Իմ 60-ամյակի առթիվ որոշեցի մեծ հանդիսություն անել ռեստորանում։ Հոբելյանը հատուկ օր է, դրա համար էլ բոլոր հարազատներին էի հրավիրել։ Այդ երեկո ռեստորանում մթնոլորտը շատ ուրախ էր․ մենք պարում էինք, ծիծաղում, վայելում էինք մեր սիրելիների ներկայությունը։
Հարսիս մի հիմար կատակով ես լաց էի լինում իմ հոբելյանի օրը․ ինչպե՞ս կարելի է այդպես վարվել հարազատ մարդու հետ։
Հանկարծ ամեն ինչ փոխվեց, երբ հարսիս հեռախոսը կորավ։ Նա անհանգստացած մոտեցավ ինձ։
– Չե՞ս տեսել իմ հեռախոսը, հենց այստեղ էր։
Ես վերցրի իմ հեռախոսը ու զանգեցի նրա համարին։ Զանգի ձայնի փոխարեն լսվեց մի տարօրինակ մեղեդի՝ այնպիսի ձայն, կարծես կովեր էին անցնում ռեստորանի կողքով։ Բայց դա հենց նրա հեռախոսն էր։ Ձայնը գալիս էր սեղանի տակից։ Օքսանան վազեց դեպի զուգարան, ու հեռախոսը ընկավ սեղանի տակ։
Հարսիս մի հիմար կատակով ես լաց էի լինում իմ հոբելյանի օրը․ ինչպե՞ս կարելի է այդպես վարվել հարազատ մարդու հետ։
Հարսիս մի հիմար կատակով ես լաց էի լինում իմ ծննդյան օրը․ ինչպե՞ս կարելի է այդպես վարվել մոտ մարդու հետ։
Երբ վերցրի հեռախոսը, պատահաբար էկրանին նկատեցի գրությունը՝ «Կով» և իմ լուսանկարը։ Այդ բառերը սիրտս խոցեցին, ասես դանակով։ Փորձում էի ինձ համոզել, որ դա պարզապես կատակ է։ Բայց ինչո՞ւ հենց իմ ծննդյան օրը, ինչո՞ւ հենց այդպես։
Հարսիս հետ մեր հարաբերությունները միշտ նորմալ էին։ Ես միշտ փորձում էի ամրացնել մեր կապը․ նրան նվերներ էի տալիս, ծննդյան օրը՝ ոսկե մատանի, հարսանիքից հետո նույնիսկ իմ երկրորդ բնակարանն էի առաջարկել նրանց։ Ինձ թվում էր՝ անում եմ ամեն ինչ, որ արժանանամ նրանց սիրուն ու վստահությանը։ Բայց երևի դա քիչ էր։
Շատ դժվար էր այս մասին ասել որդուս։ Կոկորդս սեղմված էր, բայց որոշեցի նրան անկեղծ ասել այն, ինչ տեսել էի։
– Որդիս, ես… ինչ–որ բան տեսա նրա հեռախոսում…
– Մա՛մ, դա ընդամենը կատակ է։ Դադարեցրու այս պատմությունը, չափազանցնում ես,– ընդհատեց նա ինձ։ – Դու պարզապես հումորի զգացում չունես։
Նա ձեռքիցս վերցրեց հեռախոսը, իսկ ես կանգնած էի այնտեղ՝ կորած, զսպելով արցունքները։ Ամբողջ երեկո ժպտում էի, բայց ներսումս սառն էր ու ցավոտ։ Մի պահ գնացի զուգարան ու սկսեցի լաց լինել։ Ինչպե՞ս կարելի է այսպես վերաբերվել մարդուն այսքան տարվա սիրուց ու հոգատարությունից հետո։
Հարսիս մի հիմար կատակով ես լաց էի լինում իմ ծննդյան օրը․ ինչպե՞ս կարելի է այդպես վարվել հարազատ մարդու հետ։
Հաջորդ օրը այլևս չէի կարող լռել։ Տաքսի նստեցի ու գնացի նրանց տուն։
– Բարև, մա՛մ, ինչո՞ւ ես առանց նախազգուշացնելու եկել,– զարմացած ասաց որդիս։
– Որովհետև ինձ մի քիչ տարածք է պետք,– վճռական պատասխանեցի ես։ – Ինձ ամբողջ տարածքն է պետք, ես չէ՞ որ «գեր կով» եմ,– ավելացրի սառը ձայնով։
– Մա՛մ, ինչո՞ւ ես այդպես խոսում։
– Ձեզ մեկ շաբաթ ժամանակ եմ տալիս ձեր իրերը հավաքելու ու իմ տնից դուրս գալու համար։ Ես այլևս չեմ ուզում տեսնել ձեզ՝ քեզ ու քո կնոջը։
Ձայնս կոշտ էր, բայց դրա տակ արցունքներ կային։ Երկու օր անց նրանք հեռացան։
Հարսիս մի հիմար կատակով ես լաց էի լինում իմ հոբելյանի օրը․ ինչպե՞ս կարելի է այդպես վարվել հարազատ մարդու հետ։
Հիմա ամբողջ ընտանիքը ինձ դատում է, որ նրանց տնից դուրս եմ արել։ Բայց ես դեռ չեմ կարող ներել նրանց արածը։
