Նա դուրս հանեց իր հղի կնոջը՝ միայն այն պատճառով, որ նա աղջիկ էր սպասում։ Իսկ իր սիրուհու համար մի ամբողջ հարստություն վճարեց, որ նա տղա ունենա մասնավոր կլինիկայում։ Բայց երեխայի ծննդյան օրը տեղի ունեցավ մի բան, որը փոխեց նրա կյանքը ընդմիշտ…
Նա անխղճորեն վռնդեց իր հղի կնոջը՝ միայն թե լսել էր, որ աղջիկ է լինելու։
Այդ պահին, երբ Լուսիան ամենաշատը կարիք ուներ սիրո, խնամքի ու խաղաղության, Էկտորը միայն մեկ բանի մասին էր մտածում՝ տղա ունենալու։
Իսկ Կամիլան՝ նրա երիտասարդ սիրուհին, խոստացել էր հենց դա։
Դրա համար էլ նա վճարեց մի ամբողջ կարողություն, միայն թե Կամիլան ծննդաբերի «իր առասպելական որդուն» բարձրակարգ մասնավոր կլինիկայում։
Բայց երեխայի ծննդյան օրը ճակատագիրը նրան հատուցեց ամենադաժան ձևով…
Լուսիայի ուղին դեպի տուն
Գվադալախարայի արվարձաններում լույսը մեղմ էր, ոսկեգույն։
Լուսիան դանդաղ քայլում էր տան մեջ․ հղի փորը ծանր էր, քայլելն՝ առավել դժվար։
Բայց նա գրկում էր փորն ու շշնջում.
— «Մի քիչ էլ, փոքրիկս… շուտով միասին կլինենք»։
Էկտորը նրան մի անգամ անգամ չնայեց։
Այդ օրից, երբ Լուսիան ասաց, որ հղի է, նա փոխվեց։
Տունը իրեն «գրգռում» էր, կնոջ թուլությունն ու հոգնածությունն՝ «անհանգստացնում»։
Նա այլևս չէր տեսնում կնոջը որպես մարդ, այլ որպես խոչընդոտ։
Եվ մի երեկո, երբ Լուսիան փոքրիկ հագուստներ էր դասավորում, Էկտորը կրծքի վրա դանակի պես հարվածող բառեր ասաց․
— «Ագար ջա, հաջորդ ամսին կգնաս մորդ գյուղը՝ ծննդաբերելու։ Այստեղ շատ թանկ է։ Դրա համար ես տաս հազար վճարել չեմ գնա»։
Լուսիան քարացավ։
Աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— «Էկտոր… ես ինը ամսական եմ… ճանապարհը երկար է… կարող եմ ճանապարհին ծննդաբերել…»
Նա ծնկեց ուսերը՝ կատակին նման արհամարհանքով.
— «Դա իմ խնդիրն չէ։ Գյուղում էլ մանկաբարձ կա։ Ու ընդհանրապես, հոգնեցրել ես»։
Այդ պահին Լուսիան հասկացավ՝ իր ամուսինը այլևս չկա։
Եվ երկու օր անց, մեկ հին ճամպրուկը ձեռքերին, ցավով լի սրտով, նա նստեց ավտոբուս՝ գնալու իր մոր մոտ՝ Սան Կրիստոբալ-դե-լա-Սյեռա։
Մայրը՝ Դոնյա Ռոսարիոն, տեսնելով աղջկանը՝ բարակ, գունատ, հյուծված, լուռ գրկեց նրան ու արտասվեց.
— «Դստրս… դու տան մեջ ես։ Ես ամեն ինչ կանեմ»։
Իսկ Էկտորը վազեց իր սիրուհու մոտ
Լուսիայի գնալուց մի քանի ժամ անց Էկտորը արդեն Կամիլայի մոտ էր։
Կամիլան ևս հղի էր։
Եվ նա նրան խոստացել էր տղա։
Էկտորը հաղթողի նման էր զգում։
Ռեստորաններում, բարերում, աշխատանքի մեջ՝ բոլորին պատմում էր.
— «Իմ որդին է գալու։ Իմ ժառանգը»։
Կլինիկան, որտեղ Կամիլան պետք է ծննդաբերէր, Էկտորին արժեցավ մոտ 100 000 պեսո։
Բայց նա գոհ էր։
«Արժեր»,— մտածում էր։
Եվ երբ ծննդաբերության օրը եկավ, Էկտորը ծաղիկներով վազեց հիվանդանոց։
Ողջ օրը հպարտությամբ քվաքվացնում էր բոլորին՝ «իմ տղայի» նկարները ցույց տալով։
Բայց երեկոյան ամեն ինչ փլվեց։
Ճակատագիրն իր խոսքն ասաց
Նա գնաց ստորագրելու փաստաթղթերը ու մտավ նորածինների բաժանմունք։
Բայց ներս մտնելով՝ քարացավ։
Նրան դիմաց կանգնած էր Դոնյա Ռոսարիոն։
— «Դուք… ինչպե՞ս եք այստեղ»,— հազիվ արտաբերեց նա։
Դոնյա Ռոսարիոն սառը հայացքով ասաց.
— «Արի՝ տեսնեմ մեծ հորը՝ իր հռչակավոր որդու մոտ»։
Էկտորը փորձեց ինչ-որ արդարացում ձևակերպել.
— «Կամիլան… նա պարզապես ընկերուհի էր, որին…»
— «Լռի՛ր»,— կտրեց մայրը։
Նա հանեց մի ծրար։
— «Սա երեխայի ԴՆԹ-ն է։ Պատվիրեցի հենց ծնվելուց հետո։ Եվ ի՞նչ կարծում… այդ երեխան քո՛սը չէ»։
Էկտորի դեմքը քարացավ։
Արյունը դուրս քաշվեց դեմքից։
— «Impossible… Նա ասաց, որ…»
Դոնյա Ռոսարիոն կտրուկ, դառը ծիծաղեց։
— «Լուսիան դու դուրս շպրտեցիր, որովհետև աղջիկ էր։ Իսկ էս կնիկի վրա հարյուր հազար փչացրիր, որ քեզ տղա տա։ Արդյունքում, լա՜վ արեց՝ խաբեց։ Աստված ամեն ինչ տեսնում է։ Դու քո սերմը ուրիշի երեխայի վրա վատնեցիր»։
Նա շրջվեց դռան կողմը, բայց մեկ անգամ էլ նայեց։
— «Լուսիան աղջիկ է ունեցել։ Գեղեցիկ, առողջ, հրաշք աչքերով։ Եվ նա կունենա հայր։ Պարզապես ոչ՝ քեզ։ Իմ դուստրն ու իմ թոռնիկն այլևս կարիք չունեն վախկոտից»։
Դուռը փակվեց ծանր շրխկոցով։
Էկտորը նստեց ու դեռ երկար անջատված stared at the wall.
Երեխայի լացի ձայնը, որը առավոտյան նրա ականջին բանաստեղծություն էր թվում, հիմա հնչում էր դատավճրի պես…
Ամեն ինչ փլվեց
Մի քանի շաբաթ անց կլինիկան զանգեց․
նա 120 000 պեսո պարտք ուներ։
Կամիլան անհետացել էր։
Նրա համար գնված բնակարանը՝ սառեցված։
Հաշիվները՝ դատարկ։
Իսկ Էկտորը՝ մենակ ու նվաստացած։
Իսկ Լուսիան… սկսեց ապրել նորից
Մայրական տնակում մայրամուտի ոսկեգույն լույսը փայլում էր դաշտերի վրա։
Լուսիան նստած էր, գրկում էր իր փոքրիկ աղջկան։
Դոնյա Ռոսարիոն ժպտում էր.
— «Դստրս, կյանքը միշտ ամեն մեկին իր տեղն է դնում։ Դու սիրով շրջապատված ես։ Իսկ նրան մնացին միայն զղջումն ու դատարկությունը»։
Լուսիան նրբորեն համբուրեց իր փոքրիկին։
Առաջին անգամ երկար ամիսների ընթացքում… նա ազատ շունչ քաշեց։
