Աշխատանքի հարցազրույցի վերջում տնօրենն ասաց. «Դուք ընդունված եք, բայց կարո՞ղ եմ մի քանի վայրկյան բռնել ձեր ձեռքը»։ Երբ հրաժարվեցի, նա ներսից կողպեց դուռը… Իսկ մի քանի րոպե անց իմացա, թե ինչ էր պատահել երեք տարի առաջ անհետացած քրոջս։
Երեք ամիս գործազուրկ մնալուց հետո այս հարցազրույցն ինձ համար սովորական աշխատանք գտնելու հնարավորություն չէր։ Դա իմ վերջին հույսն էր։
Ընկերությունը քաղաքի ամենահեղինակավորներից մեկն էր։ Առաջարկվող աշխատավարձը գրեթե երկու անգամ բարձր էր նախորդ աշխատանքիս վարձատրությունից, իսկ աշխատակիցներին տրամադրվող արտոնությունները չափազանց գրավիչ էին թվում։
Միայն մի բան էր ինձ անհանգստացնում։
Ես չէի հիշում, որ երբևէ դիմել էի այդ աշխատանքի համար։
Երկու օր առաջ մի կին զանգահարել էր և ներկայացել որպես տնօրենի քարտուղարուհի։
— Պարոն Վահանը տեսել է ձեր ինքնակենսագրականը և ցանկանում է անձամբ հանդիպել ձեզ։
— Իսկ որտե՞ղ է գտել այն։
Կինը մի քանի վայրկյան լռել էր։
— Հավանաբար աշխատանք փնտրելու կայքերից մեկում։
Նրա պատասխանը համոզիչ չէր, բայց որոշեցի գնալ։
Հարցազրույցի օրը գրասենյակային շենք հասա երեկոյան ժամը վեցին։
Ընդունարանում գրեթե ոչ ոք չկար։
Սեղանի հետևում նստած էր մոտ հիսուն տարեկան մի կին։ Նրա անունը Սեդա էր։
Նա անսովոր երկար նայեց դեմքիս, հետո դանդաղ ժպտաց։
— Ուրեմն դուք Մարիամն եք։
— Այո։
Նրա հայացքն անմիջապես իջավ դաստակիս։
— Մենա՞կ եք եկել։
Հարցը տարօրինակ թվաց։
— Այո։ Ինչո՞ւ։
— Պարզապես հետաքրքրվեցի։
Սեդան խնդրեց անջատել հեռախոսս՝ բացատրելով, որ տնօրենի աշխատասենյակում գաղտնի փաստաթղթեր կան։
Հետո սեղանի դարակից բաժակ հանեց և ջուր լցրեց։
— Մի քիչ խմեք։ Երևի հուզված եք։
Շնորհակալություն հայտնեցի, բայց բաժակին չդիպա։
Մի քանի րոպե անց նա ինձ տարավ երկար միջանցքով։
Շենքում այնքան լուռ էր, որ լսում էի մեր քայլերի արձագանքը։
Միջանցքի վերջում Սեդան բացեց մեծ աշխատասենյակի դուռը։
— Պարոն Վահանը շուտով կմոտենա։
Նա ջրի բաժակը դրեց սեղանին ու հեռացավ։
Պատերից մեկն ամբողջությամբ ծածկված էր տեսահսկման էկրաններով։
Երբ ներս մտա, էկրաններին երևում էին շենքի տարբեր հատվածները։
Բայց հանկարծ բոլորը սևացան։
Մի քանի վայրկյան անց ներս մտավ տնօրենը։
Վահանը մոտ վաթսուն տարեկան էր։
Նա փակեց դուռը, նստեց դիմացս ու երկար ուսումնասիրեց դեմքս։
Ոչ այնպես, ինչպես գործատուն է նայում աշխատանքի թեկնածուին։
Ավելի շուտ թվում էր, թե փորձում է հիշել՝ որտեղ է նախկինում ինձ տեսել։
Իմ կրթության և աշխատանքային փորձի մասին շատ քիչ հարցեր տվեց։
Փոխարենը հարցրեց.
— Որևէ մեկը գիտի՞, որ այսօր այստեղ եք։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
— Քույրս գիտի։
Ստեցի։
Քույրս՝ Լիլիթը, անհետացել էր երեք տարի առաջ։ Իսկ այս հարցազրույցի մասին ոչ մեկին չէի պատմել։
Վահանի դեմքի արտահայտությունն անմիջապես փոխվեց։
— Դուք քո՞ւյր ունեք։
— Ունեի։
Նա կարծես ուզում էր ուրիշ բան էլ հարցնել, բայց զսպեց իրեն։
Հետո նայեց սեղանի բաժակին։
— Ջուրը չե՞ք խմել։
— Ոչ։
Այդ պահին ամեն ինչ չափազանց կասկածելի էր թվում։
Վերցրի պայուսակս ու ոտքի կանգնեցի։
— Կարծում եմ՝ այս աշխատանքն ինձ չի համապատասխանում։
Վահանը նույնպես վեր կացավ և կանգնեց դռան առաջ։
— Խնդրում եմ, նստեք։
— Հեռացե՛ք դռան մոտից։
Նա ձեռքը տարավ գրպանը։
Լսվեց թույլ կտտոց։
Դուռը ներսից կողպվեց։
Սարսափած հետ քաշվեցի։
— Ի՞նչ եք անում։
Նա ցածրաձայն պատասխանեց.
— Փորձում եմ այնպես անել, որ դուք այստեղից ողջ դուրս գաք։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Ես նրան չհավատացի։
Վահանը նայեց սեղանին դրված ջրի բաժակին, հետո անսովոր բարձր ձայնով հայտարարեց.
— Մարիա՛մ, դուք ընդունված եք աշխատանքի։ Շնորհավորում եմ։
Նրա խոսքերը կարծես ինձ չէին ուղղված։
Այնպիսի տպավորություն էր, թե խոսում էր ինչ-որ մեկի համար, ով կարող էր մեզ լսել։
Հետո մոտեցավ ու շշնջաց.
— Ինչ էլ պատահի, այդ բաժակին չդիպչեք։
Հաջորդ պահին կրկին բարձրացրեց ձայնը։
— Բայց մինչ այդ… թույլ կտա՞ք մի քանի վայրկյան բռնել ձեր ձեռքը։
Ապշած նայեցի նրան։
— Ի՞նչ։
— Խնդրում եմ, վստահեք ինձ։
— Բացե՛ք դուռը։
Փորձեցի շրջանցել նրան, բայց Վահանը հանկարծ բռնեց դաստակս ու ինձ քաշեց սեղանից հեռու։
Սարսափած ճչացի և փորձեցի ազատել ձեռքս։
Հենց այդ պահին դուռը կտրուկ բացվեց։
Չորս անվտանգության աշխատակից ներխուժեցին աշխատասենյակ։
Սկզբում մտածեցի՝ եկել են տնօրենին ձերբակալելու։
Բայց նրանցից երկուսն անմիջապես վազեցին ընդունարան։
Մի քանի վայրկյան անց վերադարձան Սեդայի հետ։
Նրա ձեռքերին ձեռնաշղթաներ դրեցին։
— Ի՞նչ է կատարվում այստեղ,— բղավեցի։
Վահանը բաց թողեց ձեռքս։
— Ներեցեք։ Մենք պետք է նրան համոզեինք, որ դուք պատրաստվում եք խմել ջուրը։
Անվտանգության աշխատակիցներից մեկը ձեռնոցներով վերցրեց բաժակը և դրեց ապացույցների համար նախատեսված թափանցիկ փաթեթի մեջ։
Վահանը սկսեց բացատրել.
— Վերջին վեց ամսվա ընթացքում հինգ երիտասարդ կին այստեղ աշխատանքի հարցազրույցի է եկել։ Նրանցից ոչ մեկը տուն չի վերադարձել։
Մարմնովս սարսուռ անցավ։
— Իսկ ոստիկանությո՞ւնը։
— Ոստիկանությունը չուներ բավարար ապացույցներ՝ նրանց անհետացումները մեր ընկերության հետ կապելու համար։ Սեդան ջնջում էր այցելուների գրանցումները և անջատում միջանցքի տեսախցիկները։ Այսօր մենք թաքնված տեսախցիկներ էինք տեղադրել։
Ես նայեցի նրան։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ինձ այստեղ հրավիրեցիք։ Ինչո՞ւ վտանգեցիք իմ կյանքը։
Վահանը լուռ մոտեցավ պատի մեծ էկրանին ու միացրեց այն։
Էկրանին երևաց ընդունարանը։
Տեսագրությունն արվել էր մի քանի ժամ առաջ։
Սեդան նստած էր իր սեղանի հետևում և հեռախոսով խոսում էր։
Վահանը բարձրացրեց ձայնը։
— Այս մեկը հատուկ է,— ասում էր Սեդան։— Անհետացած աղջկա քույրն է։ Եթե Մարիամը հիշի, թե Լիլիթն ուր էր գնում վերջին անգամ, երբ իրեն տեսել է, կարող է ամբողջ գործը փչացնել։
Ես քարացա։
— Նա ճանաչո՞ւմ էր Լիլիթին։
Վահանը միացրեց մեկ այլ տեսագրություն։
Այն երեք տարվա վաղեմություն ուներ։
Էկրանին հայտնվեց քույրս։
Լիլիթը մտավ նույն ընդունարանը, նստեց նույն աթոռին և Սեդայի ձեռքից վերցրեց նույնպիսի ջրի բաժակ։
Ձեռքս տարա բերանիս։
— Աստվա՜ծ իմ…
Տեսագրությունը շարունակվեց։
Մի քանի րոպե անց Լիլիթի գլուխը կախվեց։
Նա կորցրեց գիտակցությունը։
Բայց հետո տեղի ունեցավ մի բան, որը ոչ մեկը չէր սպասում։
Սեդան չմոտեցավ քրոջս։
Փոխարենը բացեց միջանցքի դուռը և վախեցած մի կողմ քաշվեց։
Ներս մտավ մի տղամարդ։
Նա բարձրացրեց Լիլիթին և տարավ։
Երբ տեսախցիկը ֆիքսեց տղամարդու դեմքը, Վահանը հանկարծ ամուր բռնեց սեղանի եզրից։
— Դա անհնար է,— շշնջաց նա։
Ես անմիջապես ճանաչեցի այդ մարդուն։
Նա Հայկն էր՝ մեր ընտանիքի փաստաբանը։
Այն մարդը, որը երեք տարի ղեկավարել էր Լիլիթին գտնելու որոնումները։
Այն մարդը, որը ամեն շաբաթ վստահեցնում էր մորս, թե անում է հնարավոր ամեն ինչ՝ նրա աղջկան գտնելու համար։
Բայց ամենասարսափելի բացահայտումը դեռ առջևում էր։
Սեդան հանկարծ ծիծաղեց ու առաջին անգամ ուղիղ աչքերիս նայեց։
— Դու կարծում ես՝ Լիլիթը զոհ էր՞,— ասաց նա։— Հենց ինքն է Հայկին տվել մյուս չորս կանանց անունները։
Սենյակում մահացու լռություն տիրեց։
Հենց այդ պահին պայուսակիս մեջ հեռախոսս զանգեց։
Ես այն անջատել էի ընդունարանում, բայց հիմա այն միացված էր։
Էկրանին երևաց ընդամենը մեկ անուն։
Լիլիթ։
Դողացող ձեռքերով պատասխանեցի։
Երեք տարվա լռությունից հետո լսեցի քրոջս ձայնը։
— Մարիա՛մ, ոչ մեկին մի՛ վստահիր։ Հատկապես Վահան Բենեթին։ Նա քեզ չի փրկել։ Հենց ինքն է ընտրել հաջորդ կնոջը…
Քույրս մի պահ լռեց։
Հետո շշնջաց.
— Եվ այդ կինը դու ես։
