Նույնիսկ ստուգման ժամանակ, երբ ծեր կինն իր ուղեբեռն էր հանձնում, պահակ-օֆիցերը նկատեց ոչ սովորական բան սկաների վրա և հրամայեց բացել պայուսակը։ Թե ինչ գտան ներսում, բոլորին ցնցեց։ 😲😨
Բերանիս տեսնելով՝ տատիկը հոգնած, բայց բարեհամբույր էր թվում։ Միջազգային անցակետում նա հանգիստ բացատրեց, որ գնում է ձմռանը իր թոռների մոտ՝ երկար ժամանակ չեն հանդիպել, և նա կարոտել էր նրանց։ Ուղեկցելով փաստաթղթերը, նա խաղաղորեն իր հին, մոխրագույն պայուսակը շուռ տվեց անվտանգության գոտում։
Պահակ-օֆիցերը, երիտասարդ տղա հանդերձանքով, ուշադիր հետևում էր սկաների էկրանին։ Նա փռշտում էր, հերթով ուղեբեռները անցկացնելով, մինչև նկատեց մեկի վրա տարօրինակ պատկեր։
— Մի պահ… — մրմնջաց նա, ավելի մոտեցնելով էկրանին։ — Ի՞նչ կա այստեղ։
Նրա հայացքը կանգնեց այն ծեր կնոջ վրա, որի պայուսակը տարօրինակ պատկեր էր ցույց տալիս։
— Տիկի՛ն, ի՞նչ եք տանում։
— Ոչինչ հատուկ, — հանգիստ պատասխանեց նա։ — Պարզապես նվերներ եմ թոռներիս համար։
— Տիկի՛ն, — խիստ ասաց պահակ-օֆիցերը, — ես տեսնում եմ, որ դուք ստում եք։ Ի՞նչ կա ներսում։
Կինն իջեցրեց հայացքը։ Նրա ձեռքերն ակնհայտորեն դողում էին։ Կարծես վախենում էր ինչ-որ բանից։
— Ավելին չկա… ասում էի չէի ստում։
— Тогда ստիպված կլինեմ բացել պայուսակը, — վճռական ասաց պահակ-օֆիցերը։
— Դուք իրավունք չունեք։ Ես չեմ ասի գաղտնաբառը, — լուր հնչեց նա։
Բայց արդեն ուշ էր։ Պահակ-օֆիցերը վերցրեց սրսկիչները, բացեց կողպեքը, պայուսակը բացվեց, և բոլորը կանգնեցին տեղում։
Ներսում կար… 😱😲
Պայուսակի ներսում երեք կենդանի հավեր էին։ Կողքին փոքր մի ճյուղ ածխ ու հին կտոր էր, որով տատիկը, երևի, ծածկել էր նրանց ճանապարհի ընթացքում։ Մեկ հավ մեղմորեն կուդկուդում էր, մյուսը փորձում էր փախչել։
— Սա… կենդանի հավեր են, — շշնջաց պահակ-օֆիցերը շփոթված։
— Այո, — հանգիստ պատասխանեց տատիկը։ — Ասացի չէի ստում, սա թոռներիս նվերն է։
— Տիկին, դուք գիտեք, որ առանց փաստաթղթերի կենդանիներ տեղափոխելը անօրինական է։
Տատիկը ծանր շունչ քաշեց։
— Պարզապես ուզում էի, որ թոռնիկներս ուտեն թարմ ապուր։ Ամեն ինչ թանկ է, բայց ես ինքս եմ մեծացրել այս հավերին, նրանք լավ, դոմաստիկացված կենդանիներ են…
Պահակն արդեն չգիտեր, թե ինչ ասել։ Նա նայեց իր գործընկերոջը, ով միայն ուսերն էր SHR-ել։ Կարճ խորհրդակցությանց հետո բաժնի պետն որոշեց, որ հավերը պետք է հանձնել օդանավակայանի վետերինար ծառայությանը, իսկ տատիկի նկատմամբ կազմել արձանագրություն։
Երբ պահակները զգուշորեն հանեցին հավերին, ծեր կինն լաց եղավ։
— Ներեցեք, ես վատ բան չէի ցանկանում…
Պահակը հանգիստ պատասխանեց․
— Մենք հասկանում ենք, տիկին։ Բայց կանոնները նույնն են բոլորի համար։
Հավերը տարան կարանտին, իսկ հետո տեղական ֆերման ընդունեց նրանց։ Տատիկին թույլ տվեցին թռչել, բայց առանց իր «նվերի»։
Ուղիղ նախքան թռիչքը նա մեղմ ասաց պահակին․
— Ասի՛ր նրանց, որ չմոռանան — այս հավերը իմն են։
Տղան առաջին անգամ ողջ օրվա ընթացքում ժպտաց ու պատասխանեց․
— Ուրախություն տիկին, նրանք վստահ ձեռքերում կլինեն։
