Մոտ հինգ տարի շարունակ մի կին ամեն առավոտ արթնանում էր սուր, կտրող որովայնային ցավով։ Բայց նրա ամուսինը խիստ արգելում էր բժշկի դիմել՝ թեման փակելով միևնույն խոսքերով․ «Չհորինես, մի քանի հաբ խմիր՝ կանցնի»։
Հինգ երկար տարիներ Աննան ամեն օր արթնանում էր այդ անտանելի ցավով։ Սկզբում իրեն հանգստացնում էր՝ մտածելով, թե դա ժամանակավոր խնդիր է, բայց ժամանակի ընթացքում ցավը դարձավ մշտական տանջանք։ Նրա ամուսինը, որը բժիշկ էր, ամեն անգամ նույն կերպ էր արձագանքում․ «Սա պարզապես ստամոքսի բորբոքում է, մի չափազանցրու», ու նրան հերթական դեղերն էր տալիս։ Աննան անսահման վստահում էր նրան, բայց ամիս առ ամիս զգում էր, որ իր մարմնի ներսում ինչ-որ բան է շարժվում, կարծես կենդանի լիներ։ Ամուսինը դա կոչում էր «հոգեբանական պատրանք» ու խստիվ արգելում էր նրան դիմել այլ մասնագետների։
Մի գիշեր ցավը հարվածեց այնպես, ասես դանակ խրեցին ներսը՝ շունչը կտրելով։ Երբ Աննան աղաչում էր օգնություն, ամուսինը պարզապես նյարդայնացած դեղերը տվեց ու ասաց, որ քնի։ Հաջորդ օրը, հենց նա գնաց աշխատանքի, Աննան նայեց հայելու մեջ ու քարացավ․ նրա որովայնը անբնական ուռած էր՝ ինչպես ուշ հղիության ժամանակ, իսկ մաշկի տակ սարսափելի շարժում էր նկատվում։ Հարևանը, լսելով նրա տնքոցները, անմիջապես շտապօգնություն կանչեց։ Հիվանդանոցում, տեսնելով հետազոտության արդյունքները, վիրաբույժի դեմքը գունատվեց․ «Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ դուք դեռ ողջ եք»,— հազիվ արտաբերեց նա։
Աննային անմիջապես տարան վիրահատարան։ Նրա մարմնից դուրս բերեցին հսկայական ուռուցք, որը տարիներ շարունակ աճել էր՝ սեղմելով ներքին օրգանները։ Վիրաբույժը հստակ ասաց՝ այդ գոյացությունը վաղուց էր այնտեղ, ու ցանկացած պահի կարող էր պայթել՝ անմիջապես մահ բերելով։ Վերականգնման ընթացքում մեկ այլ բժիշկի հարցը նոր, սարսափելի լույս սփռեց ամբողջ պատմության վրա․ «Ձեր ամուսինը գիտե՞ր այս ախտորոշման մասին»։ Հետաքննությունը ցույց տվեց, որ տղամարդը լիովին տեղյակ էր բոլոր արդյունքներին, բայց միտումնավոր խաբում էր կնոջը՝ ներկայացնելով դա որպես «ստամոքսային խնդիր» ու նրան սխալ դեղեր տալով։
Ճշմարտությունը անասելի դաժան էր։ Աննայի ամուսինը վաղուց երկակի կյանք էր վարում մեկ այլ կնոջ հետ և պարզապես սպասում էր, որ հիվանդությունը «բնական ճանապարհով» կնոջը մահվան հասցնի։ Նա ոչ թե բուժում էր, այլ սառնասրտորեն հետևում էր նրա դանդաղ մարելուն։ Աննան միայն ֆիզիկական ցավ չէր տանում․ հինգ տարի շարունակ նա, փաստորեն, զոհի էր տարվել այն մարդու կողմից, ում ամենից շատ էր սիրում։ Սա բժշկական սխալ չէր․ սա սպանության փորձ էր՝ սառնասրտորեն պլանավորված։
Աննան հրաշքով փրկվեց, թեև հոգու վերքը ավելի խորն էր, քան մարմնինը։ Հիվանդանոցից դուրս գալուց անմիջապես հետո նա դիմում ներկայացրեց այն մարդու դեմ, ով գիտակցաբար իրեն մահվան էր դատապարտել։ Նրա հինգ տարվա լուռ ճիչը վերջապես լսելի դարձավ դատարանում։ Այսօր Աննան այլևս իր մեջ չի կրում ոչ այդ մութ ծանրությունը, ոչ էլ այդ դաժան մարդուն։ Ամեն շունչը նա ընդունում է որպես կյանքի երկրորդ հնարավորություն՝ նոր կյանք կառուցելով իր ազատության վրա։
