Գերմանիայում վրդովմունքի ալիք է բարձրացել․ ոստիկան Սիմոն Բորի սպանության գործով Սաարբրյուկենի դատարանի կայացրած վճիռը ցնցել է հանրությանըԴատավճռի հրապարակման առաջին իսկ վայրկյաններից պարզ դարձավ, որ այս գործը դատարանի որոշմամբ չի ավարտվելու։
2025 թվականի ամռանից ի վեր այս դեպքը մեծ անհանգստություն էր առաջացրել ամբողջ Գերմանիայում։
Այդ ժամանակ 19-ամյա մեղադրյալը Ֆյոլկլինգենի բենզալցակայանում դանակով զինված կողոպուտի ժամանակ երիտասարդ ոստիկանից խլել էր ծառայողական զենքն ու ընդհանուր առմամբ 17 կրակոց արձակել։
Դրանցից վեցը մահացու էին դարձել ոստիկան Սիմոն Բորի համար։
Կրակոցների տակ էին հայտնվել նաև մյուս ոստիկանները, մինչև իրավապահներին հաջողվել էր վնասազերծել հարձակվողին։
2025 թվականի օգոստոսի 22-ին, Սաարլանդի Ֆյոլկլինգեն քաղաքում, ոստիկանության աշխատակիցները ծաղկեպսակ էին բերել այն բենզալցակայան, որտեղ հարձակման հետևանքով զոհվել էր նրանց գործընկերը։
Դատավարության ընթացքում գլխավոր հարցերից մեկն այն էր, թե ինչպես կարող էր բենզալցակայանում դանակով իրականացված, համեմատաբար փոքր ավարով կողոպուտը վերածվել նման ողբերգության և ավարտվել ոստիկանի մահով։
Սկզբում մեղադրյալին առաջադրվել էին սպանության, սպանության փորձի և առանձնապես ծանր կողոպուտի մեղադրանքներ։
Դատախազությունն ու տուժողների շահերը ներկայացնող կողմը պահանջում էին պատժի կիրառում անչափահասների քրեական արդարադատության կանոններով, ինչպես նաև մեղադրյալի տեղավորում հոգեբուժական հաստատությունում։
2026 թվականի ապրիլի 1-ին Սաարբրյուկենի շրջանային դատարանի թիվ 38 նիստերի դահլիճում պաշտպան Մայքլ Ռեհբերգերը նստած էր իր պաշտպանյալի կողքին։
Պաշտպանական կողմն իր հերթին պահանջում էր սպանության և սպանության փորձի փոխարեն արարքները որակել որպես անզգուշությամբ մահ պատճառել և դրա փորձ, ինչպես նաև կիրառել հոգեբուժական հաստատությունում տեղավորելու միջոցը։
Սակայն դատարանն այլ որոշում կայացրեց։
Մեղադրյալն արդարացվեց սպանության մեղադրանքով։
Դատարանը գտավ, որ կրակոցների պահին նա պարանոիդ շիզոֆրենիայի հետևանքով գտնվել էր այնպիսի հոգեկան վիճակում, որի պատճառով չէր կարող գիտակցել իր գործողությունների իրավական նշանակությունը։
2026 թվականի ապրիլի 1-ին Սաարբրյուկենի շրջանային դատարանի թիվ 38 դահլիճում դատավոր Ջենիֆեր Մ. Կլինգելհեֆերը հրապարակեց դատավճիռը։
19-ամյա մեղադրյալը մեղավոր ճանաչվեց միայն առանձնապես ծանր կողոպուտի համար։
Միաժամանակ դատարանը որոշեց նրան անորոշ ժամկետով տեղավորել հոգեբուժական հաստատությունում։
Դատարանի եզրակացության համաձայն՝ հարձակման պահին մեղադրյալի՝ սեփական վարքը վերահսկելու կարողությունը զգալիորեն սահմանափակված էր, իսկ կրակոցներն արձակելու պահին նա իրավական առումով անմեղսունակ էր։
2025 թվականի օգոստոսի 22-ին Ֆյոլկլինգենի բենզալցակայանում ոստիկանները զննում էին դեպքի վայրը, որտեղ հարձակման հետևանքով զոհվել էր իրենց գործընկերը։
Դատարանի որոշումն անմիջապես բուռն քննադատության արժանացավ։
Դրա պատճառներից մեկն այն էր, որ դատավարության մասնակիցներից շատերը բոլորովին այլ վճիռ էին սպասում։
Գերմանիայի ոստիկանության արհմիության Սաարլանդի բաժանմունքի ղեկավար Մարկուս Շյոնը հայտարարեց.
«Սա կարծես ապտակ լինի դեմքին»։
Նա նաև նշեց, որ ցնցված է դատավճռից։
«Այս որոշումը չի օգնի իմ գործընկերների հոգեբանական վերականգնմանը։ Նրանք դատավարությունից արդար արդյունք էին սպասում։
Մենք արդար դատավճիռ էինք պահանջում։ Մեր կարծիքով՝ նման դատավճիռ չի կայացվել»։
Դատավարության ընթացքում հատկապես ակնհայտ դարձավ, թե որքան խորն են այս հանցագործության հետևանքները անմիջականորեն տուժած մարդկանց համար։
Ոստիկանության աշխատակցուհիներից մեկը, որը դեպքի օրը առաջին բուժօգնություն էր ցուցաբերել Սիմոն Բորին և մինչ օրս պայքարում է այդ օրվա սարսափելի հիշողությունների դեմ, իր ապրումները նկարագրեց ընդամենը մեկ նախադասությամբ.
«Նա ոչ միայն Սիմոնի կյանքը կործանեց, այլև իմը»։
Հոգեբանական ծանր հետևանքները չեն սահմանափակվում միայն զոհված ոստիկանի ընտանիքով։
Դրանք ազդել են նաև նրա բազմաթիվ գործընկերների վրա։
Նրանցից ոմանք այնքան ծանր հոգեբանական վնասվածք են ստացել, որ նույնիսկ չեն կարողացել դատարանում ցուցմունք տալ։
Այդ ապրումների ծանրության մասին խոսել է նաև ոստիկանության հոգևոր սպասավոր Հուբերտուս Կեսելհայմը, որը դեպքից հետո աջակցություն էր ցուցաբերում զոհված ոստիկանի այրուն և նրա բազմաթիվ գործընկերներին։
Նա հայտարարել է.
«Տեսնել, թե ինչպես է մահանում ընկերդ ու գործընկերդ, ականատես լինել դրան և չկարողանալ կանխել՝ ծայրահեղ ծանր ապրում է, որը գրեթե անհնար է պատկերացնել։
Հատկապես ոստիկանների համար, որոնք պատրաստված են իրավիճակները վերահսկելու համար, նման անօգնականությունը գրեթե անտանելի է»։
Իր որոշման հիմնավորման մեջ դատարանն առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձրել մեղադրյալի հոգեկան հիվանդությանը։
Դատարանը նաև մասամբ քննադատել է դատախազության դիրքորոշումը։
«Վախն ամբողջությամբ տիրել էր նրա մտածողությանը»,— նշվել է դատավճռում։
Դատարանի գնահատմամբ՝ հիվանդության ազդեցության տակ մեղադրյալը սխալ էր ընկալել իրավիճակը և բազմիցս կրակել ոստիկանների ուղղությամբ։
Դատավոր Կլինգելհեֆերը բացատրել է.
«Մեղադրյալը կրակել է, որովհետև սուբյեկտիվորեն համոզված էր, թե իր կյանքին վտանգ է սպառնում»։
Հենց այս հիմնավորումն էլ հասարակության մեջ խոր տարաձայնություններ և վրդովմունքի նոր ալիք է առաջացրել։
Դատախազությունը դատավճռի հրապարակման նույն օրը հայտարարել է այն բողոքարկելու մտադրության մասին։
Դատախազ Քրիստիան Նասիրին համաձայն չէ մեղադրյալի անմեղսունակության վերաբերյալ դատարանի գնահատականի հետ և ցանկանում է, որ գործը վերանայվի վերադաս դատական ատյանում։
Այսպիսով, պաշտոնապես սկսվել է դատական գործընթացի նոր փուլը։
Սակայն հասարակության շրջանում շարունակում է գերիշխել մի հիմնական զգացողություն։
Շատերի համար այս դատավճիռը ոչ միայն դժվար է հասկանալ, այլև գրեթե անհնար է ընդունել։
