Գիշերային հերթափոխից հետո տաքսուս հետևի նստարանին գտա փոքրիկ կարմիր կոշիկ։ Սկզբում մտածեցի՝ հերթական ուղևորն է մոռացել։ Բայց երբ մեր վարորդների խմբում լուսանկարը հրապարակեցի, երեք տղամարդ անմիջապես պատասխանեցին. «Իմ մեքենայում էլ ճիշտ նույն կոշիկից կա»։ Մենք հանդիպեցինք բենզալցակայանում և չորս կոշիկները շարեցինք մեքենայիս կապոտին։ Բոլորն էլ ձախ ոտքի համար էին։ Նույն չափսը, նույն կարմիր ժապավենը, նույն փոքրիկ ծաղիկը։ Իսկ երբ ստուգեցինք մեր վերջին ուղևորությունները, հայտնաբերեցինք, որ չորս մեքենաներով էլ միևնույն կինն է երթևեկել։ Տարբեր ժամերի, բայց միշտ նույն տղամարդու ուղեկցությամբ։ Երբ հասկացանք, թե ինչու էր նա դիտավորյալ թողել կոշիկները, արդեն ուշ գիշեր էր։ Նրա վերջին տաքսին շարժվում էր դեպի քաղաքից դուրս գտնվող ավտոկայան, իսկ մեքենայի հետևի նստարանին մի վեցամյա աղջիկ էր նստած, որը ամբողջ ճանապարհին լուռ լաց էր լինում…
Իմ անունը Մարկ է։
Քառասունվեց տարեկան եմ։
Արդեն տասնհինգ տարի տաքսի եմ վարում։
Գիշերային հերթափոխերը ծանր են, բայց ես սովոր եմ։
Քաղաքն այդ ժամերին բոլորովին այլ տեսք ունի։
Լուսավորված փողոցներ։
Փակված խանութներ։
Երբեմն՝ երկար լռություն։
Երբեմն՝ ուղևորներ, որոնք այնքան են խոսում, որ ճանապարհի ավարտը չես նկատում։
Տարիների ընթացքում մեքենայիս մեջ ամեն տեսակ իրեր են մոռացել։
Հեռախոսներ։
Դրամապանակներ։
Գրքեր։
Մի անգամ նույնիսկ փոքրիկ ակվարիում։
Բայց այդ կարմիր կոշիկը ամենատարօրինակ գտածոն էր։
Այն հայտնաբերեցի գիշերվա ժամը մեկին մոտ։
Հետևի նստարանի տակ էր։
Շատ փոքր։
Հավանաբար հինգ կամ վեց տարեկան աղջկա համար։
Կարմիր կաշվե երեսով, փոքրիկ ծաղիկով։
Վերցրի, դրեցի մեքենայի դիմացի հատվածում։
Հետո լուսանկարեցի և ուղարկեցի մեր վարորդների ընդհանուր խմբին։
Գրեցի.
«Եթե որևէ ուղևոր զանգահարի կորած մանկական կոշիկի համար, իմ մեքենայում է»։
Երեք րոպե անց պատասխանեց Ջեյքը։
«Իմ մոտ էլ կա»։
Հետո՝ Բենը։
Հետո՝ Սեմը։
Սկզբում բոլորս ծիծաղեցինք։
Մտածեցինք՝ ինչ-որ խանութից մեծ քանակությամբ կոշիկներ են տեղափոխել, ու տոպրակը պատռվել է։
Բայց հետո Ջեյքը մի բան նկատեց։
Նրա կոշիկի ներսում փոքրիկ սև նշան կար։
Ճիշտ նույն տեղում, ինչ իմ գտածի մեջ։
Ես մոտեցրի հեռախոսը։
Երկուսն էլ նույնն էին։
Եվ որոշեցինք հանդիպել։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Հանդիպեցինք գիշերային բենզալցակայանում։
Չորս տղամարդ կանգնած էինք մեքենայի շուրջը։
Կապոտին՝ չորս փոքրիկ կարմիր կոշիկ։
Բոլորն էլ ձախ ոտքի համար էին։
— Սա արդեն պատահականություն չէ,— ասաց Ջեյքը։
Նա վերցրեց մեկը։
Ուսումնասիրեց ներսը։
— Նայեք այս սև կետին։
Բոլոր կոշիկների ներբանի տակ նույն փոքրիկ նշանն էր։
Ես սկսեցի հիշել ուղևորներիս։
Վերջին ուղևորություններից մեկում մի կին կար՝ մոտ երեսուն տարեկան։
Նա նստել էր հետևի նստարանին։
Կողքին տղամարդ էր։
Կնոջ գրկին մեծ կտորե տոպրակ կար։
Հիշեցի, որ նա ամբողջ ճանապարհին ոչինչ չէր խոսում։
Տղամարդն էր ասում, թե ուր գնանք։
Երբ մի անգամ հարցրի կնոջը՝ պատուհանը բացե՞մ, նա նույնիսկ չհասցրեց պատասխանել։
Տղամարդն ասաց.
— Պետք չէ։
Այդ պահին դա ինձ տարօրինակ չէր թվացել։
Բայց հիմա սկսեցի անհանգստանալ։
— Սպասե՛ք,— ասացի։— Ձեր մեքենաներում էլ կին ու տղամարդ չե՞ն եղել։
Բենը նայեց ինձ։
— Իմ մեքենայում կային։
Սեմը գլխով արեց։
Ջեյքը նույնպես։
Մենք սկսեցինք համեմատել ուղևորությունների ժամերն ու հասցեները։
Եվ արագ պարզվեց, որ նույն մարդիկ հերթով նստել էին մեր մեքենաները։
Առաջին երթը եղել էր երեկոյան ութին։
Հետո՝ ինն անց կեսին։
Երրորդը՝ տասին մոտ։
Վերջինը՝ կեսգիշերից հետո։
Բոլոր պատվերները կատարվել էին տարբեր հեռախոսահամարներով։
Բայց ուղևորների նկարագրությունը համընկնում էր։
Կինը՝ երկար մուգ մազերով, մոխրագույն վերարկուով։
Տղամարդը՝ կարճ մազերով, սև բաճկոնով։
Կինը միշտ պահել էր նույն մեծ կտորե տոպրակը։
Եվ բոլոր չորս մեքենաներում էլ նստել էր ձախ կողմում։
Այդպես կարող էր աննկատ կոշիկը գցել նստարանի տակ։
— Բայց ինչո՞ւ,— հարցրեց Սեմը։
Ոչ ոք պատասխան չուներ։
Այդ պահին Բենը հիշեց մի բան։
— Իմ մեքենայում կինը փորձեց հարցնել, թե որտեղ ենք գտնվում։
— Եվ ի՞նչ,— հարցրի։
— Տղամարդն ասաց, որ իրեն դա իմանալ պետք չէ։
Մենք լռեցինք։
Հետո Ջեյքը պատմեց, որ երբ ուղևորները դուրս էին գալիս, կինը մի պահ շրջվել էր դեպի իրեն։
— Նրա դեմքը չեմ մոռանա,— ասաց նա։— Կարծես ուզում էր ինչ-որ բան ասել։
Ես նայեցի կոշիկներին։
Սկսեցի հասկանալ, որ դրանք պարզապես կորած իրեր չեն։
Մեր տաքսի ծառայության հերթապահ ղեկավարը՝ Դիանան, նույնպես մոտեցավ։
Մենք նրան պատմեցինք ամեն ինչ։
Նա լսեց, ստուգեց ընկերության համակարգում առկա համապատասխան պատվերների տվյալները և անմիջապես կապվեց ոստիկանության հետ։
Չէինք կարող ինքնուրույն եզրակացնել, թե ինչ է կատարվում։
Բայց նույն կնոջ չորս հերթական ուղևորությունները, կոշիկները և վարորդների հիշած մանրամասները բավարար էին, որ իրավիճակը կասկածելի թվար։
Այդ պահին Սեմը հանկարծ ասաց.
— Վերջին ուղևորությունն իմն էր։
Մենք բոլորս նայեցինք նրան։
— Նրանք ավտոկայան գնացին։
Դիանան հարցրեց.
— Ո՞ր ավտոկայան։
Սեմը պատասխանեց։
Այն գտնվում էր քաղաքի ծայրամասում։
Գիշերային ավտոբուսներ էին մեկնում այնտեղից դեպի հարևան մարզեր։
Դիանան անմիջապես փոխանցեց հասցեն ոստիկանությանը։
Իսկ մենք սպասում էինք։
Մի քանի րոպե անց զանգեցին տաքսի ծառայությունից։
Պարզվել էր, որ նույն պատվիրատուի հաշվից մեկ այլ մեքենա էր պատվիրվել ավտոկայանի մոտից։
Եվ այդ մեքենայի վարորդը հայտնել էր, որ ուղևորների հետ մի փոքրիկ աղջիկ էլ կա։
Ես նայեցի կոշիկներին։
— Աղջի՞կ։
Դիանան գլխով արեց։
— Մոտ վեց տարեկան։
Նրա ձայնը փոխվեց։
— Վարորդն ասել է, որ երեխան լաց էր լինում։
Ես զգացի, թե ինչպես է սիրտս արագ բաբախում։
Մենք այլևս չփորձեցինք ինչ-որ բան ինքնուրույն պարզել։
Ոստիկանությունը տեղեկացրել էր, որ կստուգի ավտոկայանի տարածքը։
Մեզ խնդրեցին պահպանել կոշիկներն ու ուղևորությունների տվյալները։
Բայց ես չէի կարողանում հանգիստ նստել։
Մտածում էի այն կնոջ մասին։
Նրա լուռ հայացքի։
Այն մասին, թե ինչպես էր տղամարդն ամեն անգամ խոսում նրա փոխարեն։
Եվ այն չորս կոշիկների, որոնք նա կարծես դիտավորյալ թողել էր մեր մեքենաներում։
— Հնարավո՞ր է՝ նա օգնություն էր խնդրում,— հարցրի։
Դիանան պատասխանեց.
— Հնարավոր է։ Բայց մինչև նրա հետ չխոսենք, հաստատ չենք իմանա։
Մոտ քառասուն րոպե անց Դիանայի հեռախոսը զանգեց։
Նա լսեց։
Հետո նայեց մեզ։
— Գտել են նրանց։
Ես շունչս պահեցի։
— Իսկ աղջի՞կը։
— Անվտանգ է։
Մենք բոլորս միաժամանակ ծանր շունչ քաշեցինք։
Սակայն պատմությունը դրանով չէր ավարտվում։
Հաջորդ օրը ոստիկանությունից խնդրեցին մեզ ներկայացնել մեր ունեցած տեղեկությունները։
Պարզվեց՝ կնոջ անունը Էմիլի էր։
Նա աշխատում էր մանկական կոշիկների փոքրիկ խանութում։
Վեցամյա աղջիկը՝ Լյուսին, նրա դուստրն էր։
Իսկ տղամարդը՝ նախկին զուգընկերը։
Վերջին ամիսներին նրանց հարաբերությունները լարված էին եղել։
Տղամարդը փորձում էր վերահսկել Էմիլիի տեղաշարժերն ու կապը հարազատների հետ։
Այդ երեկո նա պահանջել էր, որ Էմիլին իրեն ուղեկցի քաղաքում մի քանի տեղ, հետո գնա ավտոկայան՝ աղջկան վերցնելու։
Էմիլին վախեցել էր, որ իրեն ու երեխային կստիպեն մեկնել առանց իր համաձայնության։
Բայց չէր կարողացել ազատ խոսել վարորդների հետ։
Տղամարդը միշտ նստել էր նրա կողքին։
Երբ ավելի ուշ Էմիլիի հետ խոսելու հնարավորություն ունեցանք, նա բացատրեց կոշիկների պատմությունը։
Այդ օրը խանութից դուրս գալուց առաջ իր պայուսակի մեջ մի քանի չվաճառված զույգ էր դրել։
Բոլորն էլ նույն կարմիր մոդելից էին։
Նա նախապես չէր ծրագրել, որ չորս տաքսի կփոխեն։
Բայց ամեն անգամ, երբ տղամարդը նոր մեքենա էր պատվիրում, կինը փորձում էր մի բան թողնել հետևում։
— Ինչո՞ւ հենց կոշիկ,— հարցրեց Դիանան։
Էմիլին կամաց պատասխանեց.
— Որովհետև մտածեցի՝ մանկական կոշիկ գտնող վարորդը գուցե կփորձի վերադարձնել այն։
Նա մի պահ լռեց։
— Իսկ եթե մի քանիսը գտնեն նույն կոշիկը, գուցե հասկանան, որ պատահականություն չէ։
Սիրտս սեղմվեց։
— Բայց դու չէիր կարող իմանալ, որ մենք իրար հետ կապ կհաստատենք։
Էմիլին գլխով արեց։
— Չէի կարող։ Դա պարզապես միակ բանն էր, որ մտքովս անցավ։
Նա նայեց մեզ։
— Ես վախենում էի, որ եթե ուղիղ օգնություն խնդրեմ, նա ինձ կխանգարի, իսկ աղջիկս դեռ նրա հարազատի մոտ էր։
Ես երկար լուռ մնացի։
Որովհետև առաջին անգամ հասկացա, թե որքան հուսահատ պետք է լիներ այդ կինը, որ իր ամբողջ հույսը դներ մեքենաներում թողած մանկական կոշիկների վրա։
Ավտոկայանում ոստիկանները նրանց գտել էին մինչև նախատեսված մեկնումը։
Էմիլիի հետ առանձին խոսելուց հետո պարզել էին, որ նա չի ցանկանում մեկնել, և օգնության կարիք ունի։
Լյուսին այդ պահին նրա հետ էր։
Մորն ու երեխային ապահով վայր տեղափոխելու հարցում օգնել էին համապատասխան ծառայությունները։
Տղամարդու գործողությունները սկսել էին ուսումնասիրել իրավապահները։
Էմիլին մեզ ասաց, որ այդ գիշեր ամենադժվար պահն այն էր, երբ Լյուսին հարցրել էր.
— Մա՛մ, մենք ո՞ւր ենք գնում։
Ինքը չէր իմացել՝ ինչ պատասխանել։
— Ես միայն ասացի, որ ամեն ինչ կանեմ, որ մենք միասին մնանք,— պատմեց նա։
Ես նայեցի նրա ձեռքերին։
Դրանք դեռ թեթև դողում էին։
Մի քանի օր անց Էմիլին խնդրեց հանդիպել մեզ։
Հանդիպեցինք տաքսի ծառայության գրասենյակում։
Նա եկել էր Լյուսիի հետ։
Փոքրիկը վարդագույն վերարկուով էր։
Եվ ամենազարմանալին այն էր, որ ոտքերին նույնպիսի կարմիր կոշիկներ ուներ։
Մենք բոլորս մի պահ լռեցինք։
Հետո Սեմը սկսեց ծիծաղել։
— Էս կոշիկներն էլ հանկարծ մեքենայում չթողնեք։
Լյուսին զարմացած նայեց մորը։
— Մա՛մ, ինչո՞ւ են բոլորը իմ կոշիկների մասին խոսում։
Էմիլին գրկեց նրան։
— Որովհետև մի քանի բարի մարդիկ օգնեցին մեզ գտնել տուն վերադառնալու ճանապարհը։
Փոքրիկը ժպտաց։
Հետո մոտեցավ ինձ։
— Դուք տաքսի՞ եք վարում։
— Այո։
— Իսկ կարող եք ինձ մի օր պաղպաղակ տանե՞լ։
Ես ծիծաղեցի։
— Մայրիկիդ թույլտվությամբ՝ իհարկե։
Այդ երեկո, երբ վերադարձա աշխատանքի, նորից ստուգեցի մեքենայիս հետևի նստարանը։
Սովորություն էր դարձել։
Նայում էի՝ արդյոք որևէ մեկը ինչ-որ բան չի մոռացել։
Եվ երբեմն հիշում էի այն գիշերը։
Չորս վարորդ։
Չորս նույնպիսի կարմիր կոշիկ։
Մի կին, որը փորձում էր օգնություն խնդրել՝ առանց բառ արտասանելու։
Այդ դեպքից հետո մեր տաքսի ծառայությունում որոշեցինք ավելի ուշադիր վերաբերվել տարօրինակ մոռացված իրերին և հնարավոր վտանգի նշաններին։
Որովհետև երբեմն նստարանի տակ ընկած փոքրիկ կոշիկը պարզապես մոռացված իր է։
Բայց այդ գիշեր այն մի հուսահատ կնոջ միակ հնարավոր ազդանշանն էր։
Եվ ամեն անգամ, երբ հիշում եմ Լյուսիի ժպիտը, մտածում եմ՝ լավ էր, որ այն առաջին կարմիր կոշիկը պարզապես աղբամանը չէի նետել։
Դէ իսկ պատմության 3-րդ ամենադրամատիկ մասը մեր Տելեգրամ Ալիքում — Այստեղ
