Ամուսնուս՝ Դեյվիդի մեջքին 30 կարմիր կետ գտա, որոնք սաղմերի էին նման։ Ախտահանման միջոց տվեցի, բայց երբ հիվանդանոց հասանք, բժիշկը միանգամից ասաց․
«Արագ զանգեք ոստիկանությանը»։
Ես ու Դեյվիդը ութ տարի էր, ինչ ամուսնացած էինք։ Մեծ բարեկեցություն չենք ունեցել, բայց Տենեսիում գտնվող մեր փոքրիկ տունը միշտ լի էր ծիծաղով ու ջերմությամբ։ Դեյվիդը բնույթով լուռ, հանգիստ մարդ էր․ տուն էր գալիս, գրկում էր աղջկաս, ճակատիցս համբուրում ու երբեք ոչ մի բանից չէր դժգոհում։
Բայց մի քանի ամիս առաջ սկսեցի նկատել, որ ինքը «բանից դուրս» է։ Միշտ հոգնած էր, մեջքը անընդհատ քոր գալիս էր, այնքան էր քերծում, որ շապիկները լի էին մանր մազիկներով։ Մտածում էի՝ մոծակների կծո՞ւմ, թե՞ լվացքի փոշուց ալերգիա։
Իսկ հետո, մի առավոտ…
Նա քնած էր, ու ես ուզում էի մի քիչ քսուք քսել մեջքին։ Վերցրի շապիկը՝ ու քարացա։
Փոքր կարմիր ցաներ կային։ Սկզբում մի քանիսն էին, բայց օր օրի դրանք շատանում էին։ Ամբողջ մեջքին կուտակված էին տարօրինակ, համաչափ դասավորված խմբերով՝ կարծես միջատի ձվեր լինեին մաշկի տակ։
Սիրտս արագ սկսեց խփել։ Ինչ–որ շատ սխալ բան էր կատարվում։
— Դեյվիդ, արթնացի՛ր, — ցնցեցի նրան։ — Հիմա֊հիմա պետք է հիվանդանոց գնանք։
Նա ծուլորեն ծիծաղեց։
-Հանգստացիր, սիրելիս, ընդամենը ցան ա։
— Չէ, — ասացի ու ձեռքերս դողացին։ — Ես նման բան երբեք չեմ տեսել։ Գնա՛նք։
Մեմֆիսի հիվանդանոցում
Երբ հերթապահ բժիշկը բարձրացրեց Դեյվիդի շապիկը, դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։ Լուռ, հանգիստ բժիշկը հանկարծ սպիտակեց ու բղավեց բուժքրոջը․
— 911 զանգե՛ք։ Հիմա՛։
Արյունս սառեց։ Ոստիկանությո՞ւն։ Ցա՞ն համար։
— Ինչ է կատարվում, — լռակյաց հարցրեցի։
Բայց նա չպատասխանեց։ Մեկ րոպե անց ներս մտան ևս երկու բուժաշխատող։ Դեյվիդի մեջքը փակեցին ստերիլ թերթիկներով ու սկսեցին ինձ հարցաքննել․
— Վերջին ամիսներին քիմիական նյութերի հետ շփվել է՞։
— Ինչ աշխատանք է անում։
— Տանը ուրիշները նման բան ունե՞ն։
— Շինարար է, — դողացող ձայնով ասացի։ — Վերջին ամիսներին նոր օբյեկտում է։ Միշտ հոգնած էր գալիս, բայց մտածում էինք՝ աշխատավարձի սեզոն ա։
Տասնհինգ րոպե հետո եկան ոստիկանները։ Սենյակը լուռ էր, միայն սարքավորումների ձայնը էր լսվում։ Ծնկերս թուլացան։
Իսկ հետո բժիշկը վերադարձավ
— Թիկնոցդ մի՛ կորցրեք, — ասաց նա։ — Ձեր ամուսնու մոտ վարակ չկա։
Նրա մեջքի վրա եղած հետքերը… բնական չեն։ Մենք կարծում ենք՝ որևէ մեկը դիտմամբ է դա արել։
— Ինչ՞— ո՞վ… — լեզուս կապվեց։
— Կասկածում ենք, որ մի տեսակ քիմիական նյութ է օգտագործվել՝ գուցե կոռոզիվ կամ գրգռիչ, որը մաշկին քսվել է։ Եթե ուշ գայիք, վիճակը շատ վատ կլիներ։
Արցունքներ հոսեցին։
— Բայց ո՞վ կվնասեր նրան։ Ինչու՞։
Ոստիկաններն անմիջապես սկսեցին հարցաքննությունը։ Հարցրեցին՝ ովքեր են նրա գործընկերները, աշխատանքային գրաֆիկը, արդյոք ինչ–որ մեկը խնդիր է ունեցել նրա հետ։
Հիշեցի, որ վերջին շաբաթներին տուն էր գալիս սովորականից ուշ՝ ասելով, թե «օբյեկտը մաքրում է»։ Մի երեկո շորերից ուժեղ քիմիական հոտ էի զգացել, բայց նա այդ մասին լուրջ չէր խոսում։
Այսինքն… ինչ–որ մեկը դիտմամբ էր քսել այդ նյութը՝ նրան վնասելու համար։
Մի քանի օր անց
Դեյվիդի վիճակը կայունացավ։ Կարմիր բշտիկները սկսեցին մարել՝ թողնելով թույլ սպիներ։ Երբ վերջապես կարողացավ խոսել, ձեռքս բռնեց ու շշնջաց․
— Ցավում եմ, որ քեզ չեմ ասել։ Աշխատավայրում մի foreman կա։ Պետք է ստորագրեի ինչ–որ կեղծ հաշիվներ՝ այնպիսի նյութերի համար, որոնք երբեք չէին բերվել։ Ես հրաժարվեցի։ Սկսեց սպառնալ… Բայց չէի մտածի, որ նման բան կանի։
Սիրտս ճաքեց։ Իմ բարի, ազնիվ ամուսինը գրեթե մահացել էր, որովհետև չի ցանկացել մասնակցել կոռուպցիային։
Ոստիկանությունը հաստատեց ամեն ինչ։ Աշխատակցի անունը Ռիք Դոսոն էր։ Նա Դեյվիդի շապիկին քսել էր քիմիական գրգռիչ միջոց՝ «դաս տալու համար», որ նա չհամաձայնել էր խարդախությանը։
Ռիքը ձերբակալվեց, ընկերությունում սկսվեց ներքին քննություն։
Ես չգիտեի՝ ինչ զգալ։ Թեթևացում, թե՞ զայրույթ։ Ինչպե՞ս կարող է մարդն այդքան դաժան լինել՝ մի փոքր կեղտոտ փողի համար։
Եվ այսօր…
Այդ օրից սկսած այլևս ոչ մի ընտանեկան պահ չեմ ընդունում որպես ինքնսպասարկվող բան։ Միշտ կարծել էի, թե անվտանգությունը դռները փակելն է ու օտարներից հեռու մնալը։ Բայց հիմա գիտեմ՝ երբեմն վտանգը հենց այն մարդկանց մեջ է, ում վստահում ես։
Երբ հիշում եմ այն սարսափելի պահին, երբ բժիշկը գոռաց «911-ին զանգեք», դեռ սիրտս սեղմվում է։ Բայց հենց այդ պահը փրկեց նրա կյանքը։
Դեյվիդը հաճախ շոյում է մեջքի սպիները ու ասում․
— Գուցե Աստված ուզում էր հիշեցնել՝ իրական արժեքը մեր կողքին մարդիկ են։
Ես սեղմում եմ նրա ձեռքը ու ժպտում արցունքներով։
Որովհետև ճիշտ է ասում։
Իրական սեր չի երևում խաղաղ օրերին, այլ՝ փոթորիկի մեջ, երբ refuse ես ձեռքից բաց թողնել սիրելիիդ։Ж
