Յոթամյա տղան դպրոցում ասաց. «Տատիկս ամեն գիշեր կապում է ձեռքերս»։ Երբ ուսուցչուհին ոստիկանների հետ մտավ նրանց տուն, տեսածից քարացավ։Յոթամյա Նարեկն այդ խոսքերն այնքան հանգիստ արտասանեց, որ ուսուցչուհին սկզբում նույնիսկ չհասկացավ դրանց իրական իմաստը։
— Ի՞նչ ասացիր, Նարե՛կ, — հարցրեց տիկին Արմինեն։
Տղան գլուխը կախեց ու վերնաշապիկի թևքերն ավելի ներքև քաշեց։
— Տատիկս ամեն գիշեր կապում է ձեռքերս։
Դասարանում մյուս երեխաները շարունակում էին աղմկել, բայց ուսուցչուհու համար ամեն ինչ կարծես լռեց։
Նա նայեց տղայի դաստակներին։ Թևքերի տակից մի քանի կարմիր հետքեր էին երևում։
— Ինչո՞ւ է տատիկդ այդպես անում։
Նարեկը նայեց դասասենյակի դռանը, կարծես վախենում էր, որ ինչ-որ մեկը կարող է լսել։
— Ասում է՝ եթե չկապի, շատ վատ բան կպատահի։
— Ցավո՞ւմ է։
Տղան մի քանի վայրկյան լռեց։
— Երբեմն։ Երբ փորձում եմ ազատվել, տատիկս բռնում է ինձ ու ասում, որ աչքերս չբացեմ։
Այդ պատասխանից հետո Արմինեն հասկացավ, որ չի կարող պարզապես մի քանի հարց տալ ու երեխային տուն ուղարկել։
Նարեկն արդեն վեց ամիս էր՝ ապրում էր տատիկի՝ Հասմիկի հետ։
Նրա ծնողները զոհվել էին ավտովթարից, և տատիկը դարձել էր տղայի միակ խնամակալը։
Հասմիկը միշտ դպրոց էր գալիս նույն մուգ վերարկուով։ Գրեթե չէր շփվում ուսուցիչների կամ մյուս ծնողների հետ։ Ամեն կեսօր սպասում էր դպրոցի դարպասի մոտ, ամուր բռնում Նարեկի ձեռքն ու արագ հեռանում։
Վերջին շաբաթներին տղայի պահվածքն էլ էր փոխվել։
Նա հաճախ քնում էր դասերի ժամանակ, հրաժարվում էր նստել պատուհանների մոտ և ցնցվում էր, երբ ինչ-որ մեկը պատահաբար դիպչում էր դաստակներին։
Մի անգամ ուսուցչուհին հարցրել էր.
— Նարե՛կ, ինչո՞ւ ես այսքան հոգնած։
— Տատիկս գիշերը նստում է մահճակալիս մոտ ու նայում ինձ, — պատասխանել էր տղան։
Այդ ժամանակ Արմինեն մտածել էր, որ Հասմիկը պարզապես անհանգստանում է ծնողներին կորցրած թոռան համար։
Բայց հիմա այդ խոսքերը բոլորովին այլ իմաստ էին ստանում։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Նույն օրը Արմինեն ամեն ինչ պատմեց դպրոցի տնօրենին։
Դպրոցի ղեկավարությունը կապ հաստատեց երեխաների պաշտպանության ծառայության հետ, և տեղեկացվեց նաև ոստիկանությունը։
Որոշվեց նույն երեկոյան այցելել Հասմիկի տուն՝ պարզելու, թե ինչ է կատարվում այնտեղ։
Դասերի ավարտին տատիկը, ինչպես միշտ, սպասում էր դարպասի մոտ։
Նա նկատեց ուսուցչուհու անհանգիստ հայացքն ու մի քանի վայրկյան քարացավ։
— Ինչ-որ բա՞ն է պատահել, — հարցրեց Հասմիկը։
— Ոչինչ։ Պարզապես Նարեկն այսօր շատ հոգնած է։
Տատիկը նայեց թոռանը։ Նրա դեմքին վախ հայտնվեց։
— Անցած գիշերը նորից շատ դժվար էր, — շշնջաց նա։
— Ի՞նչն էր դժվար։
Հասմիկը չպատասխանեց։ Բռնեց տղայի ձեռքն ու արագ հեռացավ։
Այդ պահվածքն ավելի ուժեղացրեց ուսուցչուհու կասկածները։
Նույն երեկոյան, ժամը տասնմեկին, Արմինեն երկու ոստիկանների և սոցիալական աշխատակցի հետ կանգնած էր Հասմիկի հին տան դիմաց։
Երկրորդ հարկի միակ լուսավորված պատուհանի վարագույրի հետևում ինչ-որ մեկի ստվերն էր շարժվում։
Նրանք մի քանի անգամ թակեցին դուռը։
Ոչ ոք չպատասխանեց։
Հանկարծ ներսից խուլ հարվածի ձայն լսվեց։
Մի քանի վայրկյան անց վերևից լսվեց տղայի խեղդված ճիչը։
— Տատի՛, բա՛ց թող ինձ։
Արմինեի ձեռքերը սկսեցին դողալ։
Ոստիկաններից մեկը նորից հարվածեց դռանը։
— Ոստիկանությո՛ւն։ Բացե՛ք դուռը։
Տան ներսում շտապող քայլերի ձայն լսվեց։
Ինչ-որ բան ընկավ հատակին։
Հետո Նարեկը կրկին գոռաց.
— Ուզում եմ դուրս գալ։
Ոստիկաններն այլևս չսպասեցին։ Երեխային անմիջական վտանգ էր սպառնում։ Նրանք բացեցին մուտքի դուռն ու շտապ բարձրացան երկրորդ հարկ։
Տղայի ննջասենյակի դուռը ներսից կողպված էր։
Երբ ոստիկաններից մեկը կարողացավ բացել այն, բոլորը քարացան։
Նարեկը պառկած էր հատակին։
Նրա դաստակներին փափուկ կտորե կապեր կային։
Հասմիկը ծնկի էր եկել կողքին և ամբողջ ուժով պահում էր նրա ուսերը։
Սենյակի պատուհանը լայն բացված էր։
— Անմիջապես հեռացե՛ք երեխայից, — գոռաց ոստիկանը։
Բայց Հասմիկը չշարժվեց։
— Աղաչում եմ, ձեռքերը մի՛ արձակեք։
— Բա՛ց թողեք նրան։
Սոցիալական աշխատակիցը փորձեց մոտենալ, բայց տատիկը հուսահատ գոռաց.
— Նա արթուն չէ՛։
Արմինեն ապշած նայեց տղային։
Նարեկի աչքերը բաց էին, բայց նա կարծես չէր տեսնում սենյակում կանգնած մարդկանց։
Դեմքը ոչ մի արտահայտություն չուներ։
Նա շարունակ կրկնում էր նույն խոսքերը։
— Պետք է գնամ նրանց մոտ։ Նրանք ինձ կանչում են։
Հանկարծ տղան անսպասելի ուժով ոտքի թռավ ու նետվեց դեպի բաց պատուհանը։
Ոստիկաններից մեկը վերջին պահին հասցրեց բռնել նրան։
Նարեկը կատաղի դիմադրում էր՝ փորձելով ազատվել։ Նա չէր ճանաչում ո՛չ ուսուցչուհուն, ո՛չ ոստիկաններին և նույնիսկ չէր արձագանքում իր անունին։
— Նա քնած է, — արցունքների միջից բացատրում էր Հասմիկը։ — Խնդրում եմ, փակե՛ք պատուհանը։
Ոստիկանն անմիջապես փակեց պատուհանը, իսկ մյուսները փորձեցին այնպես հանգստացնել տղային, որ նա չվնասի իրեն։
Մի քանի րոպե անց Նարեկի շարժումները դանդաղեցին։
Երբ լսեց տատիկի ծանոթ ձայնը, գլուխը դրեց նրա ուսին և կրկին խորը քուն մտավ։
Արմինեն դեռ չէր հասկանում՝ ինչ է կատարվում։
Հասմիկը զգուշորեն պառկեցրեց թոռանը, ապա պահարանից հանեց փաստաթղթերով լի թղթապանակ։
Ներսում բժշկական հետազոտությունների արդյունքներ, այցելությունների գրանցումներ և մասնագետների եզրակացություններ կային։
Ծնողների մահից հետո Նարեկի մոտ քնի ծանր խանգարում էր առաջացել՝ լուսնոտություն։
Գրեթե ամեն գիշեր տղան վեր էր կենում մահճակալից՝ շարունակելով քնած մնալ։
Նա բացում էր դռներն ու պատուհանները, փորձում դուրս գալ տնից և չէր գիտակցում, թե որտեղ է գտնվում։
Առաջին անգամ Հասմիկը նրան գտել էր բակում՝ ոտաբոբիկ։
Երկրորդ անգամ՝ տանիք տանող աստիճանների վրա։
Իսկ երկու շաբաթ առաջ Նարեկը բացել էր երկրորդ հարկի պատուհանն ու արդեն մի ոտքը դուրս հանել, երբ տատիկը հասցրել էր բռնել նրան։
Այդ գիշերից հետո Հասմիկը գրեթե չէր քնել։
Բժիշկները խորհուրդ էին տվել ձեռք բերել հատուկ պաշտպանիչ մահճակալ և գիշերային ազդանշանային համակարգ, որը կզգուշացներ երեխայի տեղաշարժերի մասին։
Բայց Հասմիկը բավարար գումար չուներ։
Սպասում էր, որ երեխայի խնամքի համար նախատեսված օգնությունը հաստատվի։
Այդ ընթացքում, վախենալով հերթական դժբախտ պատահարից, ինքնուրույն սկսել էր օգտագործել փափուկ կտորե կապեր՝ փորձելով թույլ չտալ, որ թոռը քնած վիճակում հասնի պատուհաններին։
Նա չէր հասկացել, որ այդ միջոցն ինքնին կարող է վտանգավոր լինել։
Նարեկի դաստակների կարմիր հետքերը առաջացել էին նախորդ գիշեր, երբ տղան խուճապահար դիմադրել էր՝ փորձելով հասնել պատուհանին։
— Ինչո՞ւ մեզ ոչինչ չեք պատմել, — հարցրեց Արմինեն։
Հասմիկը նայեց քնած թոռանը։
— Վախենում էի, որ նրան ինձնից կխլեն։ Նա արդեն կորցրել է մորն ու հորը։ Եթե ինձ էլ կորցնի, լրիվ մենակ կմնա։
Ուսուցչուհին լուռ նայեց պատուհանին։
Նրանք եկել էին՝ համոզված լինելով, որ պետք է երեխային փրկեն դաժան տատիկից։
Բայց հայտնաբերել էին մի հյուծված կնոջ, որը ամիսներ շարունակ գրեթե չէր քնել՝ փորձելով ամեն գիշեր պաշտպանել թոռան կյանքը։
Հասմիկին չձերբակալեցին։
Սոցիալական աշխատակիցը կազմակերպեց երեխայի անվտանգության հրատապ գնահատում, իսկ բժիշկները բացատրեցին, որ ձեռքերը կապելը պետք է փոխարինել անվտանգ միջոցներով։
Դպրոցը դրամահավաք կազմակերպեց ընտանիքին օգնելու համար։
Մի քանի օրվա ընթացքում անհրաժեշտ գումարը հավաքվեց։
Տանը տեղադրեցին անվտանգության ազդանշաններ, պատուհանների հատուկ փականներ, իսկ Նարեկը ստացավ պաշտպանիչ մահճակալ։
Տղան նաև սկսեց մասնագիտական բուժում և հոգեբանական աջակցություն ստանալ ծնողների կորստից հետո։
Երեք ամիս անց Արմինեն նորից նայեց Նարեկի դաստակներին։
Այս անգամ ոչ մի հետք չկար։
— Նարե՛կ, տատիկդ դեռ գիշերները ձեռքերդ կապո՞ւմ է, — մեղմ հարցրեց նա։
Տղան ժպտաց։
— Չէ՛։ Հիմա, երբ գիշերը վեր եմ կենում, մահճակալս տատիկին զգուշացնում է։ Բայց նա միևնույն է իմ կողքի սենյակում է քնում, որ եթե վախենամ, գա մոտս։
Այդ կեսօրին Հասմիկը եկավ թոռանը դպրոցից տուն տանելու։
Առաջին անգամ նա մուգ վերարկուով չէր և այլևս չէր խուսափում մարդկանց հայացքներից։
Նարեկը վազեց դեպի տատիկը, ամուր գրկեց նրան ու հպարտությամբ ասաց ուսուցչուհուն.
— Սա իմ տատիկն է։ Նա ամեն գիշեր ինձ փրկում էր։ Ես այն ժամանակ դեռ չէի հասկանում։
