Ամուսինս իմ բացակայության ժամանակ տանից վռնդեց տասնութամյա աղջկաս։ Մեկ տարի անց նա վերադարձավ նորածինը գրկին ու ասաց մի բան, որից աշխարհս փուլ եկավ
Գործուղումից տուն վերադառնալիս առաջինը նկատեցի աղջկաս սենյակի բաց դուռը։ Նարեն երբեք այն բաց չէր թողնում։ Ներս մտա ու կանգ առա. մահճակալը չհավաքված էր, պահարանի դարակները՝ դատարկ, իսկ դատարկ կախիչները կամաց զարկվում էին իրար։ Նրա սիրելի բաճկոնն էլ չկար։
— Նարե՞,— կանչեցի։
Պատասխան չեղավ։ Ամուսինս՝ Սամվելը, խոհանոցում նստած հանգիստ կարագ էր քսում հացին։
— Որտե՞ղ է աղջիկս։
— Գնացել է,— ասաց՝ նույնիսկ չշրջվելով։
— Ի՞նչ է նշանակում՝ գնացել է։
— Ասացի, որ հավաքի իրերը և դուրս գա։ Տասնութ տարեկան է։ Թող իր գլխի ճարը տեսնի։
Ճամպրուկս ձեռքիցս ընկավ։ Սամվելն առանց հուզվելու շարունակեց նախաճաշը, իսկ ես չէի կարողանում հավատալ, որ երեք օրով բացակայելուս ընթացքում նա աղջկաս տնից դուրս է արել։
Նա Նարեի հարազատ հայրը չէր, բայց տարիներ շարունակ ինձ համոզել էր, թե մեր ընտանիքը միասնական է։ Վերջին շրջանում անընդհատ քննադատում էր աղջկաս՝ ինչպես է հագնվում, ում հետ է ընկերություն անում, ինչու է բարձր ծիծաղում։ Ես դա խստություն էի համարում։
Այդ օրը պահանջեցի, որ ասի՝ ուր է գնացել։ Սամվելը պնդեց, թե չգիտի։ Զանգեցի Նարեին, նրա ընկերներին, ուսուցիչներին, հիվանդանոցներ ու ապաստարաններ։ Ոչ ոք ոչինչ չգիտեր։ Հեռախոսն էլ շուտով անջատվեց։
Ուղիղ մեկ տարի անց, երբ Սամվելն աշխատանքի էր, դուռը թակեցին։ Շեմին Նարեն էր՝ նիհարած, հոգնած, գորշ վերարկուով։ Գրկում հիվանդանոցային ծածկոցի մեջ փաթաթված նորածին կար։ Վազեցի դեպի նա, բայց աղջիկս հետ քաշվեց։
— Մա՛մ, խնդրում եմ, Սամվելին չասես, որ վերադարձել եմ։
— Դու մի ամբողջ տարի չկայիր։ Հիմա երեխայի հե՞տ ես եկել։
Նարեն գունատվեց։
— Իմ երեխա՞ն։ Մա՛մ, դու ոչինչ չգիտես քո ամուսնու մասին։ Պիտի ամբողջ ճշմարտությունն իմանաս, մինչև նա տուն գա։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Այդ պահին նույնիսկ չհամարձակվեցի հարցնել՝ ում երեխան է։ Նարեի թևից բռնեցի ու ներս տարա։ Մեկ տարի շարունակ մտածել էի, թե ինչպես կգրկեմ նրան, եթե վերադառնա։ Բայց հիմա նա իմ դիմաց նստած էր՝ անծանոթ փոքրիկին զգուշորեն պահած, ու աչքերում վախ կար, որը նախկինում չէի տեսել։
Ես միշտ կարծում էի, որ իմ կյանքում ամենակարևոր մարդիկ աղջիկս ու ամուսինս են։ Սամվելի հետ ավելի քան տասնհինգ տարի էի ապրել։ Նարեն դեռ փոքր էր, երբ նա մեր կյանք մտավ։ Սկզբում շատ ուշադիր էր, տուն էր վերադառնում նվերներով, օգնում դասերի հարցում։ Սակայն տարիների հետ աննկատ փոխվեց։ Նախ սկսեց դժգոհել աղջկաս բարձր ծիծաղից, հետո նրա ընկերներից, հագուստից։ Ամեն անգամ, երբ պաշտպանում էի Նարեին, հեգնում էր.
— Տասնութ տարեկան է, ոչ թե ութ։ Դադարիր նրան արքայադստեր պես պահել։
Ես կարծում էի, թե նրանց բնավորություններն ուղղակի չեն համընկնում։ Կոպտությունը վատ դաստիարակության միջոց էի համարում, ոչ թե վտանգ։
Առաջին իրական նշանը հիշեցի միայն անհետացումից հետո։ Մի կիրակի Նարեն ճաշասեղանին իմ դիմաց բանկային քաղվածք էր դրել։
— Մա՛մ, ուզում եմ հարցնել պապիկի թողած գումարի մասին։ Թվերը չեմ հասկանում։
Հայրս մահից առաջ նրան համալսարանում սովորելու համար մոտ ութսուն հազար դոլար էր թողել։ Մինչ ձեռքս կմեկնեի թղթին, Սամվելը վերցրեց այն։
— Այսօր չէ։ Մայրդ տասը ժամ աշխատել է, թող հանգստանա։
— Բայց դա իմ հաշիվն է,— առարկեց Նարեն։
— Իսկ մայրդ հոգնած է։
Սամվելը քաղվածքը տարավ խոհանոց՝ կեղտոտ ափսեների հետ։ Ես նույնիսկ շնորհակալություն հայտնեցի, որ իբր հոգ է տանում իմ հանգստի մասին։ Հետո այդ պահը հարյուրավոր անգամներ հիշեցի։ Պետք էր կանգնեցնել նրան, պահանջել վերադարձնել թուղթը, լսել աղջկաս։ Բայց չարեցի։
Երեք շաբաթ անց գործով երեք օրով մեկնեցի։ Վերադարձիս նախորդ գիշերը Նարեն ձայնային հաղորդագրություն թողեց.
— Մա՛մ, շատ կարևոր բան ունեմ ասելու։ Սամվելի մասին է, և…
Հետնամասում աղմուկ լսվեց, ձայնագրությունն ընդհատվեց։ Անմիջապես զանգահարեցի։ Նա չպատասխանեց։ Առավոտյան կրկին փորձեցի, հետո ամբողջ ճանապարհին՝ դարձյալ ապարդյուն։ Տուն հասնելիս սարսափելի նախազգացում ունեի։
Սամվելը հայտարարեց, թե աղջկաս վռնդել է, որովհետև հոգնել է նրա անհարգալից վերաբերմունքից։ Երբ գոռացի՝ ինչպես կարող էր իմ բացակայությամբ նման բան անել, սառնորեն ասաց.
— Նա չափահաս է։ Եթե ցանկանում է մեծի պես վարվել, թող մեծի պես էլ ապրի։
— Նա քո աղջիկը չէ, որ այդպես որոշես,— պատասխանեցի։
— Մեր աղջիկն է,— ուղղեց նա, հետո ավելացրեց.— Բայց այս տունը իմն է։
Ես զայրույթից նրա ափսեն նետեցի պատին։ Սամվելը նույնիսկ չցնցվեց. միայն փշրանքները մաքրեց սեղանից։ Իսկ Նարեի գտնվելու վայրի մասին ոչինչ չասաց։
Հաջորդ շաբաթներին զանգեցի բոլորին՝ ընկերուհիներին, դասախոսներին, հիվանդանոցներին։ Դիմեցի ոստիկանություն և հայտնեցի, որ աղջիկս անհետացել է։ Բայց նա չափահաս էր, և առանց հստակ վտանգի ապացույցների հնարավորություններն աննշան էին։ Օրերը շաբաթներ դարձան, շաբաթները՝ ամիսներ։ Ի վերջո նրա հեռախոսն այլևս նույնիսկ չէր զանգում։ Ամեն գիշեր նույն հարցն էի տալիս ինձ. ինչո՞ւ գոնե ինձ չի զանգում։
Երկու անգամ ճամպրուկ հավաքեցի, որ հեռանամ Սամվելից։ Բայց տունն իր անունով էր, մեր ընդհանուր խնայողություններն ինքն էր տնօրինում, իսկ իմ համեստ աշխատավարձը հազիվ էր բավարարում սննդի ու կոմունալ վճարների համար։ Երբ ասում էի, որ պիտի գնամ, նա քմծիծաղում էր.
— Իսկ ո՞ւր ես գնալու, Մարինե՛։
Մնացի ոչ թե նրան ներելու համար, այլ որովհետև մտածում էի՝ Նարեն գուցե մի օր տուն գա ու ինձ այստեղ փնտրի։ Ամեն երեկո նրա սենյակի դուռը կիսաբաց էի թողնում։
Մի գիշեր հանկարծ հիշեցի պապիկի թողած գումարի քաղվածքը։ Սամվելից պահանջեցի հաշվի տվյալները։ Նա մի օր անց ինձ թղթեր ցույց տվեց՝ պնդելով, որ գումարը տեղափոխել է ժամկետային ավանդի՝ ավելի լավ տոկոսներով ու ապահովության համար։ Մնացորդը ճիշտ էր երևում։ Բայց երբ տեսա, որ ավանդը նրա անունով է, զարմացա։
— Ինչո՞ւ քո անունով։
— Պաշտպանության համար։ Վերջ տուր կասկածներիդ։
Այդ ժամանակ էլ լռեցի։ Երևի դեռ ուզում էի հավատալ, որ գոնե այդ հարցում չի ստում։
Այժմ, մեկ տարի անց, Նարեն իմ դիմաց էր։ Նա երեխային պահեց գրկում ու ուղղեց ծածկոցը։
— Սա Լիան է,— ասաց։
— Քո աղջի՞կը։
— Ո՛չ, մա՛մ։ Սամվելի թոռնուհին է։
Ես բռնեցի աթոռի թիկնակը։
— Ի՞նչ ես ասում։
Նարեն պայուսակից հաստ ծրար հանեց։ Մեջը բանկային քաղվածքներ, փոխանցումների ու կանխիկացման տվյալներ կային։ Թվերը մեկ առ մեկ տեսնելիս ձեռքերս դողացին։ Հորս թողած գումարից հազարավոր դոլարներ էին դուրս բերվել։
— Սամվելն ինձ ուրիշ քաղվածք էր ցույց տվել,— շշնջացի։
— Կեղծ էր։ Իսկ իրական գումարը գնացել է Արմինե անունով կնոջ։
— Ո՞վ է Արմինեն։
Պատմության շարունակությունը մեր Տելեգրամ Ալիքում —> Սեղմիր Այստեղ
