Կնոջը թաղելուց հետո նա որդու հետ մեկնեց ծով։
Մաքսիմը դանդաղ շրջվեց, սիրտը խելագարի պես բաբախում էր։
Դա անհնար էր… պարզապես անհնար։
Սպիտակ զգեստով մի կին՝ մազերը ազատ հավաքած փնջի մեջ, ձեռքին՝ ծղոտե գլխարկ, հանգիստ քայլում էր սալարկված արահետով, որը տանում էր դեպի ալեկոծափի ծայրը։
Նա քայլում էր ուղիղ, հանգիստ, և քամին մեղմորեն օրորում էր նրա զգեստը։
Մաքսիմը զգաց, թե ինչպես է արյունը հեռանում դեմքից։
Ոտքերը թուլացան։
Դա ՆԱ էր։
Նույն ուսերի շարժումը, նույն թեթև քայլվածքը։
Նույն ներկայությունը։
Այն կինը, ում նա սիրել էր մինչև վերջին շունչը։
Այն կինը, ում ինքն իր ձեռքով էր հողին հանձնել ընդամենը յոթ ամիս առաջ։
— Ոչ… դա անհնար է… — շշնջաց նա՝ դողալով։
Եգորը դուրս պրծավ նրա գրկից ու վազեց ուղիղ դեպի կինը։
— ՄԱ՛ՄԱ՛ — գոռաց նա՝ երջանկությունից լաց լինելով։
Կինը կանգ առավ։
Դանդաղ շրջվեց։
Եվ այդ պահին Մաքսիմի շունչը կտրվեց։
Նրա դեմքը Ելենայինն էր։
Իր կնոջը։
Ամեն մի գիծը։
Բայց աչքերում… ինչ–որ բան այլ էր։
Հայացքը սառը էր։
Անտարբեր։
Կինը նայեց Եգորին ու մի քայլ հետ գնաց։
— Դու ինձ շփոթում ես, փոքրիկ, — հանգիստ ասաց նա։
— Ես քո մայրը չեմ։
Եգորը քարացավ տեղում։
Նա լայն բացված աչքերով նայում էր նրան՝ ոչինչ չհասկանալով։
— Բայց… դու… դու մամա ես, — կամաց ասաց նա։
— Քո ձայնը նույնն է… ու հոտդ էլ…
Մաքսիմը մոտեցավ՝ կոտրված հոգով։
Նայեց նրան։
Մոտից։
Շատ ավելի մոտից։
Եվ հետո… տեսավ։
Այս կինը Ելենան չէր։
Նա գրեթե կատարյալ նմանակն էր, բայց ոչ ինքն էր։
Դեմքի գծերը նման էին, բայց աչքերի շուրջ այն փոքրիկ կնճիռները չկային։
Բերանի անկյունների այն թեթև դողը չկար։
Եվ աչքերում չկար այն լույսը, որը Ելենան ուներ։
Բայց երբ կինը նայեց Մաքսիմին… նա մի պահ սայթաքեց։
— Դու… իսկ ես… — մրմնջաց նա։
— Սա չի կարող պարզապես պատահականություն լինել…
Հանկարծ նա ձեռքը տարավ պարանոցին ու հանեց հին մի մեդալիոն։
Բացեց այն, իսկ ներսում… հին լուսանկար էր։
Մի աղջկա լուսանկար ու երկու երկվորյակ աղջիկներ։
— Ինձ մանկատնից են որդեգրել Ռուսաստանում, — ասաց նա։
— Ասել էին, որ ծնողներս զոհվել են հրդեհի ժամանակ։
— Բայց ես միշտ զգացել եմ, որ ինչ–որ բան պակաս է։
— Որ կա մեկ ուրիշը։
Մաքսիմը քարացավ։
Մեդալիոնը ճիշտ նույնն էր, ինչ Ելենան էր կրում։
Լուսանկարը…
— Ոչ… դա անհնար է, — կամաց ասաց նա։
— Դու…
Կինը արցունքներով լցված աչքերով նայեց նրան։
— Ես քո կնոջ՝ երկվորյակ քույրն եմ։
Մաքսիմի ոտքերի տակ ասես գետինը բացվեց։
Եգորը ոչինչ չէր հասկանում։
Բայց նա բռնեց կնոջ ձեռքն ու չէր ուզում բաց թողնել։
— Եթե դու իմ մաման չես, կարո՞ղ ես մեզ հետ մնալ, — հարցրեց նա։
Կինը տխուր ժպտաց։
— Գուցե… ես քո մայրը չեմ, բայց… ես կուզենայի լինել քո կյանքի մի մասը։
— Ճիշտ այնպես, ինչպես նա կուզենար։
Մաքսիմը ձեռքով անցկացրեց աչքերի վրայով՝ զգալով արցունքները։
Ասես ճակատագիրը նրան վերադարձրել էր Ելենայի մի փոքրիկ մասնիկը։
Եվ այդ պահին նա հասկացավ՝ կյանքը շարունակվում է, երբեմն այնպես, ինչպես մենք չենք կարող հասկանալ։
Իսկ իսկական սերը… չի անհետանում։
Այն պարզապես այլ ձևեր է ընդունում։
Իսկ այն ամառը, որը թվում էր իդեալական, դեռ նոր էր սկսվում։
Եթե ձեզ դուր եկավ այս պատմությունը, մի մոռացեք այն կիսվել ձեր ընկերների հետ։ Միասին կարող ենք ավելի շատ հուզիչ ու ներշնչող պատմություններ տարածել։
