Ամեն ինչ քարացավ այն պահին, երբ աղջիկս մատնացույց արեց մի կնոջ՝ ամուսնուս խնջույքի ժամանակ։ Նրա խոսքերը սարս. ափեցրին ինձ…
Գիշերը, երբ ամեն ինչ փլվեց, չսկսվեց վիճաբանությամբ, փականով փակված դռնով կամ կասկածելի հաղորդագրությամբ։
Այն սկսվեց շքեղ խնջույքի ժամանակ՝ լի ծիծաղով ու շամպայնով, որտեղ բոլորը շնորհավորում էին իմ ամուսնուն՝ Թեոյին, իր ֆիրմայում գործընկեր դառնալու առիթով։
Եվ ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ իմ չորս տարեկան աղջիկը ցույց տվեց սենյակի մի կողմը ու բարձրաձայն ասաց՝
«Մամ, էդ կնիկն է՝ որդերովը»։
Մենք Թեոյի հետ յոթ տարի էինք ամուսնացած։
Մարդիկ մեզ «կատարյալ զույգ» էին անվանում։
Մենք նույն կատակների վրա էինք ծիծաղում, միմյանց անտեսելիորեն դիպչում սուպերմարկետում՝ կարծես դեռ հանդիպում էինք, և այնպիսի ներդաշնակություն ունեինք, որ ընկերներս ասում էին.
«Մեր ամուսնությունը գոնե կեսով նման լիներ ձերին»։
Իհարկե, բարդ պահեր էլ ենք ունեցել։
Երկու տարվա անպտղությունը գրեթե մեզ բաժանեց։
Ամիսներ շարունակ՝ բացասական թեստեր, անընդհատ բժիշկներ, մենակության մի զգացում, որ կարծես ներսից էր քայքայում ինձ։
Բայց երբ վերջապես կարողացա մեր դստերը՝ Միրային, ծննդաբերել, ամեն ցավ կարծես բուժվեց։
Նա մեր հրաշքն էր, մեր հանգրվանը։
Թեոյի աշխատանքը լավ էր ընթանում, և նրա բարձրացումը պիտի լիներ մեր կյանքի ամենաերջանիկ պահերից մեկը։
Խնջույքը՝ հաղթանակի երեկո։
Մենք Միրայի հետ հագնվել էինք տոնական։
Նա՝ վարդագույն արքայադուստրի զգեստով, ես՝ մուգ կապույտ երկար հանդերձանքով։
Նա ամուր բռնել էր ձեռքս, երբ մտանք մեծ դահլիճ՝ աղյուսե պատերով ու ոսկեգույն լույսերի ներքո։
Բոլորը խմում էին, ծիծաղում, Թեոյին շնորհավորում։
Ես հիացմունքով նայում էի նրան՝ տղամարդուն, ում կարծես ճանաչում էի ամբողջությամբ։
Մինչև Միրան tugեց թեւս։
– Մամ, նայիր, էս կինն է որդերովը։
Նրա ձայնը այնքան բարձր էր, որ մի քանի գլուխ շրջվեց։
Ես ժպտացի կաշկանդված ու շշնջացի.
– Որոշակի՞ն կին, բալես։ Ինչ որդեր։
Նա պատասխանեց անմիջապես.
– Դե իրա տունը։ Կարմիր որդեր։ Ես տեսել եմ իրա մահճակալի վրա։
Ես քարացա։
Նայեցի այն ուղղությամբ, ուր մատնացույց էր անում։
Սև զգեստով, կարմիր շրթնաներկով, մետաքսյա մազերով կին՝ Նորան։
Ես նրան ճանաչում էի։ Թեոյի գործընկերն էր։ Միշտ չափազանց մտերիմ, չափազանց մոտ։
Եվ հետո Միրան ավելացրեց այն խոսքերը, որոնք սառեցրին արյունս.
– Պապան ասեց՝ մամային չասես, թե նա կվշտանա։
Այդ գիշերվա մնացածը՝ մշուշի պես էր։
Տանը, երբ Միրան քնում էր, ես նստած էի Թեոյի դիմաց՝ խոհանոցում։
– Նա ասում է, որ դու նրան տարել ես Նորայի տուն։ Որ տեսել է ինչ-որ բան նրա անկողնու վրա։
Թեոն ծիծաղեց, բայց այդ ծիծաղը դատարկ էր։
– Բիգուդիներ են եղել, սիրելիս։ Նա կարծել է, թե որդեր են։
– Իսկ ինչու՞ ես ասել՝ չասի ինձ։
Նա շփոթվեց։
– Որովհետև դու միշտ ամեն բան սխալ ես հասկանում։ Նայիր՝ հիմա էլ այդպես ես։
Բայց ես արդեն գիտեի ճշմարտությունը։
Հաջորդ առավոտ ես որոշեցի անել այն, ինչ երբեք չէի համարձակվի։
Գրեցի Նորային ու հանդիպում նշանակեցի։
Նա եկավ՝ խնամված, ժպտերես, առանց ամոթի նշույլի։
Մի քանի սիրալիր նախադասությունից հետո ես հանեցի դիմակս։
– Իմ աղջիկը ասում է՝ եղել է քո տանը։ Տեսել է կարմիր որդեր։ Գուցե բիգուդի՞ է տեսել։
Նորան խմեց սուրճից, ժպտաց ու ասաց՝
– Սպասում էի, թե երբ կկռահես։
Այդ պահին իմ ամուսնությունը ավարտվեց։
Հաջորդ շաբաթները լցվեցին փաստաթղթերով, լռությամբ ու ցավով։
Ես դիմեցի բաժանության, կազմեցի խնամքի ծրագիր՝ կենտրոնանալով միայն Միրայի երջանկության վրա։
Թեոն չպայքարեց։ Նա գրեթե անմիջապես տեղափոխվեց Նորայի մոտ։
Բայց Միրան չցանկացավ գնալ։
Նա հրաժարվում էր, եթե Նորան այնտեղ էր։
Երբ վերադառնում էր, պատմում էր՝ ինչպես են նրանք վիճում։
Թեոն, երբ գալիս էր նրան բերելու, այլևս չկար այն նախկին բոցեղեն մարդը։ Լուռ էր, հոգնած, մոխրագույն հայացքով։
Ես, մինչդեռ, նորից սկսեցի ապրել։
Նկարում էի, Միրայի սենյակի առաստաղին լուսավոր աստղեր էի փակցնում, սպորտ էի անում, կրկին ծիծաղում։
Մի երեկո, երբ նրան պառկեցնում էի քնելու, նա հարցրեց.
– Մամ, ինչո՞ւ պապան էլ մեզ հետ չի ապրում։
Ես նայեցի նրա աչքերին։
– Որովհետև նա ստեց, բալես։
Նա լուրջ նայեց.
– Մա՞րդ էր ստել որդերի մասին։
– Այո, սրտիկս։ Որդերի մասին։
Նա գրկեց իր փափուկ արջուկին ու շշնջաց.
– Լավ է, որ մեր տանը որդեր չկան։
Ես ժպտացի՝ արցունքներով։
– Լավ է, բալես։ Շատ լավ է։
Վերջ։
