Նրանք ծիծաղում էին նրա տատուի վրա, բայց ակնթարթորեն լռեցին, երբ հատուկ ջոկատի հրամանատարը ձեռքի նշան տվեց։
Զինվորները բարձր ծիծաղում էին՝ նայելով երիտասարդ կնոջ ձեռքի թևքին՝ որտեղ փայլում էր նրբագեղ թիթեռի տատուն։
Ամրոցում, որտեղ ամեն ինչ ենթարկված է հրամանին ու կարգապահությանը, նման մանրամասնությունը տարօրինակ ու անիմաստ էր թվում։
— Թիթեռ՞ — ծիծաղեց մեկը։ — Միգուցե թռչի թշնամու առաջ և շեղի նրան։
Ծիծաղը տարածվեց շարքով։
Կնոջը թվում էր, թե չի լսում։
Նա քայլում էր բետոնե հարթակով, ձեռքում նոթատետր, հագուստը՝ ավազի գույնի ու կարգապահ ձևով։ Իր անունը Ելիզավետա Մորոզովա էր, 28 տարեկան։
Շատերի համար նա ոչ ոք էր՝ խաղաղ օգնական, քարտուղարուհի, ով զեկույցներ էր բերում ու արձանագրում հրամանները։
Նրա քայլերը միշտ ճշգրիտ էին, արտաքին տեսքը կատարյալ։
Ոչ ոք չէր տեսել, որ նա զենք է պահում, ոչ ոք չէր գիտակցում, որտեղ է նա մինչ այդ ծառայել։
Միայն այս տատուն՝ թիթեռ աջ ձեռքի թևքին, զարմանք էր առաջացնում բոլորի մոտ։
Այդ օրը բազայում ժամանեց կոնվոյ՝ զրահապատ մեքենաներ, զինված մարտիկներ, ծանր զրահաբաճկոններով ու սուր հայացքներով։
Իրոք, դա «Օմեգա» հատուկ ջոկատն էր՝ բանակի էլիտան։ Իրենց ներկայությունը նշան էր, որ սպասվում է լուրջ գործ։
Գլխի մասում կանգնած էր բարձրահասակ տղամարդ՝ այտի վրա վերքով։ Նա նայեց Ելիզավետային մեղմ ժպիտով.
— Դու քարտուղարն ես, էհ…
— Լոգիստիկայի պաշտոնյա, — հանգիստ պատասխանեց նա։
Նա թոթվեց ուսերը և անցավ կողքով։
Բայց նրա հետևից մտավ ջոկատի հրամանատարը՝ տղամարդ, ումն անգամ գեներալներն էին վախենում։
Նա կանգնեց, նայեց Ելիզավետային և հանկարծ լռեց։ Աչքերը լայն բացվեցին։
Բոլորը զարմացած նայեցին միմյանց։
Հրամանատարը դանդաղ բարձրացրեց ձեռքը և պատիվ տվեց նրան։
Սրահում տիրեց լռություն։
Նա ձեռքի շարժումով նշան տվեց, և զինվորները ակնթարթորեն ուղղվեցին, կարծես էլեկտրական լարում ստացած լինեին։
— Վստահ մնացեք, — նրբորեն ասաց նա, բայց ձայնում արծաթե սուրություն կար։
Ելիզավետան մի փոքր ժպտաց։ Նա գիտեր, որ այս պահը մի օր պիտի գար։
Հրամանատարը մոտեցավ և ասաց.
— Սերժանտ Մորոզովա, ուրախ եմ տեսնել կենդանի։
Հիմա բոլորը զարմացած նայում էին նրան։
Այդ «քարտուղարը» իրականում մարտիկ էր, որի մասին լեգենդներ էին տարածվել։
Երեք տարի առաջ նա ծառայել էր վտանգավոր տարածաշրջանում, որտեղ ստորաբաժանումը շրջափակման մեջ էր ընկել։ Երեսուն մարդուց միայն երկուսը կենդանի մնացին։
Նա փրկել էր վիրավորներին, դուրս բերել հրամանատարին, կորցրել գրեթե ողջ ստորաբաժանումը և անհետացել բազայից՝ տեղափոխվելով հետևի գծեր «առողջական պատճառներով»։
Թիթեռի տատուն նրա թևքին պարզապես զարդարանք չէր։ Դա «Լիբրա» ջոկատի խորհրդանիշն էր, որը վաղուց լուծարվել էր։
Խորհրդանիշ այն մարդկանց համար, ովքեր փրկվեցին։
Հրամանատարը շրջանցեց զինվորներին.
— Հիշեք, — ասաց նա, — ուժը ոչ մկաններում է, ոչ կոչումներում։
Այն մարդկանց մեջ է, ովքեր ընկնում են, բայց կրկին վեր են կենում։
Եվ եթե որևէ մեկը ծիծաղեց նրա տատուի վրա — գիտեք, դուք ծիծաղեցիք այն մարդու վրա, որի տոկունությունը փրկել է ավելի շատ կյանք, քան ձեր բոլոր ավտոմատները։
Զինվորները լռեցին։ Նրանց աչքերում այժմ ոչ թե ծաղրանք էր, այլ հարգանք։
Ելիզավետան գլխով սեղմեց հրամանատարին.
— Պատրաստ եմ առաջադրանքին, պարոն։
— Այդ դեպքում առաջնորդիր, — ասաց նա։
Եվ այդ պահին պարզ դարձավ՝ աշխարհում, որտեղ կարծես ուժը տղամարդկանցն է, մեկ կին՝ թիթեռի տատուով, ապացուցեց, որ իսկական խիզախությունը որևէ բարձրաձայն խոսք չի պահանջում։
