Տասներկու տարի շարունակ ես այն մարդն էի, ում վրա բոլորը կարծես առանց անհարմար զգալու կարող էին ծիծաղել։
Ընտանեկան ընթրիքների ժամանակ հարազատներս նայում էին ափսեիս ու ծիծաղում, թե որքան շատ եմ ուտում։ Աշխատավայրում գործընկերներս մեկնաբանություններ էին անում քաշիս մասին ու սպասում, որ ես էլ իրենց հետ ծիծաղեմ։ Նույնիսկ անծանոթներն էին երբեմն այնքան երկար նայում ինձ, որ սկսում էի մտածել՝ տեսնես ինչ են մտածում։
Այդ պատճառով սովորեցի առաջինը ինքս ծիծաղել ինձ վրա։
Ինքս ինձ մասին կատակներ էի անում՝ մինչև ուրիշները կհասցնեին։
Ձևացնում էի, թե ինձ համար միևնույն է։
Բայց յուրաքանչյուր մեկնաբանություն ինձ հետ տուն էր գալիս։
Տարեցտարի քաշս շարունակում էր ավելանալ։ Դադարեցի հայտնվել ընտանեկան լուսանկարներում։ Խուսափում էի հայելիներից։ Ավելի ու ավելի մեծ չափսի հագուստ էի գնում ու ինքս ինձ ասում, թե պարզապես սիրում եմ լայն հագուստ կրել։
Եվ ամեն երկուշաբթի խոստանում էի ինձ, որ փոխվելու եմ։
Բայց երբեք չէի փոխվում։
Մինչև մի գիշեր։
Սեփական տանս ներսում մի բան տեղի ունեցավ, որի մասին մինչև հիմա դժվարությամբ եմ խոսում։
Փակ դուռ կար։
Դռան մյուս կողմից ինչ-որ մեկը լաց էր լինում։
Եվ մի նախադասություն, որն այնքան ցածրաձայն հնչեց, որ քիչ էր մնում ցանկանայի՝ երբեք լսած չլինեի։
Հաջորդ առավոտ արթնացա դեռ լուսաբացից առաջ, հագա կոշիկներս ու դուրս եկա քայլելու։
Ընդամենը մի քանի րոպե։
Հաջորդ առավոտ նորից քայլեցի։
Փոխեցի սնվելուս ձևը։ Դադարեցի արդարացումներ փնտրել։ Եվ ամեն անգամ, երբ ուզում էի հանձնվել, հիշում էի փակ դռան հետևից լսված այդ ձայնը։
Ինը կիլոգրամ անհետացավ։
Հետո՝ տասնութը։
Հետո՝ քսանյոթը։
Ամիսներ անց կորցրել էի մարմնիս քաշի գրեթե կեսը։
Մարդիկ, որոնք նախկինում ծաղրում էին ինձ, հանկարծ խորհուրդներ էին ուզում։
— Ի՞նչ դիետա ես պահում։
— Ինչ-որ մեկի՞ն ես հանդիպել։
— Ի՞նչը քեզ վերջապես ստիպեց փոխվել։
Ոմանք նույնիսկ ծիծաղելով ասում էին, թե իրենց դաժան կատակներն էին ինձ մոտիվացրել։
Ես թույլ էի տալիս, որ այդպես մտածեն։
Որովհետև իրական պատճառը պատմելը նշանակում էր վերադառնալ այն գիշեր։
Այդ փակ դռանը։
Այդ դողացող ձայնին։
Եվ այն խոստմանը, որը դրանից անմիջապես հետո տվեցի։
Բոլորը կարծում էին, թե երկրորդ լուսանկարի տղամարդը հպարտ է, որովհետև վերջապես ուրիշ տեսք ունի։
Նրանք սխալվում էին։
Կորցրածս յուրաքանչյուր կիլոգրամ այն խոստման մի մասն էր, որը սարսափում էի՝ գուցե այնքան երկար չապրեմ, որ կարողանամ կատարել։
Եվ մինչև հիմա ինձանից բացի միայն մեկ մարդ գիտեր, թե իրականում ինչ էր տեղի ունեցել այդ դռան հետևում…
Տասներկու տարի շարունակ ես այն մարդն էի, ում վրա բոլորը կարծես հանգիստ կարող էին ծիծաղել։
Ընտանեկան ընթրիքների ժամանակ հարազատներս նայում էին ափսեիս ու ծիծաղում։
— Ավելի լավ է կարտոֆիլը մի կողմ դնենք, մինչև Մարկը ամբողջը չուտի։
Աշխատավայրում գործընկերներս կատակներ էին անում ամեն անգամ, երբ հազիվ էի տեղավորվում աթոռի վրա կամ աստիճաններով բարձրանալիս շնչակտուր էի լինում։
Ես միշտ նրանց հետ ծիծաղում էի։
Դա ավելի հեշտ էր, քան որևէ մեկին ցույց տալը, թե իրականում որքան էր ինձ ցավեցնում։
Քառասուներեք տարեկանում արդեն ավելի շատ էի կշռում, քան երբևէ պատկերացրել էի։
Կինս՝ Լաուրան, ժամանակ առ ժամանակ փորձում էր ինձ հետ խոսել այդ մասին։
Ոչ թե արտաքինիս պատճառով։
Նա անհանգստանում էր։
— Միայն աստիճաններով բարձրանալուց արդեն դժվարությամբ ես շնչում,— մի երեկո ասաց նա։
— Ես լավ եմ։
— Անցյալ տարի էլ էիր նույնն ասում։
— Անցյալ տարի էլ լավ էի։
Դա դարձավ իմ պատասխանը ամեն ինչին։
Ես լավ եմ։
Հետո մի հինգշաբթի երեկո հասկացա, որ միայն ինքս ինձ չէի խաբում։
Մեր դուստրը՝ Էմիլին, ինը տարեկան էր։
Այդ երեկո դպրոցից վերադարձավ անսովոր լուռ։
Ընթրիքի ժամանակ գրեթե ձեռք չտվեց ուտելիքին։
Երբ հարցրի՝ ինչ է պատահել, ուսերը թոթվեց։
— Ոչինչ։
Հետո բարձրացավ վերև ու փակեց իր սենյակի դուռը։
Մոտավորապես ժամը տասին միջանցքով անցնում էի, երբ լացի ձայն լսեցի։
Կանգ առա։
Էմիլին էր։
Լաուրան նրա մոտ էր։
Դուռն ամբողջությամբ փակ չէր։
Ձեռքս բարձրացրի, որ թակեմ, բայց այդ պահին լսեցի Էմիլիի խոսքերը ու քարացա։
— Մա՛մ, հայրիկը մեռնելո՞ւ է։
Մի պահ լռություն տիրեց։
— Ինչո՞ւ ես դա հարցնում։
Էմիլին սկսեց ավելի ուժեղ լաց լինել։
— Որովհետև Սոֆիի հայրիկը մահացավ։
Ես հստակ գիտեի՝ ում մասին է խոսքը։
Էմիլիի դասընկերուհիներից մեկը մի քանի շաբաթ առաջ կորցրել էր հորը։
Նա քառասունվեց տարեկանում սրտի կաթված էր ստացել։
— Գիտեմ, սիրելի՛ս,— շշնջաց Լաուրան։
— Սոֆին ասաց, որ իր հայրիկն էլ հայրիկի նման մեծ էր։ Ասաց՝ նա էլ միշտ հոգնում էր ու դժվարությամբ էր շնչում։
Ստամոքսս սեղմվեց։
Էմիլին շարունակեց.
— Իսկ եթե հայրիկը մի օր քնի ու այլևս չարթնանա՞։
Լաուրան փորձեց հանգստացնել նրան։
Բայց Էմիլին ևս մեկ հարց տվեց։
Մի հարց, որը երբեք չեմ մոռանա։
— Եթե հայրիկն այլևս այստեղ չլինի, ո՞վ է ինձ խորան տանելու, երբ ամուսնանամ։
Հեռացա այդ դռնից, մինչև նրանցից որևէ մեկը կհասցներ ինձ տեսնել։
Իջա ներքև ու մենակ նստեցի խոհանոցի սեղանի մոտ։
Տարիներ շարունակ մարդիկ ծաղրել էին ինձ։
Բժիշկները զգուշացրել էին։
Լաուրան աղաչել էր։
Հայելիներն ամեն օր հիշեցրել էին։
Դրանցից ոչ մեկը բավարար չէր եղել։
Բայց իննամյա աղջկաս լսելը, երբ նա ցածրաձայն մտածում էր՝ արդյոք հայրը կապրի այնքան, որ տեսնի իրեն մեծանալիս, ներսումս ինչ-որ բան կոտրեց։
Այդտեղ նստած մնացի մինչև գիշերվա գրեթե ժամը երկուսը։
Հետո խոհանոցի դարակից մի թուղթ հանեցի ու գրեցի.
«Խոստանում եմ անել հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի այդ օրը կողքիդ լինեմ»։
Ծալեցի թուղթն ու դրեցի դրամապանակիս մեջ։
Հաջորդ առավոտ արթնացա ժամը 5։30-ին։
Հագա հին սպորտային կոշիկներս ու դուրս եկա։
Կարողացա ընդամենը երեք թաղամաս քայլել։
Այդքանը։
Ոտքերս ցավում էին։
Մեջքս ցավում էր։
Այնքան դժվարությամբ էի շնչում, որ ստիպված մի քանի րոպե հենվեցի փոստարկղին, մինչև կարողացա տուն վերադառնալ։
Բայց հաջորդ առավոտ նորից դուրս եկա։
Հետո՝ նորից։
Ոչ մեկին չէի ասում, թե ինչ եմ անում։
Նույնիսկ Լաուրային։
Երկու շաբաթ անց երեք թաղամասը դարձավ վեց։
Հետո՝ մեկ մղոն։
Սկսեցի փոխել նաև սնվելուս ձևը։
Ոչ մի հրաշագործ դիետա։
Ոչ մի կախարդական հաբ։
Պարզապես սկսեցի ուրիշ ընտրություններ անել՝ ամեն անգամ մեկ ճաշից սկսելով։
Վատ օրեր կային։
Շատ։
Մոտ երեք ամիս անց մի գիշեր կանգնած էի սառնարանի առաջ, երբ բոլորը քնել էին։
Աշխատավայրում սարսափելի օր էի ունեցել, և ներսումս եղած բոլոր հին սովորությունները մխիթարություն էին փնտրում։
Քիչ էր մնում հանձնվեի։
Հետո բացեցի դրամապանակս։
Ծալված թուղթը դեռ այնտեղ էր։
«Խոստանում եմ անել հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի այդ օրը կողքիդ լինեմ»։
Փակեցի սառնարանը։
Վեց ամսում ավելի քան քսանյոթ կիլոգրամ էի կորցրել։
Մարդիկ սկսեցին նկատել։
Այն նույն գործընկերը, որը նախկինում կատակում էր քաշիս մասին, մի օր վերելակի մոտ կանգնեցրեց ինձ։
— Ընկեր, քեզ ի՞նչ է պատահել։
Ժպտացի։
— Պարզապես որոշ բաներ եմ փոխում։
— Ուրիշ կնոջ վրա՞ ես ուզում տպավորություն թողնել։
Նա ծիծաղեց։
Ես՝ ոչ։
Անցավ մեկ տարի։
Հետո՝ ևս մեկը։
Ի վերջո կորցրել էի երբեմնի քաշիս գրեթե կեսը։
Դեմքս այնքան էր փոխվել, որ մի անգամ հին ծանոթներիցս մեկը սուպերմարկետում անցավ կողքովս՝ չհասկանալով, թե ով եմ։
Բոլորն ուզում էին իմանալ գաղտնիքը։
— Ի՞նչ դիետա ես պահել։
— Ո՞ր մարզչի մոտ ես գնացել։
— Ի՞նչը վերջապես քեզ մոտիվացրեց։
Որոշ հարազատներ նույնիսկ կատակում էին, թե իրենց ծաղրանքներն ի վերջո արդյունք են տվել։
— Տեսա՞ր,— խորովածի ժամանակ ասաց եղբայրս։— Այսքան տարի քեզ ձեռք առնելն ի վերջո օգուտ տվեց։
Ժպտացի։
Բայց ներսումս բոլորովին ուրիշ բան էի զգում։
Նրանց կատակներն ինձ չէին փրկել։
Վախն էր փրկել։
Սերն էր փրկել։
Ննջասենյակի փակ դռան հետևում լացող փոքրիկ աղջիկն էր փրկել։
Տարիներ անց Էմիլին ավարտեց համալսարանը։
Երբ հնչեց նրա անունը, Լաուրայի կողքին ոտքի կանգնեցի ու այնքան ծափահարեցի, մինչև ձեռքերս ցավեցին։
Հետո Էմիլին գտավ ինձ ու գրկեց։
— Լաց ես լինում, պա՛պ։
— Ինձ կարելի է։
Նա ծիծաղեց։
Հետո նկատեց, որ ձեռքումս հին դրամապանակս է։
Նույնը, որը տարիներ շարունակ ինձ հետ էի պահել։
— Ի՞նչ կա դրա մեջ։
Տատանվեցի։
Առաջին անգամ որոշեցի, որ նա արդեն բավական մեծ է ճշմարտությունն իմանալու համար։
Հանեցի մաշված, գրեթե պատռված թղթի կտորը։
Էմիլին բացեց այն։
Կարդաց նախադասությունը։
Հետո նայեց ինձ։
— Չեմ հասկանում։
Ուստի վերջապես պատմեցի նրան այդ գիշերվա մասին։
Սոֆիի հոր մասին։
Փակ ննջասենյակի դռան մասին։
Այն հարցի մասին, որը նա ինը տարեկանում տվել էր մորը։
Էմիլին ձեռքով փակեց բերանը։
— Դու լսե՞լ էիր ինձ։
Գլխով արեցի։
Նրա աչքերն անմիջապես լցվեցին արցունքներով։
— Ես նույնիսկ չեմ հիշում, որ դա ասել եմ։
— Իսկ ես հիշում եմ յուրաքանչյուր բառը։
Նա նորից նայեց թղթին։
Հետո ինձ գրկեց ավելի ամուր, քան երբևէ։
Մի քանի տարի անց՝ Էմիլիի հարսանիքի օրը, կանգնած էի նրա կողքին՝ մատուռի առջև։
Նա սպիտակ հարսանեկան զգեստով էր, իսկ ես հուսահատ փորձում էի չարտասվել։
Դռների բացվելուց առաջ նա ձեռքը տարավ ծաղկեփնջի մեջ։
Ծաղիկների արանքում փոքրիկ ծալված թուղթ կար։
Նա տվեց ինձ։
Բացեցի։
Գրված էր.
«Դու կատարեցիր խոստումդ, պա՛պ։ Հիմա ինձ տար խորան»։
Հենց այդ պահին վերջապես հասկացա, թե ինչու երբեք չէի կարողացել մարդկանց պատմել իմ փոփոխության իրական պատճառը։
Խոսքը երբեք նիհարելու մասին չէր։
Խոսքը երբեք ինձ ծաղրած մարդկանց ապացուցելու մասին չէր, որ նրանք սխալվում էին։
Եվ խոսքը երբեք լուսանկարում ավելի լավ տեսք ունենալու մասին չէր։
Այդ բոլոր տարիների ընթացքում ես փորձում էի հասնել ընդամենը մեկ պահի։
Սպիտակ զգեստ։
Դողացող ձեռք, որն ամուր բռնել էր իմը։
Բացվող մատուռի երկու դռներ։
Եվ կողքիս կանգնած դուստրս, որը շշնջում էր.
— Պատրա՞ստ ես, պա՛պ։
Սեղմեցի նրա ձեռքը։
— Ես տարիներ շարունակ պատրաստվել եմ հենց այս պահին։
Եվ մենք միասին քայլեցինք առաջ։
