Ութ տարեկան երեք երկվորյակ աղջիկներ անգամ չգիտեին, որ հայր ունեն։ Ամեն ինչ փոխվեց մոր գերեզմանին այցելելուց հետո, երբ այնտեղ հանդիպեցին նրան։
Փոքրիկ քաղաքում, ծայրամասում, մի հին տուն կար, որտեղ ապրում էր Էմիլիան՝ երեք դուստրերի միայնակ մայրը՝ Աննայի, Վիվիանի և Նորայի։ Աղջիկները ասես իրար կենդանի արտացոլանքները լինեին ու միշտ միասին էին։ Նրանց կյանքը գլխիվայր շրջվեց, երբ Էմիլիան հանկարծ մահացավ արյան թրոմբից՝ հարևանուհու գրկում։ Աղջիկները մենակ մնացին, և ժամանակավորապես նրանց տեղավորեցին ապաստարանում, մինչև գտնվեր հարազատներից որևէ մեկը։
Թաղմանը քիչ մարդ էր եկել՝ հարևաններ, գործընկերներ և մի անծանոթ տղամարդ։ Սև վերարկուով այդ մարդը կանգնած էր մի կողմում, կարմրած աչքերով նայում էր աղջիկներին։
— Ո՞վ է նա, — կամաց հարցրեց Նորան։
— Չգիտեմ, — պատասխանեց Վիվիանը՝ ամուր սեղմելով քրոջ ձեռքը։
Արարողությունից հետո տղամարդը մոտեցավ գերեզմանին ու ծնկի եկավ։ Աղջիկները ուշադիր հետևում էին նրա ամեն շարժմանը։ Վերջում նա վեր կացավ ու մոտեցավ նրանց։
— Դուք ճանաչո՞ւմ էիք մեր մայրիկին, — հարցրեց Աննան։
Տղամարդը գլխով արեց ու շշնջաց․
— Նա իմ սերն էր։ Իմ կյանքը։ Ես չգիտեի, որ նա երեխաներ ունի։
— Դուք ո՞վ եք, — զգուշությամբ հարցրեց Վիվիանը։
— Ալեքսանդր։ Ձեր հայրը։
Լռություն տիրեց։ Աղջիկները փորձում էին հասկանալ, թե ինչ լսեցին։ Առաջինը խոսեց Աննան։
— Ապացուցե՛ք։
Այդպես սկսվեց մի պատմություն, որը ընդմիշտ փոխեց Ալեքսանդրի և երեք աղջիկների կյանքը՝ կորցրած տարիների, մեղքի զգացման, ներման ու ընտանիք ստեղծելու նոր հնարավորության պատմությունը։
Ալեքսանդրը կանգնած էր նրանց առաջ՝ առաջին անգամ գիտակցելով, որ ութ տարի առաջ հայր է դարձել։ Էմիլիան անհետացել էր քաղաքից առանց բացատրության, և նրա բոլոր որոնումները ապարդյուն էին եղել։ Հիմա Էմիլիան չկար, իսկ աղջիկները մնացել էին։
— Ես ոչինչ չգիտեի ձեր մասին։ Եթե իմանայի, ավելի շուտ կգայի։
— Մայրիկը ինչո՞ւ մեզ չէր ասել, — հարցրեց Վիվիանը։
— Չգիտեմ… գուցե վախենում էր։
Մի շաբաթ անց Ալեքսանդրը կարողացավ այցելել աղջիկներին։ Նա գրքեր ու մրգեր էր բերում, օգնում էր դասերին ու պարզապես կողքին էր լինում։ Աստիճանաբար աղջիկները հարմարվեցին․ Վիվիանը ավելի խոսկոտ դարձավ, Նորան՝ ավելի քնքուշ, իսկ Աննան դեռ պահում էր իր հեռավորությունը։ Մեկ ամիս անց ԴՆԹ թեստը հաստատեց, որ նա իսկապես նրանց հայրն է, և դատարանը նրան խնամակալություն տվեց։
Առաջին շաբաթները դժվար էին․ նա սովորում էր հյուսել մազերը, պատրաստել վարսակի շիլա ու հաշտեցնել երեք տարբեր բնավորություններ։ Աղջիկներն էլ էին սովորում ապրել նոր տղամարդու հետ։ Մի օր Վիվիանը հարցրեց․
— Չե՞ս հեռանա, չէ՞։
— Ոչ, — պատասխանեց Ալեքսանդրը։ — Հիմա ես ձեզ հետ եմ։ Միշտ։
Անցավ մեկ տարի։ Տունը լցվեց ծիծաղով, թխվածքի բույրով ու խաղերի ձայներով։ Ալեքսանդրը դարձավ իսկական հայր, իսկ աղջիկներն իրենց ապահով էին զգում։
Դպրոցական համերգի ժամանակ Վիվիանը բեմի ձևավորումն էր նկարել, Նորան պարում էր, իսկ Աննան արտասանում էր մի բանաստեղծություն․
«Մենք տուն ունեինք՝ առանց տանիքի,
առանց լույսի, առանց ջերմության։
Բայց մեկը թակեց դուռը…
ու սկսվեց գարունը»։
Ամառային արձակուրդներին նրանք գնացին այն գյուղը, որտեղ ծնվել էին աղջիկները և որտեղ թաղված էր Էմիլիան։ Տեղադրեցին մի նստարան, տնկեցին յասամաններ և կախեցին ցուցանակ․
«Իմ սիրելի մայրիկին։ Մենք միասին ենք։ Շնորհակալ ենք»։
Ալեքսանդրը գրկեց իր դուստրերին։
— Դուք իմն եք։ Եվ միշտ այդպես կլինի։
Աննան ժպտաց։
— Պա՛պ, գնանք տուն։
Այդ պահին Ալեքսանդրը հասկացավ, որ տունը պատերը չեն։ Տունը իրենք են։
