատարել։
Ի վերջո գտա մի երիտասարդ դերասանի, որի ծառայությունն ինձ հասանելի էր։
Երկար նայեցի նրա էլեկտրոնային հասցեին։
Չգիտեի՝ ինչ գրել։
Հետո որոշեցի պատմել ամբողջ ճշմարտությունը։
Գրեցի հիվանդությանս մասին։
Այն մասին, որ փեսացուս լքել է ինձ։
Որ հարսանիքն արդեն ամբողջությամբ կազմակերպված է։
Որ ծնողներս ամիսներ շարունակ պատրաստվել են այդ օրվան։
Եվ որ ես պարզապես ուզում եմ մի օր երջանիկ լինել։
Նամակի վերջում ավելացրի.
«Ես չեմ խնդրում, որ սիրեք ինձ։ Պարզապես ուզում եմ, որ այդ օրը կանգնեք կողքիս և ասեք՝ այո։ Ես պատրաստ եմ վճարել ձեր աշխատանքի համար»։
Մի քանի անգամ կարդացի գրածս։
Հետո սեղմեցի «Ուղարկել» կոճակը։
Համոզված էի, որ նա կամ չի պատասխանի, կամ կհրաժարվի։
Ո՞վ կհամաձայնի մասնակցել նման տարօրինակ պատմության։
Առավել ևս՝ իմանալով, որ ես ծանր հիվանդ եմ։
Բայց հաջորդ առավոտ, երբ բացեցի հեռախոսս, տեսա, որ պատասխան եմ ստացել։
Սկզբում վախենում էի կարդալ։
Հետո բացեցի նամակը։
Եվ առաջին իսկ տողերից աչքերս արցունքներով լցվեցին։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանության մեջ 👇👇
Առաջին մեկնաբանություն
Նրա նամակը սկսվում էր այսպես.
«Բարև։
Ես ձեր նամակը մի քանի անգամ կարդացել եմ։
Անկեղծ ասած՝ սկզբում չգիտեի, թե ինչ պատասխանել։
Երբեք նման առաջարկ չեմ ստացել։
Եվ չեմ ուզում ձևացնել, թե ամբողջությամբ հասկանում եմ այն, ինչի միջով անցնում եք։
Բայց ձեր պատմությունն ինձ հանգիստ չի տալիս։
Ես մտածում էի ձեր մասին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ արդեն փակել էի համակարգիչս։
Դուք գրել եք, որ պարզապես ուզում եք մեկ օր երջանիկ լինել։
Եվ ես չեմ կարծում, որ դա չափազանց մեծ ցանկություն է։
Չգիտեմ՝ որքանով կարող եմ օգնել ձեզ։
Բայց մի բան հաստատ գիտեմ։
Դուք չպետք է այս ամենի միջով միայնակ անցնեք։
Եթե իսկապես ուզում եք, որ ձեր հարսանիքը կայանա, ես պատրաստ եմ մասնակցել։
Եվ եթե ձեր կյանքի այդ օրը կարող է լինել այնպիսին, ինչպիսին միշտ երազել եք, ուրեմն եկեք փորձենք դա իրականացնել»։
Ես հեռախոսը պահել էի ձեռքիս ու չէի կարողանում շարժվել։
Արցունքներս հոսում էին այտերիս վրայով։
Բայց այս անգամ ցավից չէի լացում։
Առաջին անգամ այն օրվանից, երբ փեսացուս հեռացավ, զգացի, որ աշխարհում դեռ կան մարդիկ, որոնք կարող են բարություն անել առանց որևէ անձնական պատճառի։
Այդ երիտասարդը նույնիսկ ինձ չէր ճանաչում։
Երբեք չէր տեսել։
Չգիտեր, թե ինչպիսին եմ իրական կյանքում։
Բայց իմ նամակին պատասխանել էր ոչ թե խղճահարությամբ կամ ծաղրանքով, այլ մարդկային ջերմությամբ։
Ես նորից կարդացի նրա խոսքերը։
Հետո ևս մեկ անգամ։
Եվ հասկացա, որ իմ խելահեղ թվացող գաղափարը կամաց-կամաց իրականություն է դառնում։
Ես անմիջապես պատասխանեցի։
Շնորհակալություն հայտնեցի։
Գրեցի, որ նրա համաձայնությունն ինձ համար շատ ավելին է նշանակում, քան կարող է պատկերացնել։
Այդ պահին դեռ չգիտեի, թե ինչպես ենք կազմակերպելու ամեն ինչ։
Ինչ եմ ասելու ծնողներիս։
Ինչպես եմ բացատրելու հյուրերին։
Եվ արդյոք ինքս ուժ կունենամ այդ օրը մինչև վերջ ժպտալու։
Բայց արդեն գիտեի, որ ուզում եմ փորձել։
Որովհետև հիվանդությունը փոխել էր իմ ապագան, բայց ես դեռ իրավունք ունեի որոշելու, թե ինչպես ապրել այն ժամանակը, որն ինձ մնացել էր։
Իմ կողմից ավելացված ավարտ
Մի քանի օր անց հանդիպեցի երիտասարդ դերասանին։ Նրա անունը Արամ էր։ Մենք երկար խոսեցինք և պայմանավորվեցինք, որ հարսանիքը խորհրդանշական կլինի, առանց իրավական ամուսնության գրանցման։ Ես նաև ծնողներիս պատմեցի ամբողջ ճշմարտությունը։ Սկզբում նրանք զարմացան, բայց հետո աջակցեցին ինձ։
Հարսանիքի օրը ես հագա իմ սպիտակ զգեստը։ Հայրս բռնեց ձեռքս ու ուղեկցեց դեպի Արամը։ Երբ նա ժպտաց ինձ, առաջին անգամ երկար շաբաթներից հետո զգացի, որ կարող եմ ուրախանալ առանց մեղքի զգացման։ Մենք փոխանակեցինք խորհրդանշական խոստումներ, պարեցինք, իսկ հյուրերը գիտեին, որ այդ օրը նշում ենք իմ կյանքի հանդեպ սերը։
Երեկոյի ավարտին փորձեցի Արամին փոխանցել պայմանավորված գումարը, բայց նա վերցրեց միայն նախապես համաձայնեցված անհրաժեշտ ծախսերի մասը։
— Մնացածը պահիր քեզ համար,— ասաց նա։— Քեզ դեռ շատ լավ օրեր են պետք։
Հիվանդությունս դրանից չանհետացավ, և ապագան դեռ անորոշ էր։ Բայց այդ օրը ես հասկացա մի կարևոր բան. երբեմն երջանկությունը չի նշանակում, որ բոլոր դժվարությունները վերացել են։ Երբեմն այն պարզապես նշանակում է, որ նույնիսկ ամենադժվար պահին կյանքում դեռ տեղ կա ջերմության, բարության ու գեղեցիկ հիշողությունների համար։
