Նա ամուսնացավ քաղաքի ամենագեր աղջկա հետ՝ պարզապես գրազի համար։ Բայց տարիներ անց այդ «մարտահրավերը» դարձավ սիրո մի պատմություն, որը կարող է հուզել նույնիսկ քար սիրտը…
Նրա անունը Թիմուր էր։ Հարուստ, ինքնավստահ, միշտ ուշադրության կենտրոնում լինելու սովոր։ Մի աղմկոտ խնջույքի ժամանակ, ալկոհոլի ազդեցության տակ, ասաց մի նախադասություն, որը փոխեց ամբողջ կյանքը։
— Գրազ եմ գալիս, որ կամուսնանամ քաղաքի ամենագեր աղջկա հետ — ու աչք էլ չեմ թարթի։
Ընկերները ծիծաղեցին։ Իսկ նա… իր խոսքի տերը եղավ։
Մեկ շաբաթ անց ամուսնության առաջարկ արեց Լեյլային՝ բարի, կենսախինդ, մի քիչ ամաչկոտ աղջկա, ում բոլորը թերագնահատում էին։ Նա գրազի մասին ոչինչ չգիտեր։ Պարզապես նրա մեջ տեսավ հնարավորություն՝ ոչ թե հարստության, այլ ընտանիքի։
Հարսանիքը ճոխ էր։ Բայց երբ հյուրերը սպասում էին նորապսակների առաջին պարիին, Լեյլան բարձրացավ բեմ ու ասաց․
— Ես էլ եմ անակնկալ պատրաստել։
Նա հանեց թիկնոցը ու սկսեց պարել։ Ճկուն, ինքնավստահ, գեղեցիկ՝ բոլոր ընդունված «ստանդարտներին» հակառակ։ Դահլիճը ոտքի կանգնած ծափահարում էր։ Թիմուրը շշմած նստած էր․ իր առաջ «գրազի զոհ» չէր, այլ արժանապատիվ, տաղանդավոր ու հոգով հարուստ մի կին։
Սկզբում նա սառն էր վերաբերվում։ Սովորություն էր։ Բայց Լեյլան սիրո պահանջ չէր ներկայացնում։ Պարզապես ապրում էր՝ թխում էր, ծիծաղում, օգնում հարևաններին, առցանց պարի դասեր անցկացնում։
Տանը իսկական ջերմություն հայտնվեց։
Երբ Թիմուրը մեծ գումար կորցրեց ու տուն վերադարձավ կոտրված, Լեյլան ոչ մի բառ չասաց։ Պարզապես թեյ դրեց նրա առաջ ու կամաց ասաց․
— Փողը գալիս-գնում է։ Կարևորը՝ դու տանն ես։
Այդ պահին նա առաջին անգամ իսկապես գրկեց նրան։
Ամիսներ անց Թիմուրը փոխվեց։ Դադարեց անխնա փող ծախսել, սկսեց կնոջ հետ խորհրդակցել, լսել նրան։
Հետո՝ ռեստորան, մատանի, ծնկի իջնել։
— Լեյլա, ես քեզ հետ ամուսնացա գրազի համար։ Բայց հիմա՝ սիրուց։ Կամուսնանա՞ս ինձ հետ նորից։
— Ես արդեն քոնն եմ։ Իսկ հիմա՝ սիրով, — պատասխանեց նա։
Լեյլան մի գաղափար առաջարկեց․
— Ուզում եմ ստուդիա բացել իմ նման կանանց համար։ Ոչ թե իդեալականների, այլ իրականների։
Թիմուրը հավատաց նրան։ Նա ներդրեց գումարը, Լեյլան՝ հոգին։ Երեք ամիս անց ամբողջ քաղաքը խոսում էր մեկ բանի մասին․
— Թիմուրի կինը՝ այն գերդեմ պարուհին՞ Իսկական աստղ է։
Ծաղրանքներ էլ կային։ Մի հին ծանոթ հարցրեց․
— Լուրջ՞ Դա ընդամենը կատակ, գրազ էր։
— Այո, — հանգիստ պատասխանեց Թիմուրը։ — Բայց հենց այդ գրազի շնորհիվ ես գտա իմ ճակատագիրը։
Երբ Լեյլան իմացավ, որ հղի է, Թիմուրը լաց եղավ։ Ինքը գնում էր բժշկի հետազոտություններին, կարդում ծնողության մասին գրքեր, ընտրում մանկասայլակ։
Միայն մի բանից էր վախենում՝ նրան կորցնելուց։
Յոթերորդ ամսում ամեն ինչ բարդացավ։ Հիվանդանոց։ Վաղաժամ ծննդաբերության վտանգ։
Թիմուրը հիվանդասենյակի դռնից չէր հեռանում։
— Թող ամեն ինչ լավ լինի նրանց հետ…
Երկու օր անց՝ վիրահատություն։ Ճիչ։
— Աղջիկ է, — ասաց բժիշկը։ — Փոքրիկ է, բայց ուժեղ։
Թիմուրը լաց եղավ՝ առաջին անգամ չամաչելով արցունքներից։
— Ես պատրաստ չէի ամուսին լինել, պատրաստ չէի հայր լինել։ Բայց հիմա պատրաստ եմ ամեն ինչի։ Ձեզ համար։
Նույն դահլիճը, որտեղ տարիներ առաջ նրանց տարօրինակ հարսանիքն էր։ Բեմի վրա՝ շամպայնագույն զգեստով մի աղջիկ։
— Այս երգը նվիրում եմ մայրիկիս ու հայրիկիս։ Նրանց սերը սկսվեց գրազից… բայց դարձավ ամենագեղեցիկ ապացույցը, որ հրաշքներ լինում են։
Աայլան երգում է։ Դահլիճում Թիմուրն ու Լեյլան ձեռք ձեռքի բռնած են։
Նա ալեհեր է դարձել։ Նա՝ նույնը՝ ինչպես միշտ։
Պարահանդեսից հետո դուրս եկան պատշգամբ, որտեղ երբևէ առաջին անգամ պարել էին։
— Չէի հավատում, որ ամեն ինչ կստացվի, — շշնջաց Լեյլան։
— Ես էլ չէի հավատում, — պատասխանեց Թիմուրը։ — Մինչև քեզ հանդիպեցի։
Երաժշտությունը կրկին հնչեց՝ նրանց հարսանեկան երգը։
Եվ նրանք աստղերի տակ պտտվեցին պարի մեջ։
Կարծես առաջին անգամ։
Կարծես՝ հավերժ։
