Մի փոքրիկ տղա նստած էր մոր գերեզմանի մոտ ու բարձրաձայն լաց էր լինում։ Մոտով անցնող մի տղամարդ մոտեցավ նրան ու իմացավ մի սարսափելի բան։
Մռայլ առավոտ էր։ Թեթև անձրևը ծուլորեն մաղում էր՝ սահելով մարմարե տապանաքարերի վրայով։ Մառախուղը տարածվել էր ամբողջ գերեզմանոցով։
Փոքրիկ տղան կանգնած էր ծառուղու հեռավոր ծայրում՝ թարմ պսակների ու դեռ խոնավ, մուգ հողի միջև։ Նա հազիվ յոթ տարեկան էր։ Նիհար, մաշված բաճկոնով, իսկ արցունքները հոսում էին նրա այտերով։ Նա ծնկած էր մոր գերեզմանի առաջ, գրկել էր քարե հուշարձանը և այտը սեղմել սառը սալաքարին։
Նա չէր գոռում, չէր կանչում։ Նա պարզապես լուռ, խուլ հեկեկում էր։ Շրթունքները դողում էին, ուսերը ցնցվում։ Նա ձեռքով շոյում էր հողը, կարծես ինչ-որ բան էր շշնջում նրան՝ հողին, իր մորը։
Գերեզմանոցի մյուս կողմից մոտենում էր մի տղամարդ։ Բարձրահասակ, կոկիկ, կոստյումով։ Նա վերջերս էր թաղել իր կնոջը։ Նրա հայացքը ցրված էր, դեմքը՝ հոգնած։ Նա քայլում էր դեպի կնոջ գերեզմանը, բայց հանկարծ նկատեց տղային։
Տարօրինակ զգացում պատեց նրան։ Տղամարդը դանդաղեցրեց քայլերը և մոտեցավ երեխային։
— Ներեցեք… — ասաց նա՝ կանգնելով կողքին։ — Շատ եմ ցավում։ Սա ձեր մա՞յրն է։
Տղան չպատասխանեց։ Պարզապես ավելի սերտ սեղմվեց գերեզմանին։
— Ես… վերջերս եմ կնոջս թաղել։ Դա շատ ծանր է։ Կորցնել մեկին, ում կյանքիցդ շատ էիր սիրում… — տղամարդը կռացավ ու ձեռքը դրեց տղայի ուսին։ — Դու չպետք է այստեղ մենակ լինես։ Քեզ ինչ-որ մեկը խնա՞մում է։ Կա՞ մի տեղ, ուր կարող ես գնալ։
Տղան դանդաղ բարձրացրեց գլուխը։ Նրա աչքերը կարմրած էին՝ լի ցավով ու վախով։ Նա երկար նայեց տղամարդուն, հետո գրեթե շշուկով ասաց․
— Պարոն… իմ մայրը կենդանի է։ Նրան կենդանի են թաղել։ Ես նրան լսել եմ։ Բայց ոչ ոք չի լսում ինձ։ Խնդրում եմ… օգնեք ինձ։
Տղամարդը մի քայլ հետ քաշվեց։
— Ի՞նչ ասացիր… 😱😨
Շարունակությունը 👇👇
— Նա կենդանի է։ Նա գոռում էր… բայց ոչ ոք չլսեց։ Ես փորձում էի մեծերին ասել, բայց նրանք ինձ գրկեցին ու ասացին, որ ես հիվանդ եմ… Բայց նա կենդանի է… — տղայի ձայնը դողում էր, սակայն դրա մեջ ինչ-որ տարօրինակ հանգստություն կար։
Տղամարդը նորից հետ քաշվեց՝ զգալով, թե ինչպես է անհասկանալի վախը սեղմում կուրծքը։ Նա չգիտեր՝ ինչ ասել։ Մի փոքր լռելուց հետո նա գլխով արեց։
— Լսիր, ես… ինչ-որ մեկի հետ կխոսեմ։ Իհարկե։ Իսկ հիմա… դու չպետք է մենակ լինես։ Ես քեզ տուն կուղեկցեմ։
Տղան լուռ կանգնեց։ Նա չէր ժպտում, բայց նրա աչքերում հույսի կայծ փայլեց։
Այդ նույն երեկոյան տղամարդը պատմեց դեպքի մասին իր ընկերոջը։ Երկուսին էլ անհանգստացրել էր այդ պատմությունը․ տղայի խոսքերում ինչ-որ բան խորը դիպել էր նրան։
Փոքրիկ տղան նստած էր մոր գերեզմանի մոտ ու բարձրաձայն լաց էր լինում։ Մոտով անցնող մի մարդ մոտեցավ նրան ու իմացավ մի սարսափելի բան։
— Նրա անունը Մեթյու է, — ավելի ուշ ասաց ընկերը՝ որոշ տեղեկություններ պարզելով։ — Նրա մայրը իսկապես մահացել է։ Շատ ողբերգական ձևով։ Սրտի կաթված։ Տղան տանն էր նրա հետ… երկար ժամանակ չէր կարողանում հասկանալ՝ ինչ է պատահել։ Վնասվածք, սթրես։ Հիմա նա ապրում է խնամատար ընտանիքում։ Տառապում է ռեակտիվ փսիխոզով, որը առաջացել է ուժեղ շոկից։ Նման պահերին հնարավոր է հավատալ անհնարինին։ Հատկապես երեխայի համար։ Հատկապես, երբ կորցրել ես ամենաթանկ մարդուն։
Տղամարդը լուռ նստած էր։ Նրա հիշողության մեջ դեռ հնչում էին տղայի հուսահատ խոսքերը․
«Ես նրան լսել եմ… նա գոռում էր»։
