Տատիկը ավտոբուսում չկարողացավ վճարել իր ուղևորության համար և խնդրեց կանգնեցնել, որ կարողանա ճանապարհը շարունակել ոտքով։ Բայց այն, ինչ արեց երիտասարդ վարորդը, շոկի ենթարկեց ամբողջ ավտոբուսին․․․
Թիվ 11 ավտոբուսը դանդաղ մոտեցավ կանգառին։ Դռները բացվեցին, և ներս զգուշությամբ մտավ մի փոքրիկ, տարեց կին։ Մոտ ութսուն տարեկան կլիներ։ Գլխին հին գլխաշոր ուներ, ձեռքերին՝ մաշված պայուսակ։ Նա հանգիստ մոտեցավ ազատ նստատեղին ու նստեց պատուհանի կողքին։
Մի քանի կանգառ նա լուռ էր գնում։ Երբեմն նայում էր պատուհանից դուրս, երբեմն՝ փորփրում իր պայուսակը։
Երբ ավտոբուսը հասավ հաջորդ կանգառին, տատիկը հանկարծ կանգնեց ու մոտեցավ վարորդին։ Գրպանից հանեց փոքրիկ թաշկինակ, բացեց ու սկսեց մանր մետաղադրամները հաշվել։ Նրա մատները դողում էին։
Մեկ անգամ հաշվեց։ Հետո՝ նորից։
Եվ հանկարծ նրա դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։
— Տղաս… — կամաց ասաց նա վարորդին։ — Շատ եմ ցավում… Կարծես գումարս չի բավականացնում։ Կարծում էի՝ կհերիքի, որ հասնեմ կանգառ…
Ձայնը դողում էր։ Աչքերը լցվել էին արցունքներով։
Ավտոբուսում լռություն տիրեց։ Մի քանի ուղևորներ շրջվեցին։
Տատիկը մետաղադրամները մեկնեց վարորդին։
— Ներեցեք… Եթե հնարավոր է, այստեղ կանգնեք։ Մնացած ճանապարհը ոտքով կգնամ…
Բայց այն, ինչ արեց երիտասարդ վարորդը, ապշեցրեց բոլորին։
Մոտ քսանհինգ տարեկան թվացող վարորդը չվերցրեց գումարը։ Նա հանգիստ բռնեց տատիկի՝ մետաղադրամներով ձեռքը և մեղմ ասաց.
— Տատիկ ջան, խնդրում եմ՝ նստեք մի քիչ։ Ոչ մի տեղ մի գնացեք։
Կինը զարմացած նայեց նրան։
Վարորդը արագ կանգնեցրեց ավտոբուսը, ուղևորներին խնդրեց մի քանի րոպե սպասել ու դուրս վազեց։
Պատուհանից երևում էր, թե ինչպես է նա վազում դեպի կանգառի մոտ գտնվող փոքրիկ խանութը։
Ուղևորները իրար նայեցին։ Ոչ ոք չհասկացավ, թե ինչ է կատարվում։
Մոտ երեք րոպե անց ավտոբուսի դռները նորից բացվեցին։
Վարորդը վերադարձավ… բայց այս անգամ՝ պարկերով։
Նրա ձեռքերում մի քանի տոպրակ սնունդ կար՝ կաթ, թթվասեր, հաց, մակարոն, միս։
Նա մոտեցավ տատիկին ու տոպրակները դրեց նրա նստատեղի կողքին։
Կինը անմիջապես սկսեց ձեռքերով ժեստ անել։
— Չէ՛, տղաս, պետք չէ… Ինչո՞ւ ես սա անում… Իմ թոշակը հերիքում է հացին…
Նա քիչ էր մնում լաց լիներ։
Բայց տղան պարզապես ժպտաց ու կամաց ասաց.
— Տատիկ ջան, մայրս միշտ մի բան էր ասում․ եթե կողքիդ սոված մարդ կա, նախ օգնիր, հետո մտածիր փողի մասին։ Այսօր իմ հերթն է լսել մայրիկիս։
Ավտոբուսում նորից լռություն տիրեց։ Ինչ-որ մեկը աննկատ սրբեց աչքերը։
Իսկ տատիկը նայեց տոպրակներին, հետո՝ վարորդին… ու լաց եղավ։ Բայց այս անգամ՝ ուրախությունից։ ❤️❤️❤️
