Սև տղան փրկեց միլիոնատիրոջ հղի կնոջը — բայց այն, ինչ նա խնդրեց փոխարենը, թողեց տղամարդուն անխոս…
Մի զով առավոտ Բոստոնում՝ 32-ամյա Կլարան, ով սպասում էր իր առաջին երեխային, հանգիստ զբոսնում էր, երբ հանկարծ մեքենայի ազդանշանի ձայնը խախտեց լռությունը։
Մեծ բեռնատարն ուղիղ նրա վրա էր գալիս։ Այդ պահին 13-ամյա մի նիհար սև տղա՝ Իթանը, արագ վազեց ու հրեց Կլարային՝ նրան և երեխային փրկելով մահից։
Կլարան շփոթված բռնեց որովայնը՝ դողալով վախից ու թեթևացումից։ Շնորհակալությունը խեղդում էր կոկորդում, բայց մարդկանց բազմությունը շուրջը սկսեց ծաղրել։
– «Հա՛, տիպիկ ա… սև տղեն ուզում ա հերոս ձևանա, որ իրեն նկատեն», – բութ ձայնով ասաց մեկը։ Մյուսները ծիծաղեցին։
Կլարան շշմած էր։ Իսկ Իթանը՝ քերծված ու կաղալով, փորձում էր լուռ հեռանալ։ Սակայն Կլարան բռնեց նրա ձեռքը ու շշնջաց․
– «Շնորհակալ եմ… առանց քեզ ես ու իմ երեխան հիմա չենք լինի»։
Նրա անկեղծությունը կանգնեցրեց տղային։ Կլարան կրկնեց դա արդեն վստահ ձայնով ու հրավիրեց Իթանին ընթրիքի։
Ընթրիքի ժամանակ տղան պատմեց իր դժվարությունների մասին․
– «Իմ ծնողները ինչ աշխատանք լինի՝ անում են, բայց ոչ ոք չի ուզում մեզ աշխատանքի վերցնել։ Մեր թաղամասը քանդում են։ Սև ընտանիքներին վռնդում են։ Ասում են՝ դրա հետևում ինչ-որ միլիարդատեր ա կանգնած»։
Կլարան քարացավ։ Այդ միլիարդատերը իր ամուսին Նաթանն էր։
Հովացած ու շփոթված՝ նա երեկոյան դեմ առ դեմ կանգնեց Նաթանի առաջ։ Դառը վեճից հետո Նաթանը վերջապես համաձայնվեց՝ չեղարկելով թաղամասի քանդումը։
Բայց Կլարան դրանով չսահմանափակվեց։ Նա առաջարկեց Իթանի ընտանիքին աշխատանք ու տուն։
Իթանի մայրը դարձավ նրանց խոհարարը, հայրը՝ վարորդը, իսկ Իթանը նորից սկսեց դպրոց հաճախել՝ հույսով լի։
Սակայն դժբախտությունը չուշացավ։ Մի օր, երբ Իթանի հայրը մեքենայով Նաթանին էր տանում, տեղի ունեցավ սարսափելի վթար։ Նաթանը մնաց անվասայլակում։
Հաջորդ օրը, երբ Իթանի մայրը պատրաստեց ընթրիք, Կլարան հանկարծ թունավորվեց ու կորցրեց երեխային։
Կոտրված ու ցավով լի՝ նա բղավեց․
– «Ես քեզ ամեն ինչ եմ տվել։ Ինչպե՞ս կարող էիր ինձ դա անել»։
Նաթանը գոռաց՝ ամբողջ ատելությամբ․
– «Անշնորհակալ սրիկաներ։ Դուք ուզում էիք մեզ կործանել»։
Ոստիկանությունը կալանավորեց Իթանի ծնողներին՝ «անփութության և թունավորման» մեղադրանքով։ Իսկ Իթանը մնաց մենակ՝ փողոցում։
Բազմաթիվ օրեր նա ապրում էր աղբամանների կողքը, ուտում մնացորդներով։ Մի գիշեր նա տեսավ Նաթանին՝ շքեղ հյուրանոցից դուրս գալիս մի կնոջ հետ։ Կասկածելով՝ նա հետևեց նրանց և պատուհանի ճեղքից լսեց աներևակայելին․
– «Նա դեռ չի մեռնում… Ես թունավորեցի նրա ուտելիքը, բայց միայն երեխան մահացավ։ Այդ վթարը էլ ոչ մի բան չտվեց։ Գոնե իր ծառաները հիմա բանտում են», – հպարտությամբ ասում էր Նաթանը իր սիրուհուն։
Իթանի սիրտը սեղմվեց։ Նաթանն էր կազմակերպել ամեն ինչ՝ վթարը, թունավորումը, ստերը։ Եվ հիմա ուզում էր սպանել Կլարային։
Այդ երեկո Կլարան ընթրիքի սեղանի մոտ նստել էր ամուսնու հետ։ Երբ նա վերցրեց գինու բաժակը, Իթանը ներս թափվեց․
– «Մի՛ խմի՛ր!»
Նաթանը կծած ձայնով գոռաց․
– «Դու՞又 ես այստեղ։ Ես քեզ արդեն վռնդել եմ!»
Իթանը չնահանջեց․
– «Նա թունավորել ա դա։ Ես լսել եմ, ինչպես ինքն էր խոստովանում»։
Ապացուցելու համար նա լցրեց գինին ակվարիումի մեջ։ Մի քանի վայրկյան անց ձկները մեռան։
Կլարան քարացավ՝ նայելով ամուսնուն․
– «Դու՞ էիր ուզում ինձ սպանել»։
Նաթանը ծիծաղեց խեղճացած․
– «Այո՛։ Քանի որ ես ոչինչ չէի նշանակում։ Ամեն ինչ քո անունով էր։ Երեխադ պիտի փոխարիներ ինձ։ Քո մահն էր իմ միակ փրկությունը»։
Այդ պահին ոստիկանությունը, որին Իթանը նախօրոք էր տեղեկացրել, ներս մտավ։ Նաթանին ձերբակալեցին ու դատապարտեցին ցմահ բանտարկության։
Իթանի ծնողները ազատվեցին, նրանց անունը մաքրվեց։ Ընտանիքը կրկին միավորվեց։
Կլարան, թեև կոտրված ներսից, ընտրեց նոր ճանապարհ․ նա հիմնեց բարեգործական հիմնադրամ՝ օգնելու այն ընտանիքներին, որոնք հայտնվել են դժվարության մեջ՝ ինչպես Իթանի ընտանիքը։
Նա հավատում էր՝ երբեք այլևս չպետք է լինի մի երեխա, որի խիզախությունը կմոռացվի…
