Մի գիշեր իմ երկվորյակ քույրը եկավ ինձ մոտ՝ ամբողջովին կապտուկներով։ Երբ իմացանք, որ դա արել է նրա ամուսինը, որոշեցինք գործել ու այդ մարդուն մի դաս տալ, որը նա երբեք չի մոռանա։
Մի քանի օր շարունակ թափվող մոխրագույն, կպչուն անձրևը ներսումս միայն ավելի էր ուժեղացնում անհանգստության զգացումը։ Խոհանոցում սառած թեյս էի խառնում, երբ հանկարծ դուռը թակեցին։ Այդ ժամին արդեն գիտեի՝ ոչ ոք չպետք է գար, ու լարվածություն զգացի։ Երբ նայեցի դռան դիտանցքից, տեսա իմ երկվորյակ քրոջը՝ Էմմային։ Նա ամբողջովին թրջված էր, տնային հագուստի վրա շտապով վերարկու էր գցել։
Երբ բացեցի դուռը, այն տեսարանը, որ տեսա, կարծես ներսումս ինչ-որ բան կոտրեց։ Էմմայի մի աչքը ուժեղ ուռած էր ու կապտուկից գրեթե փակվել էր, շրթունքները ճաքած էին, իսկ դաստակների վրա մատների սեղմված հետքեր կային։
Նրան ներս թողեցի ու միայն մի հարց տվեցի․
— Նա՞ է արել։
Էմմայի հոգնած ու ցավով լի հայացքը ամեն ինչ ասաց։ Մենք միաձվային երկվորյակներ էինք․ նրա դեմքը նույնքան լավ գիտեի, որքան հայելու մեջ իմ արտացոլանքը։ Այդ վիճակում նրան տեսնելը անտանելի էր։
Հենց այդ պահին գլխումս մի վտանգավոր, բայց կատարյալ միտք ծնվեց։ Իսկ եթե մենք տեղերով փոխվենք։ Իսկ եթե այս անգամ նրա ամուսինը հանդիպի ոչ թե վախեցած կնոջ, այլ մեկին, ով իրենից չի վախենում։ Մենք Էմմայի հետ առանց բառերի հասկացանք իրար։
Հաջորդ օրը գնացի Էմմայի տուն՝ ձևանալով, թե նա եմ։ Սկզբում ինձ պահում էի հանգիստ ու լուռ, ինչպես նա էր սովորաբար անում, թեև ներսումս փոթորիկ էր։ Երբ նրա ամուսինը տուն մտավ, անմիջապես զգաց, որ ինչ-որ բան փոխվել է։ Ի տարբերություն Էմմայի, ես աչքերս նրանից չէի կտրում և նայում էի լուռ, բայց մարտահրավերով։ Դա նրան կատաղեցրեց։
— Դու ամբողջովին կորցրե՞լ ես վախդ,— գոռաց նա ու շարժվեց դեպի ինձ՝ անելով այն, ինչ միշտ էր անում․ բարձրացրեց ձեռքը, որ հարվածի։
Մի բան միայն չգիտեր։ Ես նախկինում խառը մենամարտերի մարզիկ էի և բազմաթիվ մեդալներ ունեի։ Երբ նա բարձրացրեց ձեռքը, տարիների մարզումների շնորհիվ մի շարժումով նրան գցեցի գետնին։ Ամուր խեղդող հնարքով պահեցի հատակին․ նրա դեմքը սկսեց կապտել, շունչը կտրվում էր։
Կռացա նրա ականջին ու սառը ձայնով շշնջացի․
— Եթե երբևէ նորից ձեռք տաս իմ քրոջը, այս կռիվը այստեղ չի ավարտվի։ Այդ ժամանակ ամեն ինչ միայն կապտուկներով չի վերջանա։
Նրան թողեցի հատակին՝ վախեցած ու շնչակտուր, ու դուրս եկա տնից։
Այդ գիշերվանից հետո նա այլևս երբեք չհամարձակվեց մոտենալ Էմմային։ Շուտով քույրս ամուսնալուծության դիմում ներկայացրեց և վերջնականապես փակեց իր կյանքի այդ մութ էջը։
Որոշ դասեր բառերով չեն տրվում․ դրանք տրվում են այն ուժով, որին մարդը արժանի է։ Եվ հենց դա էլ մենք արեցինք։
