Հետաքրքրասեր հարևանս անընդհատ հետևում էր մեր տանը․ հետո նա ինձ ասաց, թե ինչ էր անում ամուսինս ամեն անգամ, երբ երեխաների հետ տնից դուրս էի գալիս:Մեր հարևան Մարլենը արդեն մի քանի ամիս էր՝ հետևում էր մեր տանը։ Սկզբում կարծում էի, որ նա պարզապես չափազանց հետաքրքրվում է ուրիշների կյանքով և սեփական գործերը չունի։ Սակայն երբեք չէի պատկերացնի, որ մի օր նա ինձ մի բան կասեր, ինչի պատճառով նույնիսկ սեփական ամուսնուս նկատմամբ կսկսեի կասկածներ ունենալ։
Մարլենը մեզանից մի քանի տուն այն կողմ էր ապրում և մի տարօրինակ սովորություն ուներ։ Գրեթե միշտ հայտնվում էր ցանկապատի մոտ այն ժամանակ, երբ ես տնից դուրս էի գալիս։ Երբեմն ձևացնում էր, թե ծաղիկներն է ջրում, երբեմն էլ՝ թե այգում ինչ-որ բան է կարգի բերում։ Բայց նրա հայացքը գրեթե միշտ մեր տան կողմն էր ուղղված։
Դա սարսափելի նյարդայնացնում էր ինձ։
Մի կեսօրի, երբ գնումներից տուն էի վերադառնում, նորից տեսա նրան։
Նա կանգնած էր իր ցանկապատի մոտ և ուղիղ նայում էր իմ տան պատուհաններին։
Այս անգամ որոշեցի այլևս չլռել։
— Կարո՞ղ եմ ինչ-որ բանով օգնել քեզ, Մարլեն,— հարցրի՝ փորձելով հանգիստ մնալ։
Կինը նայեց ինձ, բայց պատասխանելու փոխարեն կրկին հայացքն ուղղեց մեր տան կողմը։ Մի քանի վայրկյան անց մոտեցավ ինձ և ձայնն իջեցրեց։
— Էմմա… քեզ մի բան պետք է ասեմ։
— Ի՞նչ է պատահել։
Մարլենը լրջորեն նայեց ինձ։
— Քո ամուսինն այն մարդը չէ, ում կարծում ես։
Ստամոքսումս տարօրինակ ծանրություն զգացի։
— Ի՞նչ նկատի ունես։
Կինը շուրջը նայեց, կարծես վախենում էր, որ ինչ-որ մեկը կարող է լսել։
— Ես նրան տեսնում եմ, երբ երեխաների հետ գնում ես մայրիկիդ տուն։
— Հետո՞։
— Ձեր տուն կանայք են գալիս։
Մի քանի վայրկյան չկարողացա բառ անգամ ասել։
— Կանա՞յք։
— Այո։ Տարբեր կանայք։ Ոմանք մեքենայով են գալիս, ոմանք՝ տաքսիով։ Երբեմն շատ ուշ ժամի են մնում։ Մի քանի անգամ նույնիսկ տեսել եմ, որ միայն առավոտյան են հեռացել։
Դեմքս տաքացավ։
— Մարլեն, երևի կատակում ես։
— Երանի կատակի մասին լիներ։
— Որտեղի՞ց գիտես, որ նրանք պարզապես նրա ընկերները կամ գործընկերները չեն։
— Չգիտեմ, թե ովքեր են նրանք։ Բայց քո ամուսինը նրանց տարբեր անուններով էր դիմում։
Սիրտս ավելի արագ սկսեց բաբախել։
— Ի՞նչ անուններով։
— Ջորդան… Ռայլի… Բոլորը չեմ հիշում։ Իմ տարիքում նման մանրուքներ հիշելն այնքան էլ հեշտ չէ։
Ուզում էի ծիծաղել։
Իսկապես շատ էի ուզում։
Մարլենը միշտ չափազանց հետաքրքրասեր էր։ Նա գիտեր, թե ով է նոր մեքենա գնել, ով է հարևանի հետ վիճել և ով է ուշ ժամի տուն վերադարձել։ Ուստի մտածեցի, որ այս անգամ էլ պարզապես ինչ-որ պատմություն էր հորինել։
— Նման խոսակցություններ չպետք է տարածես,— սառնասրտորեն ասացի։
— Ես չեմ ուզում քանդել քո ամուսնությունը, Էմմա։ Պարզապես ուզում եմ, որ իմանաս այն, ինչ ես տեսնում եմ։
Շրջվեցի ու մտա տուն։
Ամբողջ երեկո փորձում էի այդ խոսակցությունը գլխիցս հանել։
Բայց այդ գիշեր, երբ պառկեցի Ռոբերտի կողքին, Մարլենի խոսքերը չէին հեռանում մտքիցս։
«Ուրիշ կանայք են գալիս»։
«Երբեմն գիշերում են»։
«Տարբեր անուններով է դիմում նրանց»։
Նայեցի քնած ամուսնուս և առաջին անգամ մտածեցի՝ արդյոք իսկապե՞ս ճանաչում եմ այն մարդուն, ում հետ այսքան տարի ապրել եմ։
Հաջորդ առավոտ ամեն ինչ սովորական էր թվում։
Ռոբերտն ինձ համար սուրճ պատրաստեց, համբուրեց այտս և երեխաներին դպրոց տարավ։
Փորձում էի ինքս ինձ համոզել, որ Մարլենը ստում էր։
Բայց մի քանի օր անց սկսեցի փոքրիկ մանրուքներ նկատել։
Ռոբերտի հեռախոսը հաճախ ուշ ժամերին զանգում կամ թրթռում էր։ Հենց նկատում էր, որ նայում եմ հեռախոսին, անմիջապես շրջում էր էկրանը դեպի ներքև։ Երբեմն էլ պատասխանում էր մեկ այլ սենյակում։
Մի երեկո այլևս չդիմացա։
— Ո՞վ էր զանգողը,— հարցրի։
— Աշխատանքից էր,— կարճ պատասխանեց նա։
Մի քանի օր անց Ռոբերտը սովորականից շատ ավելի ուշ տուն վերադարձավ։
Ես նրան խոհանոցում սպասում էի։
Հենց ներս մտավ, զարմացած նայեց ինձ։
— Որտե՞ղ էիր։
Ռոբերտը մի պահ կանգ առավ։
Միայն մի պահ։
Բայց Մարլենի հետ խոսելուց հետո նույնիսկ այդ փոքրիկ դադարը հանկարծ շատ կարևոր թվաց ինձ։
— Հանդիպում ունեի,— պատասխանեց նա։
— Այս ժամի՞ն։
— Այո։
Ուշադիր նայեցի նրան՝ փորձելով նրա դեմքից ինչ-որ բան հասկանալ։
— Ու՞մ հետ։
Այս անգամ նա անմիջապես չպատասխանեց։
Հենց այդ պահին առաջին անգամ մտածեցի, որ գուցե Մարլենն ընդհանրապես չէր հորինել այդ ամենը։
Գուցե այս ամբողջ ընթացքում նա նկատել էր մի բան, որի վրա ես պարզապես աչք էի փակում։
Բայց ամենասարսափելին այն էր, որ դեռ չգիտեի՝ նրա խոսքերի հետևում որքան ճշմարտություն էր թաքնված։
[image]
Շինանյութի խանութում։ Կրկին։
Արդեն մի քանի օր էր՝ այդ վայրը հանգիստ չէր տալիս ինձ։ Ամեն անգամ, երբ անցնում էի ներկերով, գործիքներով ու վերանորոգման նյութերով լի դարակների արանքով, հիշում էի Մարլենի խոսքերը։
«Ռոբերտի հետ զգույշ եղիր»։
Սկզբում կարծում էի՝ նա չափազանցնում է։ Հետո մտածեցի, որ գուցե պարզապես նախանձում է։ Չէի ուզում հավատալ, որ այն մարդը, ում հետ այսքան տարի ապրել եմ, ինձնից ինչ-որ բան է թաքցնում և երկրորդ կյանքով է ապրում։
Բայց որքան շատ էի մտածում, այնքան ավելի շատ փոքրիկ մանրուքներ էին սկսում իրար կապվել։
Ուրբաթ օրը այլևս չդիմացա։
Պետք էր պարզել՝ Մարլենը ճշմարտությո՞ւնն էր ասում, թե՞ ոչ։
Ամբողջ օրը ձևացնում էի, թե ամեն ինչ սովորականի պես է։ Երեխաների համար հանգստյան օրերի հագուստը պատրաստեցի, նրանց իրերը հավաքեցի և Ռոբերտին ասացի, որ երեխաներին տանելու եմ մայրիկիս տուն։
— Լավ,— հանգիստ պատասխանեց նա։
Ժպտաց, մոտեցավ ու համբուրեց այտս։
— Մի քիչ հանգստացիր։ Դու դրան արժանի ես։
Նրա խոսքերը մտքումս մնացին ավելի երկար, քան պետք էր։
Երեխաներին տարա մայրիկիս տուն, հրաժեշտ տվեցի և մեքենայով շարժվեցի դեպի տուն։
Սակայն տուն մտնելու մտադրություն ընդհանրապես չունեի։
Մեքենաս կանգնեցրի երկու փողոց այն կողմ, որպեսզի Ռոբերտը չնկատի։ Հետո ոտքով հետ վերադարձա և թաքնվեցի մեր փոքրիկ այգու պահեստի հետևում։
Սիրտս ուժգին էր բաբախում։
Ինքս ինձ ծիծաղելի էի զգում։ Կարծես էժանագին ֆիլմի հերոսուհի լինեի, որը հետևում է սեփական ամուսնուն։
Մի քանի րոպե անցավ։
Ոչինչ։
Կես ժամ։
Կրկին ոչինչ։
Մեկ ժամ։
Կամաց-կամաց խղճի խայթ սկսեց ինձ տանջել։
Գուցե իսկապե՞ս անարդար էի վարվում նրա հանդեպ։ Գուցե Մարլենը սխալվո՞ւմ էր։ Գուցե այն ամենը, ինչ նա ինձ պատմել էր, պարզապես չարամիտ բամբա՞սանք էր։
Աստիճանաբար նույնիսկ սկսեցի հավատալ դրան։
Հենց այդ պահին փողոցում հանկարծ մեքենայի լուսարձակներ երևացին։
Քարացա։
Արծաթագույն մեքենան մտավ մեր բակ և կանգնեց տան մոտ։
Դռները բացվեցին։
Մեքենայից երկու կին իջավ։
Մեկը մոտավորապես իմ տարիքի էր, մյուսը՝ ավելի երիտասարդ։ Երկուսն էլ իրենց այնպես էին պահում, կարծես այդ վայրը շատ լավ ծանոթ էր իրենց։
Մի քանի վայրկյան անց տան դուռը բացվեց։
Ռոբերտը դուրս եկավ նրանց դիմավորելու։
Եվ հենց այդ պահին տեսա նրա դեմքը։
Նա ուներ ճիշտ այն ժպիտը, որը ընդամենը մեկ ժամ առաջ նկատել էի, երբ հրաժեշտ էր տալիս ինձ։
— Բարև, Ալեքս,— ասաց նա։
Շունչս կտրվեց։
Ալե՞քս։
Ո՞վ էր Ալեքսը։
Մի քանի վայրկյան անշարժ կանգնած էի՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ եմ տեսնում։
Մարլենը ճիշտ էր։
Խոսքը միայն մեկ կնոջ մասին չէր։
Սա պատահական հանդիպում չէր։
Աչքերիս առաջ տեղի էր ունենում հենց այն, ինչի մասին Մարլենը զգուշացրել էր ինձ։
Եվս տասը րոպե սպասեցի։
Հետո զգուշությամբ մոտեցա տանը և ներս մտա հետևի դռնից։
Ներսում կատարյալ լռություն էր։
Սկզբում մտածեցի, որ բոլորը առաջին հարկում են։
Հետո ձայներ լսեցի։
Ձայները վերևից էին գալիս։
Կանգ առա աստիճանների մոտ։
Ձեղնահարկից։
Տարիներ շարունակ ձեղնահարկ տանող դուռը գրեթե երբեք չէր բացվում։ Ռոբերտը միշտ ասում էր, որ այնտեղ հետաքրքիր ոչինչ չկա։ Միայն հին արկղեր, անպետք իրեր ու փոշի։
Այս անգամ դուռը կիսաբաց էր։
Ներսից լույս էր երևում։
Եվ ծիծաղ էր լսվում։
Մի քանի մարդկանց հանգիստ, ազատ ծիծաղ։
Ստամոքսումս տհաճ զգացողություն առաջացավ։
Գրեթե անաղմուկ բարձրացա աստիճաններով։ Յուրաքանչյուր քայլ ինձ թվում էր՝ նախորդից ավելի բարձր է հնչում։
Կանգնեցի դռան մոտ և շատ զգուշությամբ բացեցի այն։
Այն, ինչ տեսա, բոլորովին անսպասելի էր։
Հին արկղերն այլևս չկային։
Սենյակն ամբողջությամբ փոխվել էր։
Պատերը նոր էին ներկված՝ բաց նարդոսի գույնով։ Պատուհանագոգերին ծաղկավոր ծաղկամաններ էին դրված, իսկ պատուհաններին նոր վարագույրներ էին կախված։
Կանանցից մեկը ապակիներն էր մաքրում։
Մյուսը դարակում ինչ-որ բան էր դասավորում։
Իսկ Ռոբերտը կանգնած էր սենյակի մեջտեղում և լայն ժպտում էր։
Նա երջանիկ էր թվում։
Այնքան երջանիկ, որքան վաղուց չէի տեսել նրան։
Այդ պահին զգացի, որ ներսումս ինչ-որ բան կոտրվեց։
Այլևս թաքնվելու ուժ չունեի։
Դուռը մինչև վերջ բացեցի։
Բոլորը շրջվեցին դեպի ինձ։
Ռոբերտը տեղում քարացավ։
— Ռոբերտ,— ասացի՝ փորձելով այնպես անել, որ ձայնս չդողա։— Ի՞նչ է այստեղ կատարվում։
Ծանր լռություն տիրեց։
Ոչ ոք չպատասխանեց։
Սկզբում Ռոբերտին նայեցի, հետո կանանց, իսկ վերջում՝ ամբողջովին փոխված ձեղնահարկին։
— Ես ուզում եմ ամեն ինչ իմանալ։ Հիմա՛։
Ռոբերտը հազիվ կուլ տվեց։
Հենց այդ պահին կանանցից մեկը առաջ եկավ։
— Կարծում եմ՝ ժամանակն է, որ նա իմանա ճշմարտությունը,— ասաց նա։
Եվ հենց այդ պահին հասկացա, որ մինչ այդ բացահայտածս ամեն ինչ միայն սկիզբն էր։
