Մի մարդ, ով սիրում է այն երեխաներին, որոնց ոչ ոք չի ուզում․ կյանք՝ նվիրած մահացու հիվանդ երեխաներին խնամելուն մինչև վերջին շունչը։Մոհամեդ Բզիկը իսկապես բացառիկ խնամատար հայր և բարեգործ է, ով իր կյանքի ավելի քան 30 տարին նվիրել է մահացու հիվանդ երեխաներին խնամելուն՝ այն երեխաներին, որոնց համակարգը հաճախ անտեսում է։
Նա Լիբիայից եկել է ԱՄՆ դեռ 70-ականներին՝ ինժեներություն սովորելու նպատակով, իսկ 1997 թվականին դարձել է ԱՄՆ քաղաքացի։
Խնամատար ընտանիքի իր ճանապարհը սկսել է 1995-ին՝ արդեն մահացած կնոջ հետ միասին։ Այդ ժամանակից ի վեր նա Լոս Անջելեսում իր տունը բացել է ավելի քան 80 երեխայի առաջ՝ նրանց տալով սեր, աջակցություն ու անվտանգության զգացում իրենց վերջին օրերին։
Բզիկը հիմնականում հոգ է տանում այն երեխաների մասին, որոնք ամենից հաճախ մնում են առանց խնամքի․ նրանք, ովքեր ունեն մահացու հիվանդություններ կամ ծանր հաշմանդամություններ և անընդհատ տեղափոխվում են հիվանդանոցից հաստատություն, հաստատությունից՝ նոր տեղ։
Նրա առաքելությունը պարզ է, բայց խորապես հուզիչ․ այդ երեխաներին տալ ընտանիք, ապաստան և անվերապահ հոգատարություն։
«Մենք պետք է ձեռք մեկնենք նրանց, ովքեր մեր կարիքն ունեն՝ անկախ ազգությունից, կրոնից կամ ծագման երկրից», — ասում է նա՝ մարմնավորելով համամարդկային մարդասիրության գաղափարը։
Չնայած իր անձնական ծանր փորձություններին, այդ թվում՝ սեփական 19-ամյա որդուն խնամելուն, ով ունի հազվագյուտ հիվանդություն՝ առաջացնող թզուկություն և ոսկորների փխրունություն, Բզիկը չի դադարեցնում իր գործը։
Նույնիսկ կնոջ մահից հետո նա մնացել է հավատարիմ իր առաքելությանը՝ սեր ու հանգստություն տալով այն երեխաներին, որոնց ժամանակը ցավոք շատ կարճ է։
Նրա տունը դարձել է իսկական ապաստան՝ ջերմության, մոտիկության ու ընտանեկան մթնոլորտի վայր, շատ հեռու անանձնական հաստատությունների սառնությունից։
Բզիկի ազդեցությունը շատ ավելի լայն է, քան առանձին ընտանիքները։
Նրա կարեկցանքը դիպել է անհամար երեխաների կյանքերին՝ աշխարհին սովորեցնելով կարեկցանքի, տոկունության ու մարդկային բարության ուժը։
Տասնամյակների անմնացորդ նվիրումով նա ցույց է տվել, որ սերը, համբերությունն ու հարգանքը կարող են փոխել նույնիսկ ամենադժվար իրավիճակները։
Մոհամեդ Բզիկի ժառանգությունը փայլուն օրինակ է այն բանի, թե ինչ է նշանակում ապրել ուրիշներին ծառայելով։
Նրա տանը մահացու հիվանդ երեխաները երբեք միայնակ չեն լինում։
Նրանց տեսնում են, սիրում են ու շրջապատում այնպիսի հոգատարությամբ, որի խորությունը դժվար է պատկերացնել։
Նրա պատմությունը հիշեցնում է, որ մեկ մարդու քաջությունն ու բարությունը կարող են փոխել շատերի կյանքը և թողնել մշտական հետք ամբողջ մարդկության վրա։
