Երբ կինս մահացավ, ես դուրս հանեցի նրա տղային, որովհետև նա իմ արյունից չէր — 10 տարի անց ճշմարտությունը բացվեց ու փշրեց ինձ…
Այդ խոսքերը դեռ պտտվում էին գլխումս՝ սեղմելով սիրտս, կարծես ծանր շղթաներ լինեին։ Տարիներ շարունակ կարծես ամեն ինչ լավ էր, հանգիստ էի ապրում, բայց հիմա հասկանում էի՝ դա façade էր, մի կեղծ պատրանք, որը փլվեց հենց այն պահին, երբ հիշվեց այն տղան, որին ես մեկ անգամ հեռացրեցի։
Մի տեսակ լարված, բայց նաև հետաքրքրված՝ համաձայնեցի գնալ պատկերասրահ։ Փորձում էի պահել սառնասրտությունս՝ ինքն ինձ ասելով, թե դա այլևս կապ չունի։ Ի վերջո, տասը տարի առաջ էի նրան թողել գնա, ու դրանով կարծես փակել էի այդ գլուխը։
Ժամանակը հասավ։ Մտա պատկերասրահ՝ լի գույներով, վրձնահարվածներով ու զգացմունքներով։ Ամեն կտավ ասես մի պատմություն լիներ՝ ցավի, ուժի, սիրո։ Բայց ներսումս էլ մի փոթորիկ էր՝ մեղավորության ու հուզմունքի խառնուրդ։
Քայլում էի հարթակի վրայով, մինչև աչքերս կանգնեցին մի նկարի վրա։ Դա նրա դիմանկարն էր։ Անկասկած։ Բայց ոչ թե այն 12-ամյա տղայի, որին հիշում էի։ Այլ՝ երիտասարդ տղամարդու։ Նրա աչքերը՝ խորը, իմաստուն, ցավով լցված, բայց դրանց մեջ մի խաղաղություն կար։ Անհավատալի էր։ Դա պարզապես նկար չէր՝ դա մի հոգու պատմություն էր։
Մի ձայն դուրս բերեց ինձ մտքերիցս․
— «Գեղեցիկ չէ՞» — մի տարեց մարդ ժպտաց՝ նայելով կտավին։ — «Նկարչի հոգին երևում է ամեն գծի մեջ»։
Եվ հենց այդ պահին տեսա նրան։ Նա էր։ Նկարչի մոտ կանգնած էր՝ մի քանի մարդկանց հետ զրուցելով։ Հավասարակշռված, հանգիստ, ինքնավստահ։ Աչքերովս հանդիպեց, ճանաչեց ինձ։ Բայց ոչ մի ատելություն չկար այնտեղ։ Միայն… հասկացում։
Նա մոտեցավ։
— «Բարև» — ասաց։ Մի բառ, բայց ծանր, լի անցյալով։ Նրա ձայնը հանգիստ էր, առանց մեղադրանքի։ Հնչում էր ուժեղ, հասուն, ներողամիտ։
Ես չէի կարողանում խոսել։ Լսում էի, ինչպես էր պատմում՝ ինչպես էր ապրում փողոցում, ինչպես գտավ մարդկանց, ովքեր օգնեցին, ինչպես հայտնաբերեց նկարչությունը՝ որպես փրկություն։ Յուրաքանչյուր բառն ասես դանակ լիներ սրտիս մեջ։ Միաժամանակ՝ նաև ապաշխարություն։
Հետո նա շրջվեց դեպի իր նկարները։
— «Ես ուզում էի, որ դու տեսնես սա», — ասաց նա մեղմորեն։ — «Որ իմանաս՝ ես գտել եմ իմ տեղը։ Ես հանգիստ եմ»։
Այդ պահին ճշմարտությունը խփեց ինձ ամբողջ ուժով։ Նա միայն գոյատևել չէր։ Նա վերածնվել էր։ Նրա կյանքը դարձել էր գույներով լի մի աշխարհ՝ այն նույն աշխարհից, որից ես նրան դուրս էի նետել։
Ես այնտեղ կանգնած էի՝ սառած, բայց ներսումս ինչ-որ բան փշրվում էր։ Ես կորցրել էի նրան՝ դեռ այն ժամանակ, երբ նա երեխա էր։ Բայց հիմա տեսնում էի՝ նա դարձել էր մի մարդ, ումից կարելի է սովորել։
Եվ հենց այդ պահին հասկացա ամենագլխավորը։ Նա ինձ սովորեցրեց, որ երբ կյանքը կոտրում է քեզ, դու կարող ես վեր կանգնել՝ ներելով։ Ներելով ուրիշներին։ Ներելով ինքդ քեզ։
