Փոքրիկ աղջիկը եկել էր ոստիկանության բաժանմունք՝ խոստովանելու, թե ծանր հանցագործություն է կատարել, բայց այն, ինչ նա ասաց, ապշեցրեց ծառայողին։
Այդ օրը ընտանիքը, երբ մտավ բաժանմունք, արտասովոր լարված էր։ Մայրն ու հայրը անհանգիստ էին, բայց բոլորի ուշադրությունը գրավում էր նրանց երկու տարեկան փոքրիկ դուստրը։ Նրա աչքերը լի էին արցունքներով, իսկ հայացքը կարծես ամբողջ աշխարհի ծանրությունն էր կրում։ Հայրը շփոթված դեմքով մոտեցավ ծառայողին ու բացատրեց, որ աղջիկը արդեն մի քանի օր է անդադար լացում է, և մինչև «իր մեղքը ոստիկանությանը չխոստովանի», հնարավոր չէ նրան հանգստացնել։
Բաժանմունքի աղմուկը հանկարծ լռեց, երբ երեխայի բարակ ձայնը կտրեց ընդհանուր խառնաշփոթը։ Այնտեղ պատահաբար գտնվող սերժանտը ծնկի իջավ, որպեսզի երեխայի աչքերի մակարդակին լինի, և մեղմ ձայնով ասաց.
«Լսում եմ քեզ, փոքրիկ տիկին, կարող ես ինձ ամեն ինչ պատմել»։
Աղջիկը երկար նայեց ոստիկանու համազգեստին ու կրծքանշանին, հետո հեկեկալով խոստովանեց իր ամենամեծ վախը.
«Ես շատ վատ հանցագործություն եմ արել… դրա համար կգնա՞մ բանտ»։
Ծառայողը, լուրջ մնալով, բայց լի հոգատարությամբ, պատասխանեց.
«Սկզբում պետք է ասես, թե ինչ է պատահել»։
Աղջիկը, այլևս չկարողանալով զսպել արցունքները, բարձրաձայն ասաց իր խոստովանությունը.
«Ես եղբորս ոտքին խփել եմ… շատ ուժեղ։ Հիմա նա կապտուկ ունի։ Նա կմեռնի, ու ամեն ինչ իմ մեղքն է։ Խնդրում եմ, ինձ բանտ մի տարեք»։
Այս անմեղ խոստովանությունը մի պահ քարացրեց բոլորին բաժանմունքում, հետո նրանց դեմքերին ջերմ ժպիտ հայտնվեց։
Ոստիկանն զգուշորեն գրկեց լացից ուժասպառ աղջկան ու նայեց նրա աչքերին.
«Լսիր, փոքրիկ ընկերուհի, կապտուկից ոչ ոք չի մահանում։ Քո եղբայրը շուտով լիովին առողջ կլինի։ Բայց խոստացիր, որ այլևս ոչ մեկին չես խփի, լա՞վ»։
Աղջիկը, սեփական ականջներին չհավատալով, աչքերը սրբեց ու խոստացավ, որ այլևս երբեք նման բան չի անի։
Մի քանի օր գրեթե առանց ուտելու ու քնելու անցկացնելուց հետո նրա դեմքին վերջապես խաղաղություն հայտնվեց։ Ծնողներին ամուր գրկելով՝ նա դուրս եկավ բաժանմունքից՝ իր հետևում թողնելով ժպտացող ոստիկաններին։
Այդ օրը ոչ ոք բանտ չգնաց, բայց փոքրիկ աղջկա աշխարհում մոլեգնած ամենամեծ փոթորիկը հանդարտվեց՝ մեկ ոստիկանոջ հոգատարության շնորհիվ։
Աղջիկը տուն վերադարձավ ոչ թե ազատության զգացումով, այլ մեղքի խայթից ազատված մեծ թեթևությամբ։
