Հյուրանոցում մի կին վճարեց յոթ գիշերվա համար, բայց պահանջեց սենյակից հանել մահճակալը։ Երրորդ օրը նրա դռան առաջ ինը անծանոթ հերթ էին կանգնել։ Երբ վերջապես ներս մտա, հատակին տեսա կապույտ ժապավենով նշված ինը ուղղանկյուն, իսկ պատուհանի մոտ նստած կինը շշնջաց. «Մի՛ աղմկեք։ Եթե դիմացի շենքում նկատեն, ամեն ինչ կավարտվի»։ Սկզբում մտածեցի՝ հանցագործության եմ ականատես։ Բայց երբ նայեցի պատուհանից, տեսա ծերանոցի բակում կանգնած սպիտակահեր տղամարդու։ Նա ձեռքին պահել էր կարմիր սրբիչ և ամբողջ ուժով թափահարում էր այն։ Իմ կողքին կանգնած տարեց կինը հանկարծ սկսեց լաց լինել. «Դա հայրս է։ Երեք շաբաթ է՝ ասում են, որ նա անկողնուց չի կարողանում վեր կենալ»։ Իսկ հինգ րոպե անց այն, ինչ տեղի ունեցավ ծերանոցի փակ դռների հետևում, ստիպեց մեզ շտապ զանգահարել օգնություն…
Իմ անունը Նորա է։
Քառասուներեք տարեկան եմ և արդեն տասներկու տարի աշխատում եմ քաղաքի կենտրոնում գտնվող հյուրանոցում։
Այդ աշխատանքի ընթացքում ամեն տեսակ հյուրերի եմ հանդիպել։
Մեկը պահանջել է սենյակից հանել բոլոր հայելիները։
Մյուսը ցանկացել է, որ գիշերը յուրաքանչյուր ժամը մեկ իրեն արթնացնենք։
Բայց այդ կնոջ խնդրանքը բոլորից տարօրինակն էր։
Նա ներկայացավ որպես Հելեն։
Մոտ վաթսուն տարեկան էր։
Մոխրագույն վերարկուով, կարճ սանրվածքով և շատ հոգնած աչքերով։
Վճարեց յոթ օրվա համար։
Հետո ասաց.
— Ինձ պետք է տասներկուերորդ հարկի 1208 սենյակը։
Ես ստուգեցի։
Ազատ էր։
— Հիանալի։ Բայց մահճակալը պիտի հանեք։
Զարմացած նայեցի։
— Ինչո՞ւ։
— Ինձ հատակի ազատ տարածք է պետք։
Մտածեցի՝ գուցե մեծ սարքավորում ունի։
Տնօրենի թույլտվությամբ մահճակալը տեղափոխեցինք պահեստ։
Հելենը բերեց ինը ծալովի աթոռ, փոքրիկ սեղան ու մի քանի տոպրակ։
Եվ գրեթե ամբողջ առաջին օրը փակված մնաց ներսում։
Երկրորդ օրը հյուրանոցի աշխատակիցները նկատեցին, որ նրա մոտ մարդիկ են գալիս։
Երրորդ օրը արդեն ինը հոգի էին սպասում միջանցքում։
Տարեց տղամարդիկ։
Միջին տարիքի կանայք։
Մեկը նույնիսկ սայլակով էր։
Ես մոտեցա Հելենի սենյակին։
— Տիկի՛ն, հյուրանոցային սենյակը հավաքատեղի չէ։ Ի՞նչ է այստեղ կատարվում։
Նա երկար նայեց ինձ։
Հետո բացեց դուռը։
— Ներս եկեք, Նո՛րա։ Գուցե դուք էլ կարողանաք օգնել։
Շարունակությունը՝ առաջին մեկնաբանությունում 👇
Առաջին մեկնաբանություն
Սենյակում գրեթե ոչինչ չկար։
Մահճակալի տեղում ինը աթոռ էին դրել։
Հատակին կապույտ ժապավենով նշված էին ինը ուղղանկյուններ։
Յուրաքանչյուրի մեջ մի անուն էր գրված։
«Արթուր»։
«Լիլի»։
«Մարտա»։
«Էդվարդ»։
Եվ ևս հինգ անուն։
Պատուհանի մոտ փոքրիկ հեռադիտակ կար։
Ես նայեցի Հելենին։
— Սա ի՞նչ է։
Նա մատնացույց արեց դիմացի շենքը։
Այնտեղ մասնավոր ծերանոց էր գործում։
Տասնյակ պատուհաններով մեծ շենք։
Բակում՝ մի քանի ծառ և նստարաններ։
— Այդտեղ իմ հայրն է ապրում,— ասաց Հելենը։
— Եվ ինչո՞ւ չեք այցելում նրան։
Կինը դառնությամբ ժպտաց։
— Որովհետև երեք շաբաթ է՝ ինձ ներս չեն թողնում։
Պարզվեց՝ ծերանոցը ժամանակավորապես սահմանափակել էր այցելությունները՝ հայտարարելով, թե բնակիչների շրջանում վարակ կա։
Հելենը սկզբում հավատացել էր։
Բայց հետո հայրն իրեն զանգահարել էր։
Ասել էր, որ լավ է և ուզում է հանդիպել։
Հաջորդ օրը տնօրինությունն ասել էր, թե տղամարդու առողջական վիճակը կտրուկ վատացել է։
Այլևս հեռախոսով խոսել չէր կարող։
Հելենը փորձել էր տեղեկություն ստանալ։
Ամեն անգամ նույն պատասխանն էր լսել։
«Ձեր հայրը հանգստանում է»։
Մի օր նա հյուրանոցի պատուհանից պատահաբար տեսել էր ծերանոցի բակը։
Եվ նկատել մի բան, որը հանգիստ չէր տալիս իրեն։
— Նայեք այնտեղ,— ասաց Հելենը։
Նա ցույց տվեց բակի մի անկյուն։
Պատուհանից երևում էր նստարան՝ մեծ ծառի տակ։
Այնտեղ ամեն օր ժամը չորսին մի տարեց տղամարդ էր նստում։
Սպիտակ մազերով։
Դանդաղ շարժվող ձեռքերով։
— Դա իմ հայրն է։
Ես զարմացա։
— Բայց դուք ասում էիք, որ նրան անկողնուց վեր կենալ չեն թույլ տալիս։
— Հենց դա է խնդիրը։
Հելենի ձայնը դողաց։
— Մի անգամ տեսա նրան ու հեռախոսով զանգեցի ծերանոց։ Խնդրեցի խոսել նրա հետ։ Նրանք ասացին, որ հայրս այդ պահին անկողնում պառկած է։
Ես ոչինչ չպատասխանեցի։
Հելենը շարունակեց.
— Այդ ժամանակ հասկացա, որ կա՛մ աշխատակիցները տեղեկություն չունեն, կա՛մ ինձ ճիշտը չեն ասում։
Նա սկսել էր ամեն օր նույն պատուհանից հետևել բակին։
Հետո իմացել էր, որ ուրիշ ընտանիքներ էլ նման խնդիր ունեն։
Ծանոթացել էր նրանց հետ։
Եվ հրավիրել հյուրանոց։
— Այս ինը մարդիկ բոլորը փորձում են տեսնել իրենց հարազատներին,— ասաց նա։
Ես նայեցի հատակի անուններին։
Յուրաքանչյուր ուղղանկյունը նշում էր բակի այն հատվածը, որտեղ որևէ հարազատին հնարավոր էր նկատել։
Հելենը հատակին պարզ քարտեզ էր կազմել, որպեսզի այցելուները հասկանան՝ որ պատուհանից ու որ ուղղությամբ նայել։
Մահճակալը հանել էր, որ բոլորը, այդ թվում՝ սայլակով այցելուն, կարողանան ազատ տեղաշարժվել։
Այդ պահին միջանցքից մի տարեց կին ներս մտավ։
Նրա անունը Ռոուզ էր։
Նա ասաց, որ ամուսինն արդեն քառասուն տարի չի կարողանում առանց օգնության քայլել։
Բայց վերջին շաբաթներին ծերանոցի աշխատակիցները կրկնում էին, թե նա չի ցանկանում որևէ մեկին տեսնել։
— Ինչպե՞ս կարող է չցանկանալ,— հեկեկաց կինը։— Ամեն առավոտ քառասուն տարի ինձ հետ սուրճ է խմել։
Մյուս կինը՝ Բեթը, պատմեց, որ մոր հետ կապվել չի կարողանում։
Նրանցից ոչ ոք հստակ չգիտեր, թե ինչ է կատարվում։
Հելենը չէր ցանկանում պարզապես ենթադրություններով մեղադրել ծերանոցի աշխատակիցներին։
Ուզում էր հասկանալ՝ արդյոք հարազատներն իսկապես բակում են լինում, և հնարավոր է՞ նրանց հետ անմիջական կապ հաստատել։
Այդ պատճառով էլ նրանք հերթով մոտենում էին պատուհանին։
Բայց այդ օրը տեղի ունեցավ մի բան, որը ոչ ոք չէր սպասում։
Ժամը չորսից մի փոքր անց Հելենի հայրը հայտնվեց բակում։
Նա կանգնած էր ծառի մոտ։
Մի ձեռքով բռնել էր նստարանը։
Մյուսով ինչ-որ բան էր թափահարում։
Հելենը մոտեցավ պատուհանին։
— Նո՛րա, տեսնո՞ւմ եք։
Ես նայեցի։
Տղամարդու ձեռքին կարմիր սրբիչ կար։
Նա այն բարձրացնում ու իջեցնում էր։
Հելենը սկսեց լաց լինել։
— Երեկ հեռախոսով աշխատակցին խնդրել էի հորս փոխանցել, որ եթե կարողանում է ինքնուրույն դուրս գալ բակ, կարմիր ինչ-որ բան թող ձեռքին պահի։
— Ուրեմն նա ստացել է ձեր խոսքը։
— Այո՛։
Բայց տղամարդը հանկարծ շրջվեց։
Բակի մյուս ծայրում մի կին էր հայտնվել՝ բուժքրոջ համազգեստով։
Նա արագ մոտեցավ ծերունուն։
Երկար ինչ-որ բան ասաց։
Հետո բռնեց նրա թևը։
Տղամարդը փորձեց ինչ-որ բան ցույց տալ պատուհանի ուղղությամբ։
Կինը նրան տարավ դեպի շենքը։
Հելենը շտապ վերցրեց հեռախոսը։
Զանգեց ծերանոց։
— Խնդրում եմ, ուզում եմ խոսել հորս հետ։
Մի քանի րոպե անց աշխատակիցը պատասխանեց.
— Ձեր հայրը հանգստանում է։ Այսօր բակ չի իջել։
Հելենը գունատվեց։
— Բայց ես հենց նոր տեսա նրան։
Հեռախոսի մյուս կողմում լռություն տիրեց։
Հետո կապն անջատվեց։
Այդ պահին սայլակով տղամարդը հանկարծ գոռաց.
— Այնտե՛ղ նայեք։
Բակի հետնամասում ծերանոցի մի բնակիչ էր դուրս եկել շենքից։
Նա քայլում էր շատ դանդաղ։
Վրան բարակ շապիկ կար։
Եղանակը ցրտել էր։
Տղամարդը փորձում էր բացել կողային դուռը։
Բայց դուռը փակ էր։
Նա մի քանի անգամ թակեց։
Ոչ ոք չարձագանքեց։
Հետո նստեց գետնին։
Ես անմիջապես զանգեցի շտապ օգնություն։
Հելենը կապվեց ծերանոցի տնօրենի հետ։
Այնտեղից ասացին, որ աշխատակից կուղարկեն։
Բայց րոպեներն անցնում էին։
Ծերունին դեռ դրսում էր։
Այդ պահին հյուրանոցի տնօրենը ներս մտավ։
Նա արդեն լսել էր իրարանցման մասին։
Նայեց պատուհանից։
Հետո առանց ավելորդ խոսքի վերցրեց հեռախոսը և հայտնեց ճշգրիտ հասցեն ու տեսածը։
Մի քանի րոպե անց ծերանոցի աշխատակիցները վերջապես դուրս եկան։
Տղամարդուն ներս տարան։
Շուտով եկավ նաև շտապօգնության խումբը։
Մենք ոչինչ չէինք կարող իմանալ նրա առողջական վիճակի մասին, բայց գոնե համոզվեցինք, որ նրան օգնություն են ցույց տալիս։
Հաջորդ օրը քաղաքային վերահսկող ծառայության ներկայացուցիչները սկսեցին ուսումնասիրել ստացված բողոքները։
Ծերանոցի տնօրենությունը ստիպված եղավ ընտանիքներին ներկայացնել այցելությունների սահմանափակման պատճառներն ու հաղորդակցության կարգը։
Պարզվեց՝ հաստատությունում իսկապես վարակների դեպքեր էին եղել։
Սակայն սահմանափակումների մասին տեղեկությունը ընտանիքներին անհստակ էր փոխանցվել, իսկ որոշ աշխատակիցներ նրանց պարզապես սխալ տեղեկություններ էին տվել հարազատների վիճակի մասին։
Ես սպասում էի, որ Հելենը կուրախանա։
Բայց նա շատ լուռ էր։
— Ի՞նչ է պատահել,— հարցրի։
Նա նստեց պատուհանի մոտ։
— Ես երեք շաբաթ մտածում էի, որ հայրիկս չի ուզում ինձ տեսնել։
Ես ոչինչ չասացի։
Նա շարունակեց.
— Իսկ պարզվեց՝ նա ամեն օր դուրս է եկել բակ ու փորձել հասկանալ, թե ինչու չեմ գալիս։
Հելենն արտասվեց։
Ես նստեցի կողքին։
Այդ պահին ինը անծանոթներից մի քանիսը նորից եկան սենյակ։
Բայց այս անգամ նրանք այլևս հերթ չէին կանգնում։
Միասին քննարկում էին, թե ինչպես օրինական ու անվտանգ ձևով շարունակեն կապ պահպանել հարազատների հետ։
Յոթերորդ օրը Հելենը հյուրանոցից դուրս եկավ։
Մահճակալը վերադարձրել էինք տեղը։
Կապույտ ժապավենները հատակից հանել էինք։
Սենյակը նորից սովորական տեսք ուներ։
Բայց երբ Հելենը բանալին հանձնեց, ինձ մի փոքր ծրար տվեց։
Ներսում շնորհակալական բացիկ էր։
Ինը ստորագրությամբ։
Հետո ասաց.
— Գիտե՞ք, Նո՛րա, ես այստեղ եկել էի հորս տեսնելու համար։ Բայց գտա ևս ութ ընտանիք, որոնք նույն ցավն էին ապրում։
Ես ժպտացի։
— Իսկ ձեր հորը տեսա՞ք։
Նրա դեմքը պայծառացավ։
— Երեկ։ Վերջապես հանդիպեցինք։
— Ի՞նչ ասաց։
Հելենը սկսեց ծիծաղել արցունքների միջից։
— Առաջին խոսքը գիտե՞ք որն էր։
— Ո՞րը։
— «Աղջի՛կս, ինչո՞ւ էիր այդքան երկար դիմացի հյուրանոցում նստած։ Կարող էիր գոնե ձեռքով անել»։
Ես նույնպես ծիծաղեցի։
Բայց երբ նա հեռացավ, երկար ժամանակ նայում էի դիմացի շենքին։
Մի քանի օր առաջ կարծում էի, թե 1208 սենյակում ինչ-որ տարօրինակ, գուցե նույնիսկ վտանգավոր գաղտնիք կա։
Իսկ իրականում այդ սենյակում ինը մարդ փորձում էին անել ամենասովորական բանը։
Պարզապես համոզվել, որ իրենց սիրելիները լավ են։
Եվ ամեն ինչ սկսվել էր մեկ կնոջ խնդրանքից.
«Խնդրում եմ, այս սենյակից հանեք մահճակալը»։
