Նոր բնակարան տեղափոխվելուց հետո ամեն երկուշաբթի դռանս տակ անանուն ծրար էի գտնում՝ իմ տան ներսում արված լուսանկարներով։ Սկզբում մտածեցի՝ ինչ-որ մեկը հիմար կատակ է անում։ Բայց չորրորդ շաբաթվա լուսանկարում իննամյա աղջիկս քնած էր իր անկողնում։ Հագին նույն վարդագույն գիշերանոցն էր, որով նախորդ գիշեր քնել էր։ Իսկ երբ ավելի ուշադիր նայեցի, նկատեցի, որ նրա մահճակալի հետևում՝ պահարանի հայելու մեջ, տղամարդու ձեռք է արտացոլվում։ Ես անմիջապես վազեցի աղջկաս սենյակ։ Նա հանգիստ քնած էր։ Բայց պահարանի դուռը, որը երեկ փակել էի, կիսաբաց էր։ Հանկարծ հիշեցի, որ վերջին օրերին աղջիկս անընդհատ ասում էր. «Մա՛մ, գիշերը ինչ-որ մեկը մտնում է իմ սենյակ»։ Ես մտածել էի՝ երազ է տեսնում։ Այդ պահին դռան զանգը հնչեց։ Նայեցի դիտանցքից։ Մեր շենքի սպասարկման աշխատակիցն էր։ Նա ժպտալով ասաց. «Տիկի՛ն Աննա, պետք է ստուգեմ ձեր ննջասենյակի էլեկտրականությունը»։ Բայց երբ լուսանկարը նորից նայեցի, ճանաչեցի տղամարդու ձեռքին դրված մեծ սև ժամացույցը։ Ճիշտ նույնպիսի ժամացույց ուներ դռանս առաջ կանգնած տղամարդը…
Իմ անունը Աննա է։
Երեսունվեց տարեկան եմ։
Աղջիկս՝ Լեան, ինը տարեկան է։
Ամուսնալուծությունից հետո գրեթե երկու տարի գումար էի հավաքում, որպեսզի կարողանամ փոքրիկ բնակարան գնել։
Վերջապես գտա այն։
Լուսավոր խոհանոց։
Երկու ննջասենյակ։
Մեծ պատուհաններ։
Եվ ամենակարևորը՝ դպրոցից ընդամենը տասը րոպե հեռավորության վրա։
Լեան այնքան էր ուրախացել, որ տեղափոխվելու առաջին օրը սեփական սենյակի պատերին թիթեռներ էր փակցրել։
Առաջին շաբաթն ամեն ինչ հրաշալի էր։
Մինչև երկուշաբթի առավոտյան դռանս տակ մի սպիտակ ծրար գտա։
Ներսում մեր հյուրասենյակի լուսանկարն էր։
Նկարում երևում էր նոր բազմոցը, սեղանին դրված ծաղկամանը և աղջկաս խաղալիք արջուկը։
Լուսանկարն արված էր սենյակի ներսից։
Սկզբում մտածեցի՝ նախկին սեփականատերն է ինչ-որ բան ուղարկել։
Բայց ծրարի վրա անուն կամ հասցե չկար։
Մեկ շաբաթ անց եկավ երկրորդը։
Այս անգամ՝ խոհանոցը։
Երրորդում ես էի՝ բազմոցին քնած։
Իսկ չորրորդում արդեն Լեան էր։
Եվ հենց այդ լուսանկարն ամեն ինչ փոխեց։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Ես չէի շարժվում։
Դռան մյուս կողմից տղամարդը նորից խոսեց։
— Տիկի՛ն Աննա, տա՞նն եք։
Նրա անունը Դենիել էր։
Շենքի սպասարկման աշխատակիցներից մեկը։
Արդեն երկու անգամ մեր բնակարան էր եկել։
Առաջին անգամ ստուգել էր խոհանոցի լուսավորությունը։
Երկրորդ անգամ՝ ննջասենյակի օդափոխությունը։
Նա միշտ շատ քաղաքավարի էր։
Երբեմն նույնիսկ Լեայի համար կոնֆետ էր բերում։
Բայց հիմա դռան առաջ կանգնած էր նույն մարդը, որի ժամացույցը նման էր լուսանկարում երևացողին։
Ես արագ փակեցի ներսի լրացուցիչ փականը։
Հետո վերցրի հեռախոսս։
— Դենիե՛լ, այսօր հարմար չէ։ Ես ձեզ չեմ հրավիրել։
Նա մի պահ լռեց։
— Բայց շենքում էլեկտրականության ստուգում է նախատեսված։
— Խնդրում եմ, դիմեք կառավարչին։ Հիմա չեմ բացելու։
Նրա ձայնը փոխվեց։
— Դա ընդամենը հինգ րոպե կտևի։
Ես պատասխան չտվեցի։
Մի քանի վայրկյան անց լսեցի, թե ինչպես է հեռանում։
Բայց վախս չանցավ։
Անմիջապես զանգեցի ոստիկանություն։
Բացատրեցի, որ ամեն շաբաթ մեր բնակարանի ներսում արված լուսանկարներ եմ ստանում, իսկ վերջինում քնած երեխաս է։
Այնուհետև զանգեցի քրոջս։
Նա ապրում էր մեզնից տասը րոպե հեռու։
— Մեգա՛ն, խնդրում եմ, անմիջապես արի։
— Ի՞նչ է պատահել։
— Հիմա հեռախոսով չեմ կարող բացատրել։ Պարզապես արի։
Հետո գնացի Լեայի սենյակ։
Աղջիկս արդեն արթնացել էր։
Նստած էր մահճակալի վրա և մազերն էր սանրում։
— Մա՛մ, ինչո՞ւ ես այդքան գունատ։
Ես փորձեցի հանգիստ խոսել։
— Սիրելի՛ս, այսօր մի փոքր շուտ ենք դուրս գալու։
Նա զարմացավ։
— Դպրո՞ց։
— Նախ՝ մորաքրոջ տուն։
Լեան մի պահ նայեց ինձ։
Հետո կամաց հարցրեց.
— Նորից այն մարդու պատճառո՞վ։
Ես քարացա։
— Ի՞նչ մարդու։
Աղջիկս հայացքն իջեցրեց։
— Այն, որ գիշերը գալիս է։
Ես նստեցի նրա կողքին։
— Լեա՛, հիմա ինձ ամեն ինչ պատմիր։
Նա մի քանի վայրկյան լուռ էր։
Հետո ասաց.
— Առաջին անգամ մտածեցի, որ երազ եմ տեսել։ Դուռը բացվեց, և ինչ-որ մեկը կանգնեց այնտեղ։
Սիրտս սկսեց արագ բաբախել։
— Դեմքը տեսա՞ր։
Նա գլուխը տարուբերեց։
— Մութ էր։ Բայց ձեռքին լույս ուներ։
— Հեռախո՞ս։
— Գուցե։ Ես վախեցա ու աչքերս փակեցի։
Ես բռնեցի նրա ձեռքերը։
— Իսկ հետո՞։
— Նա մի քիչ կանգնեց ու դուրս եկավ։
Լեան նայեց ինձ։
— Մա՛մ, ես քեզ ասել էի։
Այդ խոսքերն ավելի ծանր էին, քան ցանկացած մեղադրանք։
Որովհետև նա իսկապես ասել էր։
Երկու անգամ։
Իսկ ես մտածել էի, թե նոր տունը դեռ անսովոր է նրա համար, և պարզապես վախենում է մթությունից։
Մի քանի րոպե անց քույրս եկավ։
Նա մնաց Լեայի հետ, մինչ ոստիկանները մոտեցան։
Ես նրանց հանձնեցի չորս ծրարները։
Պատմեցի Դենիելի այցերի մասին։
Ցույց տվեցի ժամացույցը։
Ոստիկաններից մեկը հարցրեց.
— Բնակարանի բանալիներից ուրիշ ո՞վ ունի։
— Ես և քույրս։
— Նախկին սեփականատերը՞։
— Ինձ ասել են, որ հին բանալիները չեն օգտագործվում։
Նրանք խնդրեցին, որ մինչև ստուգման ավարտը աղջկաս հետ այլ վայրում մնամ։
Ես համաձայնեցի։
Բայց երբ պատրաստվում էի դուրս գալ, Լեան հանկարծ կանգ առավ միջանցքում։
— Մա՛մ, իմ խաղալիք արջուկը ո՞ւր է։
Ես զարմացա։
— Քո սենյակում։
— Չէ՛։ Ես երեկ նրան մահճակալի կողքին էի դրել։ Առավոտյան դարակում էր։
Այդ պահին հիշեցի չորրորդ լուսանկարը։
Արջուկը այնտեղ էլ դարակի վրա էր։
Այսինքն՝ ինչ-որ մեկը գիշերը ոչ միայն նկարել էր աղջկաս, այլև դիպել նրա իրերին։
Այդ օրը մենք տեղափոխվեցինք քրոջս տուն։
Իսկ ոստիկանները սկսեցին պարզել, թե ինչպես էին լուսանկարներն արվել։
Բնակարանում հայտնաբերվեց չարտոնված տեսանկարահանող սարքավորում։
Այն տեղադրված էր դեռ մինչև մեր տեղափոխվելը։
Տվյալները հնարավոր էր դիտել հեռակա կարգով։
Ես չէի կարողանում հավատալ, որ ամբողջ ընթացքում մեկը կարողացել էր հետևել մեզ։
Բայց ավելի սարսափելի հարց կար։
Եթե սարքերն ընդամենը նկարահանում էին, ապա ո՞վ էր բացել աղջկաս պահարանը։
Ո՞վ էր տեղաշարժել նրա խաղալիքը։
Եվ ինչո՞ւ էին լուսանկարներն ուղարկում հենց ինձ։
Հաջորդ օրը հեռախոսիս անծանոթ համարից հաղորդագրություն եկավ։
«Ես եմ ծրարները դրել ձեր դռան տակ։ Խնդրում եմ, ինձ լսեք։ Ես ուզում էի զգուշացնել ձեզ»։
Սկզբում մտածեցի՝ հենց լուսանկարողն է։
Բայց հետո երկրորդ հաղորդագրությունը եկավ։
«Ես ապրում եմ ձեր շենքի երկրորդ հարկում։ Իմ անունը Թեսսա է։ Ես տասնյոթ տարեկան եմ»։
Անմիջապես տեղեկացրի ոստիկաններին։
Նրանք կազմակերպեցին, որ աղջկա հետ խոսեն անվտանգ պայմաններում։
Ես նույնպես կարողացա հանդիպել նրան։
Թեսսան շատ նիհար աղջիկ էր։
Երկար շագանակագույն մազերով։
Այնքան էր հուզվում, որ հազիվ էր խոսում։
— Ներեցեք,— ասաց նա։— Գիտեմ, որ սարսափելի բան եմ արել։
— Դու՞ ես մեզ լուսանկարել։
Նա արագ գլուխը տարուբերեց։
— Ո՛չ։ Ես լուսանկարները տեսել եմ եղբորս համակարգչում։
Ես քարացա։
— Ո՞վ է եղբայրդ։
Աղջիկը սկսեց լաց լինել։
— Դենիելը։
Պարզվեց՝ Դենիելը շենքի տեխնիկական սպասարկմամբ զբաղվող ընկերությունում էր աշխատում։
Նա նախկինում մասնակցել էր մեր բնակարանի վերանորոգմանը։
Այդ ժամանակ որոշ սարքավորումներ էին տեղադրվել, որոնք բնակարանի վաճառքից առաջ պետք է հեռացվեին։
Բայց բոլորն էլ չէին հեռացվել։
Թեսսան պատմեց, որ մի օր եղբոր համակարգչում նկատել էր մեր հյուրասենյակի լուսանկարը։
Սկզբում չէր հասկացել, թե դա ում տունն է։
Հետո տեսել էր ինձ և Լեային։
Երբ հարցրել էր, Դենիելն ասել էր, թե շենքի անվտանգության փորձարկման նյութեր են։
Թեսսան կասկածել էր։
Հաջորդ շաբաթ ավելի շատ լուսանկարներ էր տեսել։
Նրանց մեջ արդեն երևում էի ես՝ քնած բազմոցին։
— Ես նրան ասացի, որ դա սխալ է,— պատմեց աղջիկը։— Նա բարկացավ ու պահանջեց չխառնվել։
— Իսկ ինչո՞ւ ոստիկանություն չզանգեցիր,— հարցրի։
Թեսսան գլուխը կախեց։
— Վախեցա։ Նա ասաց, որ եթե որևէ մեկին պատմեմ, մայրս աշխատանքը կկորցնի, իսկ մենք ստիպված կլինենք տնից հեռանալ։
Հետո կամաց ավելացրեց.
— Ես մտածեցի՝ եթե լուսանկարները տեսնեք, ինքներդ կհասկանաք, որ ինչ-որ բան այն չէ։
Ես երկար լռեցի։
— Բայց դու ոչ մի բացատրություն չէիր գրում։
— Գիտեմ։ Ես վախենում էի, որ կհասկանա՝ ես եմ ուղարկում։
Նրա աչքերը լցվեցին արցունքներով։
— Իսկ երբ տեսա ձեր աղջկա լուսանկարը, հասկացա, որ այլևս չի կարելի սպասել։
Ոստիկանները հարցաքննեցին Դենիելին։
Հետագա ստուգմամբ պարզվեց, որ նա ոչ միայն պահպանել էր սարքավորումների հասանելիությունը, այլև մի քանի անգամ առանց թույլտվության մտել էր բնակարան՝ օգտվելով իր մոտ մնացած ծառայողական բանալուց։
Այդ մասին ես տեղեկացա ավելի ուշ։
Դենիելի գործողությունների վերաբերյալ սկսվեց քրեական քննություն։
Թեսսայի տրամադրած տեղեկությունները օգնեցին պարզել, թե ինչ սարքեր էին օգտագործվել և որտեղ էին պահպանվել նկարները։
Բայց ինձ համար ամենածանր պահն այն չէր, երբ լսեցի քննության մասին։
Այլ այն, երբ Լեան հարցրեց.
— Մա՛մ, ուրեմն ես իսկապե՞ս չէի երազում։
Ես գրկեցի նրան։
— Ո՛չ, սիրելի՛ս։
Նա մի փոքր լռեց։
Հետո ասաց.
— Ես կարծում էի, որ դու ինձ չես հավատում։
Այդ պահին չկարողացա զսպել արցունքներս։
— Դու ճիշտ ես։ Ես քեզ պետք է ավելի ուշադիր լսեի։
Լեան ամուր գրկեց ինձ։
Մենք մի քանի շաբաթ մնացինք քրոջս տանը։
Բնակարանի անվտանգության ամբողջ համակարգը ստուգվեց։
Փոխվեցին փականները։
Անհրաժեշտ աշխատանքներն ավարտվելուց հետո միայն վերադարձանք։
Սկզբում աղջիկս վախենում էր մենակ քնել։
Ես նրա սենյակում գիշերային փոքրիկ լամպ դրեցի։
Մի քանի գիշեր էլ նրա կողքին մնացի, մինչև քնեց։
Հետո Լեան ինքն ասաց.
— Մա՛մ, այսօր կարող ես քո սենյակում քնել։
Ես ժպտացի։
— Վստա՞հ ես։
Նա գլխով արեց։
— Այո։ Հիմա մեր դուռը միայն մենք ենք բացում։
Ես համբուրեցի նրա ճակատը։
Մի ամիս անց փոստարկղում նորից սպիտակ ծրար գտա։
Մի պահ սիրտս կանգ առավ։
Բայց ներսում ոչ թե լուսանկար էր, այլ փոքրիկ բացիկ։
Թեսսայից։
Նա գրել էր.
«Ներեցեք, որ ձեզ ավելի շուտ ու ավելի հստակ չզգուշացրի։ Ես վախեցա և սխալ ձև ընտրեցի։ Բայց շատ ուրախ եմ, որ դուք և Լեան հիմա ապահով եք»։
Ես երկար նայեցի բացիկին։
Այն չջնջեց այն վախը, որն ապրել էինք։
Բայց հիշեցրեց, որ երբեմն մարդը կարող է հասկանալ վտանգը և միևնույն է չիմանալ՝ ինչպես ճիշտ վարվել։
Բացիկը պահեցի։
Իսկ չորս լուսանկարները մնացին որպես քննության նյութ։
Դրանցից վերջինը երբեք չեմ մոռանա։
Իմ իննամյա աղջիկը քնած էր իր անկողնում։
Նրա հետևում երևում էր անծանոթ տղամարդու ձեռքը։
Եվ եթե այդ երկուշաբթի առավոտյան ծրարը չբացեի, հնարավոր է՝ նույն մարդուն երեկոյան կրկին ժպտալով ներս հրավիրեի՝ կարծելով, թե պարզապես եկել է էլեկտրականությունը ստուգելու։
