«Շեյխը, ծաղրելով իր աղախնին, հանկարծ ասաց․ «Եթե այս զգեստը հագնես այսօրվա ընդունելությանը, քեզ կամուսնանամ»։ Բայց այն, ինչ կատարվեց այդ գիշեր, բոլորին շոկի ենթարկեց»։
Շեյխ Խալիդի մարմարյա սրահում եռուզեռ էր․ պատրաստվում էին շքեղ ընդունելության։ Քառասուն տարեկան համեստ աղախին Լեյլան լուռ կատարում էր իր գործերը հյուրերի մեջ, մինչդեռ սրահի կենտրոնում մանեկենի վրա կախված էր շլացուցիչ կարմիր զգեստը, որը գրավում էր բոլորի հայացքը։ Այն սեղմ, շքեղ զգեստ էր՝ հատուկ կարված շեյխի սիրելիի համար, գրեթե մի ամբողջ կարողության արժեքով։
Լեյլան, անցնելով կողքով, ակամա դիպավ զգեստին՝ նրա գեղեցկությունից կարծես հմայված։ Շեյխ Խալիդը դա նկատեց ու, բոլորի առաջ նրան նվաստացնելու համար, բղավեց․
«Ինչպե՞ս ես համարձակվում դիպչել մի գործվածքի, որն ավելի թանկ է, քան քո ամբողջ կյանքը»։
Շեյխը, շրջապատված կանանց հեգնական ժպիտներով, որոշեց այս ամենը ներկայացում դարձնել։ Նա Լեյլային երկու ընտրություն տվեց՝ կամ անմիջապես վճարել զգեստի գինը, կամ այն հագնել երեկոյան ընդունելությանը։
«Եթե համարձակվես այդ նեղ զգեստը հագնել, վաղը քեզ կամուսնանամ», — գոռաց նա՝ ծիծաղից պայթելով։
Զգեստը առնվազն երեք չափ փոքր էր․ այդ դաժան խաղը պարզապես պետք է Լեյլային նվաստացներ ողջ բարձրաշխարհիկ հասարակության առաջ։
Լեյլան ամբողջ օրը անցկացրեց սրտում ծանրություն զգալով, բայց չկոտրվեց։ Տան ծեր դերձակից օգնություն խնդրեց։ Երեկոյան սրահը լցվեց ամենակարևոր հյուրերով։ Շեյխը բարձրացրեց բաժակը՝ պատրաստ վայելելու սպասվող «կատակերգական տեսարանը», ու դիմեց ներկաներին․
«Տիկնայք և պարոնայք, մի պահից Լեյլային կտեսնեք․ հուսով եմ՝ պատրաստ եք»։
Դռները դանդաղ բացվեցին, և բոլորը սպասում էին նրան ծաղրելու։
Բայց երբ Լեյլան ներս մտավ, ողջ սրահը քարացավ հիացմունքից։ Նա կարմիր զգեստով էր, սակայն այն լիովին փոխված էր։ Ծեր դերձակի հետ միասին նրանք հետևի մասը բացել ու վերափոխել էին այն՝ դարձնելով մետաքսե ժապավեններով ու նրբագեղ կապերով ձևավորված գեղարվեստական դետալ։ Առջևից զգեստը կատարյալ էր երևում, իսկ հետևի ձևավորումը թվում էր մտածված ոճական լուծում՝ ասես աշխարհահռչակ դիզայների աշխատանք։
Լեյլան ոչ միայն խուսափեց խայտառակությունից, այլ իր արժանապատիվ կեցվածքով նույնիսկ ստվերեց շեյխի սիրելիին։
Շեյխ Խալիդը, սպասելով ծաղրական ներկայացման, իր առաջ տեսավ կախարդական նրբագեղություն ու սպիտակեց կրաքարի պես։ Իր իսկ մեծամտությունը նրան փակուղի էր տարել․ այն խոստումը, որ հրապարակավ տվել էր, հիմա շղթայի պես կախվել էր իր վզից։
Լեյլան ոչ միայն «հաղթահարեց» զգեստը, այլ իր խելքով ու արժանապատվությամբ ծուղակը դարձրեց հաղթանակ։ Այդ երեկո բոլորը շոկի մեջ էին՝ տեսնելով, թե ինչպես մի սովորական աղախին նրբորեն սանձեց ամենամեծ հպարտությունը։
